II SA/Sz 544/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. T. i M. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. 1. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał Państwu J. i M.T. (dalej przywoływani jako: "Skarżący") rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu letniskowego na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym gmina, z uwagi na brak możliwości jego legalizacji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w dniu [...] r., przeprowadził oględziny na terenie działki nr [...] położonej w obr. ewid., gm., stanowiącej współwłasność Skarżących. W protokole sporządzonym podczas powyższych oględzin zapisano, że na ww. działce "usytuowany jest budynek o wymiarach ok. 6m x 4,5m konstrukcji drewnianej. Budynek został wybudowany w lipcu [...] r.(...) Budynek usytuowany jest na bloczkach betonowych. (...) Działka ma ok. [...] m2. Państwo J. i M. T. nie posiadają pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia budowy złożonego do Wydziału Architektoniczno-Budowlanego ." Na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, Organ I instancji przyjął, że zlokalizowanie na działce nr [...] w m. przedmiotowego obiektu budowlanego wymagało zgłoszenia, zatem w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "P.b."). 2. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Skarżący podnosząc, iż mieli informację od zbywcy, że można stawiać domki, które nie są trwale z gruntem związane, toteż zdecydowali się postawić tam altanę, na bloczkach betonowych. Skarżący nie rozumieją, dlaczego Gmina wyraziła zgodę na wydzielenie działek o powierzchni ok. [...]m2, skoro nabywcy nie mogą na tych działkach niczego budować. Ponadto wskazują, że przedmiotowy obiekt na działce nr [...] nie jest budynkiem, bowiem nie jest trwale związany z gruntem oraz nie posiada fundamentów. 3. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm.), art. 49b ust. 1 oraz art. 83 ust. 2 P.b., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ II instancji wskazał, że w sprawie tej Organ powiatowy nie mógł prowadzić procedury legalizacyjnej, określonej zarówno w art. 48 i art. 49 P.b. (brak pozwolenia na budowę) jak i w art. 49b ww. ustawy (w przypadku braku zgłoszenia), gdyż wg ustaleń Organu powiatowego, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] r., teren na którym znajduje się działka nr [...], stanowi teren funkcjonalny oznaczony symbolem MR-3, przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-rekreacyjną na działkach nie mniejszych niż 3000 m2. Wobec powyższego, działka na której znajduje się obiekt objęty niniejszym postępowaniem, z uwagi na jej powierzchnię, tj. ok. [...] m2, nie spełnia ww. wymogu, co uniemożliwia jej zabudowę. Dalej Organ wskazał, że w razie stwierdzenia niezgodności inwestycji m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Dodatkowo Organ podkreślił, iż nawet w przypadku uznania, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi altanę o powierzchni zabudowy do [...] m2 (na którą nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia ani zgłoszenie zamiaru jej wybudowania), organ nadzoru budowlanego w dalszym ciągu obowiązany jest do zbadania, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, tj., m. in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa obiektu budowlanego, nawet nie wymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu, jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.). Organ uwypuklił, że w wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1, w zw. z ust. 7 P.b., dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Wynika z tego, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem, bowiem do jego obowiązków należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prawa w trakcie realizacji robót budowlanych, w tym zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. 4. Niezadowoleni z treści rozstrzygnięcia Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając decyzji: 1). błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że działka nr [...] nie jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo - rekreacyjną, albowiem ma powierzchnię [...] m2, zaś zgodnie z planem miejscowym przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. funkcja ta odnosi się tylko do działek o pow. nie mniejszej niż 3.000 m2; 2). naruszenie norm prawa materialnego w postaci art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. odnoszą się do działki nr [...], w sytuacji kiedy funkcja tego terenu została określona w 2004 r.; 3). naruszenie norm prawa materialnego w postaci art. 48 i 49 P.b. oraz art. 49b P.b. poprzez przyjęcie, że w sprawie organ nie mógł prowadzić procedur legalizacyjnych, o jakich mowa w tych przepisach; 4). naruszenie norm prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1, 7 P.b. poprzez przyjęcie, że będą one miały zastosowanie w sprawie, w sytuacji kiedy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. nie zabraniają wykorzystywania działki nr [...] na cele związane z rekreacją; W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że na działce nr [...] usytuowany jest budynek o wymiarach 6m x 4,5m konstrukcji drewnianej, posadowiony na bloczkach betonowych, a działka ma pow. [...] m2. Zatem powierzchnia "budynku" posadowionego na działce wynosi [..] m2. Wskazali, że dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...] obowiązuje plan miejscowy przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. W planie obszar ten oznaczony jest symbolem MR - 3, tj. że przeznaczony jest on pod zabudowę mieszkaniowo - rekreacyjną