III SA/Po 184/17

Dnia 4 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2016r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych W dniu 2 czerwca 2015 r. [...] Sp. z o.o. w organizacji (dalej również: "skarżący"), złożyło wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności na zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW), płatności rolnośrodowiskowej (PRŚ). We wniosku zadeklarowano działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie dolnośląskim, powiat kamiennogórski, gmina Kamienna Góra, obręb Gorzeszów. W dniu 18 sierpnia 2015 r. skarżący złożył wniosek, w którym wycofał deklarację w zakresie płatności PRŚ oraz ONW. W dniu 9 września 2015 r. skarżący złożył wniosek o podjęcie zawieszonych postępowań w przedmiocie płatności w ramach PRŚ i ONW za rok 2013. Do pisma dołączył załącznik graficzny z datą wypełnienia 1 czerwca 2015 r. W dniu 19 sierpnia 2016 r. skarżący złożył oświadczenie, iż w roku 2015 strona nie stworzyła żadnych sztucznych warunków. Do pisma dołączono ponownie wycofanie części wniosku na rok 2015 oraz pięć kopii decyzji wydanych na rzecz podmiotów, których reprezentantem jest [...]. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w dniu 23 sierpnia 2016r. wydał decyzję nr [...]w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na podstawie której odmówiono płatności. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 2 września 2016 roku. Skarżący złożył w dniu 14 września 2016 r., za pośrednictwem poczty, odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 107 § 4 kodeksu postepowania administracyjnego. W odwołaniu wskazano, że organ po otrzymaniu wniosku w dniu 5 czerwca 2015 r. powinien niezwłocznie poinformować stronę o brakach formalnych wniosku, jednak tego nie zrobił. Skarżący wskazał, że 35 dni od daty złożenia wniosku to czas wystarczający na dokonanie weryfikacji formalnej wniosku i poinformowanie strony o brakach formalnych. Odwołujący wskazał również, że postępowanie trwało ponad rok, a organ w tym czasie nie dopatrzył się braku załącznika graficznego. Wskazano również, że organ orzekł co do istoty sprawy w zakresie płatności redystrybucyjnej pomimo braku takiego wniosku strony. W dniu 2 grudnia 2016 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, z uwagi na toczące się postępowanie wyjaśniające wystosował zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w którym wskazano, iż do dnia 2 stycznia 2017 r. zostanie wydana decyzja. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 grudnia 2016r. W dniu 2 stycznia 2017 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, z uwagi na datę odbioru zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2016 r., wystosował zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, w celu umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z dnia 12 stycznia 2017 r., nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że treść pojedynczego wniosku o przyznanie płatności powinna zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Wniosek [...] sp. z o. o. w organizacji reprezentowanej przez [...] z dnia 2 czerwca 2015 r. nie zawierał załącznika graficznego, na którym wnioskodawca przedstawia w sposób graficzny granice działek rolnych. Organ podkreślił, iż materiały geograficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Organ wskazał, że producent rolny, ubiegający się o płatność, jest zobowiązany do złożenia wniosku, w którym będą zawarte wszystkie szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie. Załącznik graficzny jest integralną częścią wniosku, bez którego nie można uznać, iż wniosek jest kompletny. Organ wskazał, że wniosek, który zawierał oświadczenie woli wskazujące, iż beneficjent wnioskuje o płatność do działki ewidencyjnej nr [...], został złożony w dniu 2 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego), jednakże deklaracja nie zawierała wymaganego załącznika. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu podkreślił, iż brak załącznika graficznego można było uzupełnić tylko do dnia 10 lipca 2015 r., czyli do ostatniego dnia składania wniosków, bowiem wniosek jest niekompletny w przypadku braku załącznika graficznego (wraz z dokonaniem "obrysów" w jakich granicach użytkuje zadeklarowane działki ewidencyjne), bez którego nie można ocenić czy są spełnione kryteria kwalifikowalności. Organ wskazał, że rolnik jest odpowiedzialny za złożenie prawidłowego wniosku o przyznanie płatności w określonym okresie czasu. To na rolniku ciąży odpowiedzialność za treść wniosku, a zasadą jest, że udzielenie pomocy nie następuje z urzędu a na wniosek rolnika. Rolnicy, którzy chcą skorzystać z prawa do płatności w pełnym zakresie powinni dostosować swoje działania do uregulowań prawnych. Organ wskazał, że decyzja została wydana dopiero po poprzedzającym je piśmie strony z dnia 15 sierpnia 2016 r., w którym wnosi o wydanie decyzji na rok 2015, bowiem strona w roku 2015 nie stwarzała żadnych "sztucznych warunków". Do pisma dołączono m.in. pięć decyzji wydanych przez inne organy dla innych spraw, gdzie wszystkie są spółkami w organizacji, których [...] jest reprezentantem. Organ podkreślił, że treść powyższego pisma jak i dołączone do niego decyzje, wskazują, iż w przedmiotowej sprawie zaszło podejrzenie "sztucznych warunków", które wymaga szczegółowego zbadania sprawy pod tym kątem. Organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające stwarzanie "sztucznych warunków" jest prowadzone ze szczególną starannością