II GZ 196/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1785/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2016 r. (bez numeru) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1785/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2016 r. (bez numeru) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji podał, że A. Sp. z o.o. w skardze na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2016 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Tymczasem skarżąca spółka nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o., wnosząc o jego zmianę przez WSA w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że jej zdaniem treść uzasadnienia skargi świadczy o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, że w skardze powołała się na liczne naruszenia w zaskarżonej decyzji oraz na renomę firmy. Jej zdaniem wykonanie decyzji spowodowałoby niepowetowaną szkodę w postaci utraty klientów. Powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych na poparcie tezy, że sąd powinien rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nawet gdy nie jest on uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został bowiem w ogóle uzasadniony. Należy zgodzić się ze skarżącą, że Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, lecz również na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tego rodzaju materiału zabrakło jednak zarówno we wniosku skarżącej, jak i w aktach administracyjnych sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, należy stwierdzić, że dokonana dopiero w zażaleniu próba uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uznana za wystarczającą. W zażaleniu skarżąca ograniczyła się jedynie do twierdzeń o charakterze ogólnym dotyczących renomy spółki oraz możliwości utraty klientów. Te rozważania nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację spółki, a w szczególności wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Spółka nie określiła, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z nieuzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji