II SAB/Łd 81/17

Dnia 8 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi I. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania linii energetycznych 1. stwierdza, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej I. P. sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej I. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS I. P. pismem z dnia 20 lutego 2017 roku zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania dwóch linii energetycznych SN po 15 kV każda wraz ze stacją trafo, znajdujących się na działkach skarżącej nr 810/3, 810/7 i 810/8 we wsi Ł., gmina B.. Skarżąca zarzuciła organowi brak skutecznego działania przez ponad 24 miesięcy, podkreślając, ze istnienie ww linii zagraża jej z życiu i zdrowiu, stan techniczny budowli jest bardzo zły. Postępowanie w sprawie legalności wyżej opisanych linii energetycznych zainicjowane zostało pismem skarżącej z dnia 16 czerwca 2014r. W dniu 13 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem w sprawie II SAB/Łd 67/16 uznał, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł, przyznał I. P. sumę pieniężną w wysokości 1000 zł i zasadził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania. Natomiast w zakresie zobowiązania do wydania aktu sąd umorzył postępowanie z uwagi na fakt, ze w dniu 3 czerwca 2016 roku organ wydał postanowienie nr [...]. Również w dniu 13 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem w sprawie II SAB/Łd 172/16 uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł, przyznał I. P. sumę pieniężną w wysokości 1000 zł i zasadził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania. Analogicznie, jak w sprawie II SAB/Łd 67/16 sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu. Następnie skarżąca podniosła, że przez 25 miesięcy prowadzenia przedmiotowej sprawy PINB w B. pozostawał nadal w stanie przewlekłego prowadzenia sprawy i w stanie bezczynności. Wobec powyższego skarżąca ponownie złożyła do [...]WINB w Ł. zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], [...]WINB wyznaczył PINB dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 14 listopada 2016r. Na skutego tego organ powiatowy wdrożył wreszcie procedurę wykonania oceny technicznej samowoli budowlanej, która została złożona w organie w dniu 30 listopada 2016r. W dniu 6 grudnia 2016r. skarżąca wniosła uwagi do ww. ekspertyzy. Skarżąca stwierdziła, że do dnia wniesienia skargi PINB w B. pozostaje w bezczynności i przewlekłym prowadzeniu postępowania. Skarżąca wspomniała także, że organ I instancji wydał decyzję o pionizacji przechylonego słupa. Nakaz ten skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 23 stycznia 2017r. Na koniec skarżąca podniosła, że z treści przedłożonej ekspertyzy wynika, że wszystkie 9 samowolne postawione słupy mają ubytki betonu i oznaki korozji konstrukcji wsporczej. Dodatkowo podwójny żelbetowy słup jest mocno pochylony, skorodowany i z ubytkami betonu, jak pozostałe, co stanowi zagrożeniem katastrofy budowlanej. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w zakreślonym przez sąd terminie oraz o stwierdzenie, że bezczynne i przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżąca wniosła o przyznanie jej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) – w skrócie: "p.p.s.a." – a także o wymierzenie organowi, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywny w dotkliwej wysokości, mając na względzie przedmiot postępowania i realne zagrożenie dla zdrowia, życia i mienia, jakie stwarza nielegalnie wybudowana inwestycja. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przedstawił stan faktyczny sprawy od dna złożenia wniosku w dniu 16 czerwca 2014 roku. PINB w B. wyjaśnił również, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia I. P., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ przyznał, że skarżąca złożyła ponownie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w dniach 4. i 10 sierpnia 2016r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia I. P., wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. dodatkowy termin załatwienia sprawy dotyczącej legalności i prawidłowości linii SN na działkach skarżącej. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na A S.A. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny B. obowiązek wniesienia zaliczki tytułem kosztów opracowania oceny technicznej dotyczącej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy spornej stacji transformatorowej. Decyzją z dnia [...], nr [...], organ stopnia podstawowego nakazał A S.A. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny B. wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz słupowej stacji transformatorowej linii energetycznej SN (wraz z uzupełniniem tabliczek numeracyjnych oraz ostrzegawczych) zlokalizowanej w miejscowości Ł., dz. nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8, obręb [...], gmina B.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi. Jak wynika z akt administracyjnych, akta te po wyroku w sprawie II SAB/Łd 67/16 zostały organowi zwrócone w dniu 13 lipca 2016 roku, zaś po wyroku w sprawie II SAB/Łd 172/16 w dniu 15 września 2016roku. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017roku skarżąca złożyła do akt odpis decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], którą organ odwoławczy uchylił powołaną w odpowiedzi na skargę decyzję PINB nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżąca oświadczyła również, że A – operator spornej linii energetycznej – uzyskało w ramach decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego pozwolenie na rozbiórkę spornej linii przeprowadzonej przez jej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Niezbędne jest w takiej sytuacji złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do Sądu. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Powyższy warunek został przez skarżącą spełniony zażaleniami z dnia 4.08 i10.08 2016 roku. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 14 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona w tym znaczeniu, że w dacie jej złożenia organ pozostawał w bezczynności, prowadząc przewlekle, nieefektywnie postępowanie w sprawie legalności linii energetycznej na działkach nr 810/3, 810/7 i 810/8 we wsi Ł., gmina B.. Istotne w sprawie jest, ze wbrew zarzutom skargi ocenie sądu podlega nie cały okres od złożenia wniosku inicjującego postępowanie (16.06.2014r.), ale okres po wydaniu wyroków w przytoczonych wcześniej sprawach II SAB/Łd 567/16 i II SAB/Łd 172/16/. Orzeczenia zostały wydane w dniu 13 lica 2016 roku W sprawach tych sąd bowiem stwierdził zarówno bezczynność organu, jak i przewlekle prowadzenie postępowania. Tą oceną sąd jest związany i nie może ponownie orzekać w tej samej sprawie, to jest w przypadku skarg w trybie art. 149 § 1 p.p.s.a. nie może ponownie orzekać o bezczynności czy przewlekłym prowadzeniu postępowania za ten sam okres. Organ w badanym okresie nie podejmował w sposób skoncentrowany czynności I tak na prośbę inwestora z 8 sierpnia 2016r. o przedłużenie terminu zakreślonego w 2015 roku do dokonani czynności procesowej zareagował dopiero pismem z 31 sierpnia 2017 roku, żądając wskazania trybu takiego wniosku, następnie dopiero 5 października 2016 roku, a więc ponad miesiąc później powiadamia o niemożności zakończenia postępowania w ustawowym terminie, po kolejnych kilku tygodniach (26.20) wzywa uczestnika do uiszczenia zaliczki, nie wyciąga wniosków z braku zaliczki przez kolejny miesiąc. Brak efektywnych działań po tej dacie dostrzegł już [...]WINB, który postanowieniem z dnia [...] zakreślił organowi I instancji termin do zakończenia postępowania do dnia 14 listopada tegoż roku. Terminu tego organ nie dochował, choć podejmował czynności procesowe. Organ nie skoncentrował prowadzenia postepowania również po złożeniu ekspertyzy technicznej przez inwestora, Dopiero po wniesieniu przez I. P. w dniu 20 lutego 2017 roku kolejnej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organ wydaje decyzję w dniu [...]. Z tą chwilą ustaje zarówno stan bezczynności, jak i kończy się przewlekłe prowadzenie postępowania. upada też zarzut przewlekłego prowadzenia postepowania. skargi podejmując czynności i od daty złożenia przez uczestnika żądanej ekspertyzy dopiero po trzech miesiącach wydaje decyzję w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Z uwagi na fakt wydania decyzji kończącej etap postepowania w zakresie legalności decyzji, należało umorzyć postepowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w okresie po 13 lipca 2016 roku sąd ocenił jako noszące cechy rażącego naruszenia prawa, z uwagi na opieszałe, pozbawione koncentracji materiału dowodowego prowadzenie postępowania. Nie bez znaczenia pozostaje bowiem fakt, że jest to już kolejny okres, w którym organ nie przestrzega zasady sprawnego prowadzenia postępowania. Powyższe okoliczności legły u podstaw wymierzenia organowi grzywny w kwocie 2000 zł z tytułu przewlekłego prowadzenia postępowania i rażącej bezczynności. Sąd wziął pod uwagę, ze grzywnę należało wymierzyć za dwa aspekty niedziałania organu bezczynności i przewlekłość. Dlatego też, pomimo iż ocenie podlegał okres niespełna roku a w zasadzie kilkumiesięcznego okresu nagannych zachowań organu sąd wymierzył grzywnę w wysokości 2000 zł . Analogiczną sumę pieniężną sąd przyznał na rzecz skarżącej jako adekwatną do ocenianej sytuacji. Podstawę prawną powyższych rozstrzygnięć stanowi przepis art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 205 p.p.s.a. LS