wykraczającą poza standardowe czynności weryfikujące uprawnienia do płatności, zatem może zajmować więcej czasu niż postępowanie weryfikujące wnioski, dla których takiego podejrzenia nie stwierdzono. Skarżący pismem z dnia 2 lutego 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2015 poz. 308) i art. 8 oraz art. 77 i 107 § 4 kpa. Skarżący wskazał, że organ zastosował art. 23 ust. 2 ww. ustawy tylko częściowo, z pominięciem zdania pierwszego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem możliwości rozpoznania wniosku tylko w oparciu o wniesione przed 10 lipca dokumenty, jest sytuacja gdy strona nie usunie jego braków po otrzymaniu informacji o ich zaistnieniu. W ocenie skarżącego obowiązkiem organu było niezwłoczne sprawdzenie wymogów formalnych wniosku po jego wpływie w dniu 5 czerwca 2016 r. i poinformowanie o brakach rolnika. Dopiero dopełnienie tego obowiązku upoważniałoby organ do zastosowania wskazanego przepisu. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego aktu do podniesionych w odwołaniu istotnych okoliczności. W szczególności do wątpliwości odnośnie ustaleń organu podstawowego, że załącznik graficzny wpłynął do niego dopiero 10 września 2015 r. wraz innymi pismem. Skarżący wskazał, że we wniosku z dnia 5 czerwca 2015 r. jest wymieniony załącznik graficzny. W aktach administracyjnych jest on opatrzony datą 1 czerwca 2015 r. co koresponduje z datą wypełnienia wniosku w dniu 1 czerwca 2015 r. Organ odwoławczy nie dokonał oceny tych dowodów. Nie odniósł się również do kwestii, iż organ prowadził merytoryczne postępowanie w sprawie przez okres ponad roku, nie dopatrując się braków formalnych wniosku i wielokrotnie przedłużając termin załatwienia sprawy. W aktach administracyjnych, które udostępniono stronie, znajdował projekt decyzji PRS z którego wynika, że wniosek wpłynął do organu w dniu 5 czerwca 2015 r. i z treści uzasadnienia tej decyzji nie wynikało, aby w dacie jej sporządzania stwierdzono jakiekolwiek braki wniosku. Ponadto sam fakt, że organ nie informował strony o brakach we wniosku może wskazywać, iż braków tych nie było. Skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do tych okoliczności, co w ocenie strony stanowi naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach oraz art. 107 § 4 kpa. Skarżący uznał za dowolne ustalenie organu, iż załącznik graficzny do wniosku został złożony dopiero w dniu 10 września 2015 r. Ustalenie to narusza zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 77 kpa. Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ nie wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody ustalił jako datę złożenia załącznika graficznego 10 września 2015 r., nie wyjaśnił dlaczego nie dał wiary zapisom wniosku o płatności z wymienieniem w nim załącznika, dlaczego nie uwzględnił faktu braku stwierdzenia przez organ I instancji przez rok rzekomego braku formalnego, nie wyjaśnił, dlaczego strona miałaby składać załącznik graficzny wraz z pismem w zupełnie innej sprawie, nie wymieniając tego załącznika w treści pisma. W ocenie skarżącego konieczne było dokładne ustalenie w oparciu o system ewidencji korespondencji ARiMR, kiedy i jak poszczególne wnioski i pisma strony były ewidencjonowane, czy wprowadzano w tej ewidencji jakieś zmiany i kiedy. W ocenie skarżącego mogło mieć miejsce omyłkowe "podpięcie" załącznika graficznego do pisma z 10 września 2015 r., podczas gdy w istocie wpłynął on wraz z wnioskiem o płatności w dniu 5 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.); natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę administracyjną należy wskazać, że tutejszy Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje zarówno organu administracji pierwszej, jak i drugiej instancji naruszają prawo. W konsekwencji powyższego skarga okazała się zasadna i podlegała uwzględnieniu. Sąd dokonując analizy niniejszej sprawy wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest naruszenie normatywnych reguł w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2015. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez tutejszy Sąd są kwestie zarówno proceduralne, jak i materialnoprawne, które podlegają, zgodnie z dyspozycją art. 134 p.p.s.a., badaniu przez sąd administracyjny. Przedmiotem badania jest więc zarówno prawidłowość w zakresie procedury stosowanej przez organy administracji publicznej, jak również treść rozstrzygnięć Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, którą odmówiono płatności oraz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, który decyzją z dnia 12 stycznia 2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Przed dokonaniem analizy normatywnej niniejszej sprawy należy dokonać analizy stanu faktycznego, który stanowił podstawę do wydania ww. rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Bezsporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, która wynika z analizy akt administracyjnych, że wnioskodawca w normatywnym terminie tj. w dniu 2 czerwca 2015 r. (data nadania przesyłki zawierającej wniosek w placówce operatora pocztowego) złożył wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności na zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW) oraz płatności rolnośrodowiskowej (PRŚ). Wnioskodawca nie został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku polegającego na braku przedłożenia załącznika graficznego przez właściwy organ administracji publicznej. Organ nie wezwał wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie załącznika graficznego do działki ewidencyjnej nr [...]