II FZ 803/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 377/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę W. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 marca 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca reprezentowania przez P. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2017 r. Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. odmówiono dopuszczenia P. S. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej, który podpisał wniesioną skargę. W związku z powyższym wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie przez stronę lub prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Uznano, że przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została doręczona skarżącej 20 czerwca 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Tym samym 7-dniowy termin do wykonania wezwania upłynął 27 czerwca 2017 r. W tym stanie sprawy, wobec nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz kontynuowanie niniejszego postępowania. Wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do zażalenia (reklamacja przesyłki pocztowej krajowej z dnia 3 sierpnia 2017 r. i lista obecności na zebraniu właścicieli lokalu w dniu 1 lipca 2017 r.) na okoliczności wskazane w treści zażalenia. W uzasadnieniu podniosła, że nie została jej doręczona korespondencja z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak również nie zostało jej doręczone żadne awizo, a o przesyłce dowiedziała się z treści zaskarżonego postanowienia. Podkreśliła, że skrzynka pocztowa, która dotyczy dokumentów kierowanych do Zarządu Wspólnoty jest codziennie sprawdzana przez osobę pełniącą funkcję gospodarza budynku. Jednocześnie zaznaczyła, że do Poczty Polskiej skierowano pismo reklamacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie. W oparciu o treść art. 58 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącą w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Należy podkreślić, że w myśl art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. W badanej sprawie, zarządzenie z dnia 29 maja 2017 r. wzywające skarżącą do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zostało w prawidłowy sposób zaadresowane i wysłane na adres skarżącej. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 6 czerwca 2017 r. i w dniu 14 czerwca 2017 r. Pomimo jej podwójnego awizowania, przesyłka nie została odebrana w terminie wynikającym z ww. przepisów prawa. W świetle przedstawionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie doszedł do słusznej konstatacji, że w badanej sprawie doszło do doręczenia przesyłki w dniu 20 czerwca 2017 r., tj. z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Tym samym słusznie przyjęto, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania i upłynął w dniu 27 czerwca 2017 r. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie obala domniemania zgodności doręczenia dokonanego w trybie art. 73 P.p.s.a. Odpowiednie adnotacje o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej zostały umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki. W świetle powyższych uwag nie może wywołać oczekiwanego skutku twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym nie umieszczono w jej skrzynce pocztowej stosownej informacji o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awizo). Nie sposób bowiem przyjąć, że domniemanie zgodności danych zamieszczonych przez doręczyciela w sposób prawidłowy na kopercie zawierającej niedoręczoną przesyłkę można podważyć poprzez gołosłowne stwierdzenie skarżącej, że nie otrzymała dokumentu awizo. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Jak juz podniesiono, przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej usługi pocztowej. W badanej sprawie skarżąca wszczęła postępowanie reklamacyjne, jednakże nie przedstawiła rezultatów tego postępowania. Z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy, wymaga podkreślenia, że istotne jest nie tylko wszczęcie samej procedury reklamacyjnej, ale również jej wynik, bowiem dopiero reklamacja przesyłki pocztowej zakończona wskazaniem przez Urząd Pocztowy, że faktycznie doszło do wadliwości w doręczeniu przesyłki skutkowałaby obaleniu domniemania doręczenia. W konsekwencji należało uznać, że skarżąca nie podważyła skuteczności doręczenia w drodze postępowania reklamacyjnego. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.