I SA/Po 159/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi ŁD na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] ; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego ŁD kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Ł. P. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji komorniczej. W przedmiotowym wniosku, przedstawiając zdarzenie przyszłe, wnioskodawca wskazał, że jest Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym P. [...] w P. i prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużniczce. Przedmiotem egzekucji jest nieruchomość gruntowa składająca się z trzech działek gruntu. Dłużniczka nabyła do swojego majątku osobistego powyższą nieruchomość w drodze darowizny od swoich rodziców [...] września 2009 r. Aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2010r. dłużniczka przeniosła własność ww. nieruchomości w drodze darowizny na rzecz swojego męża do jego majątku osobistego. Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2010 r. mąż dłużniczki przeniósł własność nieruchomości w drodze darowizny na rzecz dłużniczki do jej majątku osobistego. Od tego czasu nieruchomość pozostaje własnością dłużniczki. Z tytułu kolejnych ww. darowizn nie był naliczony i odprowadzony podatek od towarów i usług. Teren nieruchomości objęty był planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy D., uchwalonym uchwałą z dnia [...] grudnia 1992 r. Plan powyższy obowiązywał do dnia [...] grudnia 2003 r. Od dnia [...] stycznia 2014 r. nieruchomość nie jest objęta aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. teren nieruchomości oznaczony jest jako teren z wiodącą funkcją mieszkaniową. Obecnie działka wykorzystywana jest jako grunt orny. Decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2012 r. o warunkach zabudowy na jednej z trzech działek gruntu wchodzących w skład nieruchomości wybudować można nie więcej niż pięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących. Nieruchomość nie stanowi i nie stanowiła środka trwałego działalności gospodarczej prowadzonej przez dłużniczkę. W toku postępowania egzekucyjnego dojdzie do sprzedaży licytacyjnej ww. nieruchomości. W związku z powyższym opisem zadano pytanie: czy sprzedaż w toku licytacji w sądowym postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości, którego nabycie przez dłużnika nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegała obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od towarów i usług i stawka tego podatku wynosić będzie 23%? Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż w toku licytacji w sądowym postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości, której nabycie przez dłużnika nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie będzie podlegało obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od towarów i usług. Organ uznając, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm. dalej O.p.), pismem z dnia [...] września 2016 r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez doprecyzowanie opisu sprawy (do każdej z trzech działek odrębnie) o następujące informacje: 1. W jaki sposób opisane we wniosku nieruchomości (3 działki gruntu) są/były wykorzystywane przez dłużnika od momentu nabycia do momentu planowanej sprzedaży egzekucyjnej? 2. Czy dłużnik udostępnia/udostępniał opisane grunty osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych (np. najem, dzierżawa)? Jeśli tak, to czy są/były to umowy odpłatne czy nieodpłatne, kiedy zostały zawarte i które działki były przedmiotem udostępnienia? 3. Czy dłużnik poniósł lub zamierza ponieść przed planowaną sprzedażą egzekucyjną jakiekolwiek nakłady w celu przygotowania nieruchomości gruntowych do sprzedaży (np.: uzbrojenie terenu, ogrodzenie, wystąpienie o warunki zabudowy, inne działania zmierzające do zwiększenia wartości bądź atrakcyjności działek, zamieszczenie ogłoszeń o sprzedaży w środkach masowego przekazu, tj. w sieci internetowej, prasie, radiu lub telewizji, inne działania marketingowe itp.)? Jeśli tak, to jakie to są/będą nakłady? 4. Czy względem każdej z działek została wydana decyzja o warunkach zabudowy? Jeśli nie, należy podać względem której? 5. Czy nieruchomości były/są wykorzystywane przez Dłużnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT? 6. Czy z tytułu nabycia ww. nieruchomości Dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? 7. Czy Dłużnik prowadził na ww. nieruchomościach działalność rolniczą? 8. Czy z ww. nieruchomości, do czasu planowanej sprzedaży, będą/były dokonywane zbiory i sprzedaży płodów rolnych? Jeśli tak, to w jakim okresie? W odpowiedzi na powyższe wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zainteresowany wskazał: - opisana we wniosku nieruchomość na którą składają się 3 działki gruntu była wykorzystywana przez dłużnika jako grunt orny, - w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie powziął informacji, aby nieruchomość była przez dłużnika udostępniana osobom trzecim - tak odpłatnie jak i nieodpłatnie, - dłużniczka wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy do Wójta Gminy D. i decyzją Wójta Gminy D. nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2012 r. ustalono, że na terenie działki o numerze geodezyjnym 234 wchodzącej w skład przedmiotowej nieruchomości można wybudować nie więcej niż 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. Organ egzekucyjny nie powziął informacji o jakichkolwiek innych nakładach poniesionych przez dłużnika w celu przygotowania nieruchomości gruntowej do sprzedaży. Organowi egzekucyjnemu nieznane są zamiary dłużnika co do poniesienia takich nakładów w przyszłości, - zgodnie z informacjami posiadanymi przez organ egzekucyjny nieruchomość była wykorzystywana przez dłużnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej z VAT. Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, - przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana przez dłużnika jako grunt orny, jednak organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania nie powziął informacji o formalnym prowadzeniu przez dłużnika działalności rolniczej, - ewentualne płody rolne uzyskane jako pożytek z nieruchomości nie były przedmiotem zainteresowania organu egzekucyjnego, dlatego też organ egzekucyjny nie posiada informacji czy były/będą dokonywane zbiory i sprzedaż płodów rolnych. Organ analizując treść ww. pisma i weryfikując to do czego strona była wezwana, stwierdził, że skarżący nie uzupełnił wszystkich kwestii objętych wezwaniem. Strona nie udzieliła skonkretyzowanych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości odpowiedzi na pytania nr [...]. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że nie zostały dopełnione wszystkie wymogi zawarte w wezwaniu z dnia [...] września 2016 r., ponieważ skarżący nie uzupełnił złożonego wniosku w żądanym zakresie. Tym samym niemożliwym stało się wydanie interpretacji w niniejszej sprawie. W konsekwencji, w dniu [...] października 2016 r. Minister Finansów działający przez organ upoważniony – Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydał postanowienie nr [...] [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona skarżąca wniosła na nie zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia oraz merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku. Postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 14g § 1 O.p. w związku z pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, podczas gdy istniały podstawy i obowiązek ustawowy do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. do rozpatrzenia wniosku, skoro przedstawiono stan faktyczny i własne stanowiska w sprawie oraz z uwagi na brak jakiegokolwiek podania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jakie konkretnie przepisy prawa podatkowego materialnego uniemożliwiają wydanie interpretacji i dlaczego, - art. 14b § 3 w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez formułowanie dowolnych, nie wynikających z przepisów prawa żądań i hipotetycznych pytań, które w realiach konkretnej sprawy z wniosku płatnika o dokonanie interpretacji, są niemożliwe do wypełnienia, wykraczają poza ustawowo sprecyzowanie określenie podania stanu faktycznego, a następnie wysuwanie bezprawnych i dowolnych wniosków o nieuzupełnieniu podania i pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia bez podania konkretnych przepisów prawa podatkowego materialnego uniemożliwiających wydanie interpretacji, - art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez działanie organu wbrew przepisom prawa, w sposób dowolny i uznaniowy, - art 120 O.p. formułującego zasadę legalizmu w postępowaniu podatkowym oraz art. 121 O.p. formułującego zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez odmowę zajęcia stanowiska i wydania interpretacji podatkowej zgodnie z właściwością rzeczową organu. Minister Finansów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że biorąc pod uwagę przedstawione odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu z dnia [...] września 2016 r., należy stwierdzić, że podane przez stronę w uzupełnieniu do wniosku informacje są niewystarczające, a tym samym nie usuwają braków formalnych, do których usunięcia wzywał organ. Informacje objęte treścią pytań sformułowanych w wezwaniu były niezbędne do wyjaśnienia, czy sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji komorniczej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z opisu sprawy nie wynika natomiast, czy do będącej przedmiotem sprzedaż działki dłużnik działał jako podatnik podatku od towarów i usług. W świetle powyższego organ uznał, że nie zostały dopełnione wszystkie wymogi zawarte w wezwaniu i braki formalne przedmiotowego wniosku nie zostały w całości uzupełnione. Organ podkreślił, że pytania zawarte w wezwaniu miały na celu ustalenie konkretnego stanu sprawy, na podstawie którego organ mógłby wydać interpretację indywidualną, a nie doprowadzenie do odmowy odpowiedzi na pytanie strony i wydanie postanowienia bez rozpatrzenia. Strona nie skorzystała z możliwości usunięcia braków wniosku, co spowodowało, że niemożliwe stało się wydanie interpretacji indywidualnej. Braki w opisie sprawy są bowiem na tyle istotne, że organ nie miał możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie strony i dokonania oceny zaprezentowanego przez nią w sprawie stanowiska. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa podatkowego, w tym w szczególności: 1) art. 14b § 1 i § 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i poprzez brak dokonania wnioskowanej interpretacji podatkowej, 2) art. 14b § 2 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek o interpretację nie jest wyczerpujący z punktu widzenia wskazań tegoż przepisu, przy czym obraza ta miała wpływ na treść skarżonego postanowienia, gdyż prawidłowa ocena wniosku z punktu widzenia wskazań powołanego przepisu nakazywała i nakazuje rozpoznanie wniosku, a nie pozostawienie go bez rozpoznania, 3) art. 220, art. 221 w zw. z art. 239, art. 233 § 1 pkt 1, art. 169 § 4 art. 239 O.p., poprzez bezzasadne zastosowanie ww. norm prawnych, tj. bezzasadne wydanie postanowienia utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki do zastosowania ww. norm prawnych oraz pomijanie istotnych okoliczności sprawy, 4) rażące naruszenie prawa polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p., 5) zarzut rażącego naruszenia art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., 6) zasady państwa prawnego zawartej w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 120, art. 121 § 1 O.p., które stanowią, że Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej w związku z naruszeniem zasady praworządności przejawiającej się tym, że organ podatkowy musi działać na podstawie przepisów prawa, zasady zaufania wyrażającej się tym, że postępowanie podatkowe prowadzone jest w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, 7) art. 14b § 3 w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez formułowanie pytań i wezwań w sposób niekonkretny, wykraczających poza przepisy ustawowe obligujące do przestawienia stanu faktycznego sprawy, a nie stanu zamiarów i przyszłych ewentualnych działań i zaniechań osób innych niż wnioskujący. Ponadto skarżący podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy organ miał możliwość wydania interpretacji podatkowej, lecz tego zaniechał. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia oraz o nakazanie dokonania przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem i uzupełnieniem wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017r. strona skarżąca, ustosunkowując się do zawartego w odpowiedzi na skargę orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazała, że w przedmiotowej sprawie zdarzenie przyszłe zostało opisane w sposób, który odpowiadał stanowi wiedzy wnioskodawcy (skarżącego) i możliwościom pozyskania tej wiedzy. Zatem był to opis jasny i czytelny. Opisane zdarzenie nie było abstrakcyjne, niejednoznaczne, wielowątkowe, wielowariantowe, uniemożliwiającego dokonanie interpretacji. Organ miał zatem możliwość wydania interpretacji. W świetle powyższego strona skarżąca podtrzymała stanowisko i wnioski zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, gdyż organ był uprawniony i upoważniony do wydania interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie jest, czy organ miał podstawy do uznania, że opisane przez [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] we wniosku wraz z jego uzupełnieniem zdarzenie przyszłe nie spełnia wymogów z art. 14b § 3 O.p., ponieważ nie jest wyczerpujące; czy też jak twierdzi strona skarżąca opisane zdarzenie przyszłe pozwala na wydanie indywidualnej interpretacji, w której organ dokona oceny stanowiska wnioskodawcy. Stosownie do powołanego art. 14b § 3 O.p. składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy podkreślić, że w interesie wnioskodawcy jest przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego zgodnego ze stanem rzeczywistym, ponieważ tylko wówczas indywidualna interpretacja będzie pełniła funkcję gwarancyjną. Nie ulega wątpliwości, że elementy stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, które muszą być uwzględnione we wniosku, są uzależnione od zadanego pytania. Tym samym, aby ocenić, czy stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe jest opisany w sposób wyczerpujący, należy przeanalizować pytanie stawiane we wniosku, na tle przepisów prawa materialnego, które będą stanowić podstawę interpretacji. W opinii Sądu opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe należy uznać za wyczerpujący, jeśli wskazane okoliczności są wystarczające do oceny stanowiska wnioskodawcy i wydania indywidualnej interpretacji. [...] sądowy zwracając się do właściwego organu podatkowego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowej w toku licytacji w sądowym postępowaniu egzekucyjnym jest bez wątpienia osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14b O.p., czego też organ nie kwestionuje. [...] sądowy jako płatnik jest obowiązany do obliczenia, pobrania od podatnika i wpłacenia podatku we właściwym terminie organowi podatkowemu, ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, dlatego też winien mieć zagwarantowaną możliwość skorzystania z wszelkich instrumentów prawnych w celu zgodnego z prawem wykonania ciążącego na nich obowiązku pobrania i wpłacenia podatku od towarów i usług od dostawy dokonanej w trybie czynności egzekucyjnych. TSUE w wyroku z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie [...] stwierdził, że "nie można uznać za proporcjonalne uregulowanie, które uznałoby komornika sądowego za odpowiedzialnego za zachowanie, jakiego nie można mu przypisać osobiście. W tym względzie rzeczony komornik musiałby posiadać instrumenty prawne do wykonania swego zadania, tak aby powstanie jego odpowiedzialności nie zależało od elementów, na które nie miałby żadnego wpływu, w tym także od działań lub zaniechań przypisywanych osobom trzecim." Wskazane uwagi TSUE na gruncie niniejszej sprawy należy rozumieć w ten sposób, że organ wydający indywidualną interpretacje musi uwzględnić okoliczność, że opisane we wniosku i jego uzupełnieniu informacje w znacznej części pochodzą od dłużnika, ponieważ przede wszystkim właściciel nieruchomości posiada wiedzę dotyczącą, m.in. wykorzystywania nieruchomości w przeszłości. Co prawda przepisy Ordynacji podatkowej w rozdziale dotyczącym wydawania interpretacji indywidualnych nie uzależniają spełnienia wymogów wniosku od tego, czy wnioskodawca jest podatnikiem czy też płatnikiem i nie ma wątpliwości, że płatnik, chcąc otrzymać indywidualną interpretację musi podać niezbędne informacje do oceny stanowiska wnioskodawcy, niemniej organ nie może domagać się informacji, których płatnik nie może w sposób wiarygodny wskazać, tym bardzie kiedy nie są one istotne dla wydania indywidualnej interpretacji. W niniejszej sprawie organ interpretacyjny, analizując złożony wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji, uznał, że opisane zdarzenie przyszłe wymaga uzupełnienia i wezwał zainteresowanego do uzupełnienia przedstawionego opisu sprawy poprzez odpowiedź na osiem pytań. Po uzupełnieniu przez wnioskodawcę wniosku, uznając że komornik sądowy nie odpowiedział na pytania 2, 3, 4, 7 i 8, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Sąd rozpoznając skargę dokonał w pierwszej kolejności oceny, czy pytanie organu dotyczyło informacji niezbędnej do wydania indywidualnej interpretacji, jeśli tak, to czy skarżący udzielił wystarczającej do wydania interpretacji odpowiedzi. Przy tej ocenie należało uwzględnić, m.in wyrok z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C 181/10, w którym TSUE wypowiedział się w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę. TSUE podkreślił, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego, jak również podział gruntu oraz długość okresu, w jakich transakcje następowały ani wysokość z nich przychodów. Natomiast istotne jest, czy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, np. uzbrojenie terenu, działania marketingowe. W związku z powyższym we wniosku winny być zawarte informacje, czy podmiot dokonujący dostawy nieruchomości prowadzi działalność w zakresie obrotu nieruchomościami, bądź podejmował lub podejmuje aktywne działania w zakresie takiego obrotu; angażując środki, które wskazują na taką działalność. Pytanie drugie: czy dłużnik udostępniał lub udostępnia nieruchomość osobom trzecim na podstawie umowy najmu lub dzierżawy może budzić wątpliwości, czy stanowi istotną okoliczność do wydania interpretacji, to pomijając tę wątpliwość, w ocenie Sądu skarżący odpowiadając, że nie powziął w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego informacji o tym, że grunt był lub jest udostępniany osobom trzecim, zarówno odpłatnie jak i nieodpłatnie, odpowiedział na zadane pytanie. Organ nie uwzględnił, że zainteresowanym jest organ egzekucyjny a nie osoba władająca nieruchomością jak właściciel. Należy przyjąć, że odpowiedź [...] była zgodna z jego wiedzą, tym samym oceniając stanowisko wnioskodawcy, organ winien przyjąć, że podatnik nie udostępniał gruntów osobom trzecim. Pytania nr 3 i 4: czy dłużnik poniósł lub zamierza ponieść przed planowaną sprzedaż nakłady w celu przygotowania do sprzedaży egzekucyjnej i czy względem każdej z działek została wydana decyzja o warunkach zabudowy, bez wątpienia mają istotne znaczenie przy interpretacji wskazanych przez płatnika przepisów. W uzupełnieniu wniosku komornik wskazał, że dłużniczka wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wydano decyzję co do działki [...], jednocześnie wskazał, że organ egzekucyjny nie powziął informacji o jakichkolwiek innych nakładach poniesionych przez dłużnika w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży oraz że organowi nie są znane zamiary dłużnika co do ponoszenia nakładów w przyszłości. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu, że zainteresowany nie odpowiedział na zadane pytanie; skarżący uzupełnił wniosek o informacje, którymi dysponował jako organ egzekucyjny. Skoro wskazał, że według jego wiedzy dłużniczka wystąpiła jedynie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to znaczy, że taki stan faktyczny należy przyjąć przy ocenie stanowiska zawartego we wniosku. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że nie można oczekiwać od organu egzekucyjnego informacji o zamiarach dłużnika. W ocenie Sądu pytanie nr 7, czy dłużnik prowadził na ww. nieruchomości działalność rolniczą oraz pytanie nr 8, czy z ww. nieruchomości do czasu planowanej sprzedaży będą lub były dokonywane zbiory i sprzedaż płodów rolnych są nieistotne dla oceny, czy osoba dokonująca dostawy nieruchomości w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. TSUE w powołanym wyżej wyroku wskazał, że okoliczność, czy osoba dokonująca dostawy nieruchomości jest rolnikiem ryczałtowym jest w tym zakresie bez znaczenia. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 O.p., określające zasadę zaufania do organów podatkowych, który to przepis zgodnie z art. 14h O.p. ma odpowiednie zastosowanie. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienie wniosku o informacje, które były zawarte w treści wniosku oraz sformułował pytania, które nie do końca odpowiadały opisanemu problemowi i nie pozostawały w odpowiednim związku z przepisami prawa materialnego przy uwzględnieniu orzecznictwa, tym samym naruszył art. 14 § 3 O.p. W związku z powyższym organ winien ponownie rozpatrzyć wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji, uwzględniając wskazane wyżej uwagi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt I sentencji, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.)- dalej: P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzekł jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm) .