II GSK 3855/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 270/17 o odrzuceniu skargi Gminy P. na pismo Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 270/17, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa wdrożeniowa"), odrzucił skargę Gminy P. na pismo Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu. W rozpoznawanej sprawie Gmina P. wniosła skargę na pismo Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2017 r., informujące stronę, że jej wniosek o dofinansowanie projektu pozostawiono bez rozpatrzenia na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem, w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd I instancji podniósł, że od pisma z dnia [...] marca 2017 r. nie przysługiwał skarżącej środek odwoławczy w postaci protestu, o którym mowa w art. 53 ustawy wdrożeniowej oraz skarga do sądu administracyjnego, na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy. Możliwość złożenia środka odwoławczego w postaci protestu oraz - w dalszej kolejności - wniesienia skargi do sądu administracyjnego związana jest bowiem z oceną projektu, o której mowa w rozdziale 13 ustawy wdrożeniowej. W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącą nie był jednak przedmiotem oceny dokonywanej przez komisję pod kątem spełnienia kryteriów wyboru, ponieważ, jak uznał organ, wniosek zawierał braki formalne, zaś skarżąca nie uzupełniła ich w wyznaczonym terminie. Sąd I instancji stwierdził, że skarżącej nie przysługiwało także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie prawo do zaskarżenia pisma z dnia [...] marca 2017 r. na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55. Ponadto sprawy regulowane ustawą wdrożeniową podlegają kognicji sądów administracyjnych jedynie w zakresie wskazanym w tej ustawie, to jest w przypadkach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 61 ustawy wdrożeniowej, a podstawą wniesienia skargi jest art. 3 § 3 p.p.s.a. Nie ma zaś podstaw do rozszerzenia właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach. Gmina P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2017 r., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - polegające na odrzuceniu skargi, wobec uznania przez Sąd I instancji, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, pomimo tego, że u jej podstaw stał akt wydany przez Zarząd Województwa Lubelskiego - Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego (dalej jako IZ RPO WL) na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej; b. art. 64 ustawy wdrożeniowej - polegające na przyjęciu, że przepis ten wyklucza możliwość sformułowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., w sytuacji pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej; c. art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na pominięciu przez Sąd I instancji istotnych dla sprawy okoliczności, wskazanych w treści skargi, a wykazujących, iż akt IZ RPO WL, jako związany z wykonywaniem zdań publicznych określonych ustawą wdrożeniową, dotyczący wydatkowania środków europejskich, winien podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że w jej ocenie działanie IZ RPO WL, polegające na wydaniu aktu administracyjnego, na mocy którego doszło do pozostawienia jej wniosku bez rozpatrzenia, było czynnością podlegającą kontroli sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4, względnie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Ze względu na publicznoprawny charakter konkursu, o którym mowa w art. 39-46 ustawy wdrożeniowej, skarżąca gmina mogła dochodzić dokonana kontroli aktu, wydanego przez IZ RPO WL w dniu [...] marca 2017 r., wyłącznie składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zdaniem skarżącej, przyjęcie stanowiska prawnego, przedstawionego przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prowadziłoby do przyjęcia, że podmioty, których wnioski o wsparcie ze środków publicznych, złożone w konkursie, pozostawione zostały bez rozpatrzenia na mocy władczego aktu instytucji realizującej zadania publiczne na podstawie ustawy, są pozbawione możliwości poddania kontroli takiego aktu rozstrzygnięciu właściwego sądu administracyjnego. W ocenie skarżącej, przepis art. 64 ustawy wdrożeniowej nie wyklucza złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że jej argumentacja odwołująca się do przepisów prawa Unii Europejskiej i przemawiająca za zasadnością przyjęcia skargi do rozpoznania nie została przez Sąd I instancji oceniona. Ze względu na powyższe, w ocenie Skarżącej, doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżąca podkreśliła, że prawo Unii Europejskiej jednoznacznie i bezwarunkowo ustanawia prawo do poddania sporu, dotyczącego udzielania pomocy ze środków europejskich, kontroli właściwego sądu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym wniesienie skargi na informację instytucji zarządzającej o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia, wydaną na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie jest dopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe. Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Z powyższego wynika jednoznacznie, że możliwe jest jedynie zaskarżenie do sądu informacji wydanych na skutek oceny protestu. Tymczasem zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, protest może być wniesiony wyłącznie w przypadku negatywnej oceny projektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostawienie przez Instytucję Zarządzająca wniosku bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych wniosku nie może być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Z tej przyczyny skarżącej od rozstrzygnięcia organu z dnia [...] marca 2017 r. nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Skoro zaś rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone protestem, to w konsekwencji nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przy tym stanowiska skarżącej kasacyjnie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarga powinna być dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 lub art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Należy bowiem wyjaśnić, że sprawy regulowane ustawą wdrożeniową podlegają kognicji sądów administracyjnych jedynie w zakresie określonym w tej ustawie, to jest w przypadkach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 61 ustawy, a podstawą wniesienia skargi jest art. 3 § 3 p.p.s.a. Jak słusznie zatem zauważył Sąd I instancji, brak jest podstaw do rozszerzenia właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako wniesioną w sprawie niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.