na działkach nie mniejszych niż 3.000 m2. W ocenie skarżących, Organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób dostateczny, tj. umożliwiający prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 29, 48 - 51 P.b.) ani charakteru "budynku", jak i przeznaczenia terenu na jakim ów "budynek" letniskowy w konstrukcji drewnianej o pow. [...] m2 został posadowiony na bloczkach betonowych. Wskazali, że w § 7 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. mowa jest o tym, że wskutek jego uchwalenia, ustala się tereny funkcjonalne wyznaczone liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnym sposobie zagospodarowania, m.in. na tereny zabudowy mieszkaniowo - rekreacyjnej na działkach nie mniejszych niż 3000 m2 - oznaczone symbolem MR-3. Wobec powyższego w ocenie Skarżących, skoro przedmiotem zabudowy mieszkaniowo - rekreacyjnej mogą być tylko działki o pow. większej niż 3000 m2 to należy ustalić jakie jest przeznaczenie działek istniejących (wyodrębnionych) w dniu uchwalenia planu miejscowego, których powierzchnia nie przekracza 3000 m2. Przyjmując rozumowanie Organu II instancji należałoby uznać, jak wskazali Skarżący, że wszystkie działki wyodrębnione w dniu wejścia w życie planu, których powierzchnia nie przekracza 3.000 m2 nie mogą być wykorzystywane na żaden cel, bo nie spełniają warunków do tego, aby mogły być wykorzystane na cele zabudowy mieszkaniowo - rekreacyjnej, a jednocześnie plan nie dopuszcza innej funkcji. Przyjęcie takiego stanowiska w sposób oczywisty i rażący, w ocenie Skarżących, narusza podstawowe ich prawa. Oznaczałoby to, jak wskazali, de facto "wywłaszczenie" właścicieli. Aby Organ czy to I, czy II instancji mógł właściwie ocenić czy i ewentualnie który z trybów legalizacji będzie mógł mieć w sprawie zastosowanie, w pierwszej kolejności winien w sposób pewny - pozytywny - określić przeznaczenie terenu. Zgodnie bowiem z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wyrażona w art. 4 P.b. zasada tzw. wolności budowlanej stanowi rozwinięcie konstytucyjnych uregulowań, chroniących własność. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Stosownie zaś do art. 64 ust. 1, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza oną istoty prawa własności. Szczegółowe uregulowania ustawowe, takie jak art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., stanowią, w ocenie Skarżących, takie właśnie dopuszczalne ograniczenie prawa własności. Jednak z uwagi na konstytucyjną rangę owego prawa, ograniczenia muszą być interpretowane ściśle. Zdaniem Skarżących, skoro ich działka, która została wyodrębniona przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. ma powierzchnię [...] m2 to nakaz zabudowy mieszkalno - rekreacyjnej jej nie dotyczy. Oznacza to, w ocenie Skarżących, że może być ona wykorzystana w sposób dowolny. Skarżący podnieśli także, że nawet jeśli Sąd z jakichś względów nie uznałby powyższego stanowiska za trafne, to zdaniem Skarżących okoliczności sprawy winny skłonić Organ do ustalenia przeznaczenia terenu na podstawie innych przepisów. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.z.p."), tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania, zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Przepis ten musi być uwzględniony przy ocenie, czy dane zamierzenie budowlane jest sprzeczne z planem miejscowym. Wynika z niego zasada, że teren może być wykorzystywany tak, jak przed wejściem w życie planu do momentu realizacji zmian w zagospodarowaniu, za wyjątkiem sytuacji, w której plan w sposób wyraźny ustali sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Podobnym przypadkiem, jak podnieśli Skarżący, byłoby również wskazanie w planie miejscowym, że danego terenu nie wolno wykorzystywać, zabudowywać itd. W braku takich ustaleń, nie można uznać dotychczasowego sposobu zagospodarowania - w tym związanych z tym wykorzystaniem robót budowlanych - za sprzeczne z planem w rozumieniu Prawa budowlanego. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy Skarżący wskazali, że skoro działka nr [...] została wyodrębniona w 2004 r., a więc przed uchwaleniem miejscowego planu (po uchwaleniu wydzielenia działki o pow. [...] m2, wobec treści postanowienia § 7 pkt 8 nie byłoby możliwe, to Organy obu instancji, przed wydaniem decyzji, winny zbadać jej ówczesne przeznaczenie i ocenić, czy poprzez postawienie altany - domku letniskowego dochodzi do zmiany jej przeznaczenia na taki, który nie jest zgodny z planem ani przeznaczeniem sprzed daty jego uchwalenia. Skarżący wskazali, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym art. 92 ustawy o gospodarce nieruchomościami, działka ta z uwagi na swoją powierzchnię – [...] m2 nie mogła powstać wskutek tzw. podziału rolnego. Organ winien więc zwrócić się do wójta gminy D. o podanie, jakie było przeznaczenie terenu stanowiącego działkę nr [...] przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. Podkreślili, że Wójt winien udzielić odpowiedzi z uwzględnieniem tego, że działki o pow. [...] m2, zgodnie z obowiązującymi ówcześnie jak i obecnie przepisami, nie mogą być wykorzystywane na cele produkcji rolnej. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. 6. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. 7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Już w tym miejscu zastrzeżenia wymaga, że wypływające z art. 4 P.b. prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest bezwzględne, gdyż przysługuje podmiotowi, jeśli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami. W doktrynie wskazuje się, że wolność budowlana wywodzi się z prawa własności i z wynikających z niej praw podmiotowych właściciela, objętych ochroną konstytucyjną. Natomiast przepisy Prawa budowlanego i inne regulacje prawne, kierując się dobrem wspólnym, ograniczają tę wolność m.in. poprzez wymogi uzyskania pozwolenia na podjęcie i prowadzenie robót budowlanych, czy też obowiązek zgłoszenia budowy obiektów w ustawowo określonych przypadkach (tak T. Bąkowski, O wolności budowlanej de lege lata i de lege ferenda, GSP.2015.1.63 Lex nr 264120/1). W korelacji z uprawnieniem jednostki wskazanym powyżej stoi obowiązek organów administracji publicznej, wskazany m.in. w art. 81 ust. 1 pkt 1a P.b., zgodnie z którym, do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno- budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Zgodnie z 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają wyjątki od tej zasady. I tak w art. 29 ust. 1 pkt 2a P.b. wskazuje się, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwalnia się wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej, rozumiane jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Takie obiekty zgodnie z art. 30 wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Z kolei art. 29 ust. 1 pkt 2d ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących altan o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, a także (w wyniku braku odesłania w art. 30 do art. 29 ust. 1 pkt 2d), nie są one objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia. Definicja tymczasowego obiektu budowlanego zawarta jest w art. 3 pkt 5 P.b., gdzie przez tymczasowy obiekt budowlany rozumieć należy obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Natomiast z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. wynika, iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga budowa takiego tymczasowego obiektu budowlanego, co do którego spełnione zostały łącznie dwie przesłanki: 1) nie jest on trwale połączony z gruntem, 2) przewidziany jest do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego także w zgłoszeniu. 8. W tym miejscu wskazać należy, iż z normy art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. wynika, iż w przypadku, gdy inwestor wybuduje tymczasowy obiekt budowlany bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy na podstawie art. 30 ust. 1 P.b. - przyjętego przez właściwy organ administracji architektoniczno- budowlanej bez sprzeciwu - obiekt ten będzie stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., i w tym zakresie rację należy przyznać Organowi. Stanowisko w tej kwestii jest niesporne także w doktrynie (por. A. Kosicki, Komentarz do art. 29 Prawa budowlanego w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.) et al. Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany. LEX 2017). W konsekwencji powyższego, jak prawidłowo wskazał Organ, postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno toczyć się na podstawie art. 48 i 49 P.b., regulujących kwestie wybudowania obiektów budowlanych lub ich części bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich budowę. 9. Dodatkowym argumentem przemawiającym za prawidłowością ustaleń poczynionych przez Organy jest konstatacja, iż w sprawie tej Organ powiatowy nie mógł prowadzić procedury legalizacyjnej, jak tego domagali się Skarżący, określonej zarówno w art. 48 i art. 49 P.b. (brak pozwolenia na budowę) jak i w art. 49b ww. ustawy (w przypadku braku zgłoszenia). Na przeszkodzie powyższemu stały bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wykluczające możliwość zabudowy na działkach o powierzchni mniejszej niż 3000 m2. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Organy, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] r., teren na którym znajduje się działka Skarżących nr [...], stanowi teren funkcjonalny oznaczony symbolem MR-3, przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-rekreacyjną na działkach nie mniejszych niż 3000 m2. Działka na której znajduje się obiekt Skarżących, z uwagi na jej powierzchnię, tj. ok. [...] m2, co prawidłowo potwierdziły Organy obu instancji nie spełnia ww. wymogu, co do powierzchni, co z kolei skutkuje niemożnością jej zabudowy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że badanie zgodności (nadzór i kontrola, o której mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit.a P.b.) inwestycji (zagospodarowania terenu) dotyczy planu obowiązującego aktualnie. W razie stwierdzenia niezgodności inwestycji m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. 10. Zastrzeżenia Skarżących w zakresie badania zgodności budowy spornego obiektu z przeznaczeniem terenu ustalonym (obowiązującym) w momencie zakupu działki, należy uznać za nietrafne. W takie kompetencje, które zmierzałyby do ustalania przeznaczenia pierwotnego terenu, organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 81 P.b. nie jest wyposażony, stąd za niezasadne należy uznać zarzuty skargi naruszenia przez Organy art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać należy, iż prawidłowo Organy nadzoru budowlanego wskazały na brak uprawnień w zakresie kwestionowania ustaleń obowiązującego planu. Jednocześnie podkreślić można, że to Skarżący w imię swojego interesu, w razie ustalenia niekorzystnych z ich perspektywy zmian, jakie poczyniono w planie zagospodarowania przestrzennego dysponują instrumentarium prawnym, umożliwiającym im kwestionowanie ustaleń planu. Za bezskuteczne jednak należy uznać kwestionowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapie decyzji nakazującej rozbiórkę. 11. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.