. Załącznik powyższy przedstawiony został organowi przez skarżącego dopiero dnia 10 września 2015 r. Sąd dokona, w aspekcie ww. stanu faktycznego, analizy przepisów prawnych stanowionych zarówno przez unijne, jak i krajowe organy prawodawcze oraz dokona oceny działalności organów w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 13 rozporządzenia (UE) NR 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE L z dnia 31 lipca 2014 r.) państwa członkowskie określają ostateczne terminy, w których pojedynczy wniosek, wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność mogą być składane. Ostateczne terminy przypadają nie później niż dnia 15 maja każdego roku. Przy ustalaniu tych ostatecznych terminów państwa członkowskie uwzględniają okres potrzebny do udostępnienia istotnych danych w celu właściwego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą lub wsparciem oraz zapewniają możliwość ustalenia terminów rzeczywistych kontroli. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 78 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w niektórych strefach podległych wpływowi wyjątkowych warunków klimatycznych ostateczne terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać wyznaczone na późniejszą datę. Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz. U. 2015, poz. 1551, określanej dalej "ustawą") wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Natomiast, w przypadku gdy Komisja Europejska, działając w trybie art. 78 akapit drugi rozporządzenia nr 1306/2013, upoważni Rzeczpospolitą Polską do przedłużenia terminu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, dłuższy termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w danym roku, mając na względzie okoliczności, którymi kierowała się Komisja Europejska, upoważniając do przedłużenia tego terminu oraz umożliwienie otrzymania przez rolników należnych im płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu. Ustawodawca wskazał też, że termin z art. 21 ust. 1 ustawy nie podlega przywróceniu (art. 21 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie wnioski o przyznanie płatności oraz dokumenty, które należy złożyć wraz z wnioskiem o przyznanie płatności w 2015 r. wnioskodawcy mogli składać od 15 marca do 15 czerwca 2015 r. Podkreślić należy, że wnioskodawca w niniejszej sprawie złożył wniosek w terminie. W sytuacji, gdy wniosek ten złożony został w terminie a wniosek ten posiadał braki formalne wówczas znajduje zastosowanie art. 23 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w sytuacji gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 23 ust. 1 ustawy). Natomiast w przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów (art. 23 ust. 2 ustawy). Adresatem art. 23 ustawy jest organ administracji publicznej – tj. kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ ten zobowiązany jest na podstawie art. 23 ustawy do niezwłocznego dokonania czynności prawnoprocesowej w postaci poinformowania rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek. W niniejszej sprawie organ zaniechał dokonania powyższej czynności. Należy w tym miejscu także odnieść się do przepisów ogólnych ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, modyfikujących w pewnym zakresie ogólne zasady procedury administracyjnej, a zawartych m.in. w przepisie art. 3 tego aktu. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 3 ust. 1 ustawy). Nie można także pominąć obowiązku organu wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20.06.2017, sygn. akt I SA/Gd 542/17). Nie można wyciągać negatywnych konsekwencji w stosunku do strony postępowania w postaci negatywnej decyzji w przedmiocie wniosku strony w sytuacji zaniechania wywiązania się przez organ administracji publicznej z jego normatywnych obowiązków. Tego typu zaniechanie, skutkujące negatywnie dla strony, jest sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, zmodyfikowanymi na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Podkreślić należy, że organy naruszyły ogólne zasady tej procedury wyrażone także w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy tj. zasadę praworządności, przejawiającą się w obowiązku organu zachowania się zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy. Wskazać należy, że sam fakt prowadzenia przez organy innego postępowania administracyjnego tj. w przedmiocie utworzenia tzw. sztucznych warunków gospodarowania w stosunku do tego samego podmiotu nie stanowi normatywnej podstawy, z uwagi na zarówno konstytucyjną, jak i ustawową zasadę legalizmu w działalności organów administracji publicznej, do zaniechania podejmowania czynności w innej sprawie (tj. w sprawie przyznania płatności za 2015 r.), chyba, że istnieją podstawy do zastosowania prawnoprocesowej instytucji zawieszenia postępowania (art. 97 i nast. k.p.a.). W związku z powyższym Sąd uznał, że w zakresie procedury nastąpiło naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ponownie rozpoznając sprawę odniesie się merytorycznie do wniosku strony o przyznanie płatności. Sąd nie kwestionuje okoliczności, że w świetle przepisów to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających spełnienie przez niego warunków dla przyznania płatności, jednakże organ posiadał normatywny obowiązek wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku i to niezwłocznie po wpływie wniosku do organu, a więc w czerwcu 2015 r. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.