I SA/Rz 257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. spółki komandytowej z siedzibą w [...] na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Wzrost konkurencyjności Spółki "A" poprzez wprowadzenie nowych usług logistycznych oddala skargę. Zarząd Województwa, po rozpoznaniu protestu "A" sp. z o.o. sp. k., z siedzibą w R., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny formalnej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Wzrost konkurencyjności "A" sp. z o.o. sp. k., poprzez wprowadzenie nowych usług logistycznych", uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], nie uwzględnił protestu. Skarżąca, wnioskiem z dnia 29 marca 2016 r., zwróciła się do Zarządu Województwa o przyznanie jej dofinansowania realizacji projektu, pod nazwą "Wzrost konkurencyjności "A" sp. z o.o. sp. k., poprzez wprowadzenie nowych usług logistycznych", w ramach działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałanie 1.4. 1 dotacje bezpośrednie, typ projektu rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020. Wniosek ten został zarejestrowany pod numerem [...], po czym numer ten zmieniono na [...]. W przedmiotowym wniosku skarżąca, jako kod swojej głównej działalności podała pozycję PKD 52.10.B – magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów. W opisie projektu podano zaś, że w wyniku jego realizacji skarżąca zamierza wprowadzić na europejski rynek logistyczny dwie nowe usługi, tj. usługę udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz foto-dokumentacji palety oraz usługę udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz fotodokumentacji paczki. Obie usługi, zgodnie z planem skarżącej, miały zostać wprowadzone do oferty firmy pod marka [...], w wyniku wdrożenia technologii automatycznego dokumentowania poprawności procesu przygotowywania przesyłek, z wykorzystaniem inteligentnego systemu sterowania procesem oraz cyfrowego systemu wizyjnego. W wyniku realizacji projektu, o którym wyżej mowa, skarżąca zamierzała nabyć halę magazynową wysokiego składowania, wraz z wyposażeniem oraz system inteligentnego sterowania procesem. Rezultatem realizacji projektu miało być rozszerzenie oferty skarżącej o nowe usługi, innowacyjne na europejskim rynku logistycznym, jak również zwiększenie potencjału marki [...] oraz wzrost przychodów ze sprzedaży. Zarząd Województwa, powołując się na zapisy Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Zarządu województwa Podkarpackiego z dnia 14 lipca 2015 r., nr 76/1709/15, w sprawie przyjęcia Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020, ocenił negatywnie pod względem formalnym, projekt skarżącej i odrzucił go, na podstawie § 5 ust. 3 pkt 4 Regulaminu konkursu. Protest od tego rozstrzygnięcia złożyła skarżąca, kwestionując dokonaną ocenę formalną oraz domagając się ponownego sprawdzenia jej wniosku, w zakresie spełnienia kryterium, z zachowaniem procedur wynikających z Regulaminu. Zarząd Województwa, po rozpatrzeniu protestu, uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], nie uwzględnił protestu skarżącej. W uzasadnieniu wyżej wskazanego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Komisji 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. UE. L.2014.187.1, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem 651/2014), regionalna pomoc inwestycyjna nie ma zastosowania między innymi w sektorze transportu i związanej z nim infrastruktury, a wszelkie projekty w tym zakresie, zgłoszone w ramach naboru, nie spełniają kryterium pomocy publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w § 1 ust. 6 pkt 8 Regulaminu konkursu. Zarząd Województwa podkreślił, że zgodnie z art. 2 pkt 45 rozporządzenia 651/2014, pojęcie transportu oznacza transport pasażerski powietrzny, morski, drogowy lub kolejowy i wodny śródlądowy lub towarowy transport zarobkowy; w ścisłym rozumieniu "sektor transportu" oznacza następujące rodzaje działalności zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2: NACE 49: transport lądowy oraz transport rurociągowy, z wyjątkiem NACE 49.32 działalność taksówek osobowych, 49.42 działalność usługowa związana z przeprowadzkami, 49.5 transport rurociągowy; NACE 50: transport wodny; NACE 50: transport wodny. Na gruncie zarówno regulacji unijnych, jak i krajowych nie istnieje jednak jakakolwiek definicja infrastruktury związanej z transportem. W związku z tym organ stwierdził, że o przynależności danego przedsięwzięcia do sektora transportu nie decyduje jedynie wskazany we wniosku kod działalności, ale faktyczny zakres rzeczowy inwestycji i jej cel, choć sam kod może w tym wypadku stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną. Mając na uwadze szczegóły zgłoszonego przez skarżącą projektu Zarząd Województwa doszedł do przekonania, że akcentowane przez nią usługi magazynowe, których według niej ma dotyczyć projekt, stanowić będą jeden z elementów łańcucha dostaw towarów – całego procesu logistycznego. Wynika to bezsprzecznie z rodzaju planowanych do wdrożenia dwóch usług. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na zapisy załączonego do wniosku o przyznanie dofinansowania biznesplanu, z którego wynika, iż skarżąca świadczy zarówno usługi magazynowe, jak i stricte logistyczne, dysponuje przy tym niezbędnymi w tym celu zasobami technicznymi, ludzkimi i niematerialnymi (Centrum Logistyczne w R.). Odnosząc się do podniesionego w proteście skarżącej argumentu, w postaci treści opinii Komisji Europejskiej, w kwestii interpretacji pojęcia infrastruktury związanej z transportem, Zarząd stwierdził, że Komisja w tej opinii uznała za związane z transportem takie inwestycje jak wyposażenie terminali w urządzenia przeładunkowe, suwnice kontenerowe, dźwigi, żurawie samochodowe, wozy podnośnikowe, specjalistyczne wagony dla transportu intermodalnego, lokomotywy manewrowe, a także nabycie terenu na budowę takich obiektów jak rampy, parkingi, rampy składowe i przeładunkowe, drogi wewnętrze. Wykluczyła jedynie z tego zakresu inwestycje dotyczące zarządzania transportem i sterowania ruchem. Ten pogląd, zdaniem Zarządu Województwa, potwierdza zasadność jego stanowiska. Na tej podstawie organ stwierdził, że skarżąca, świadcząca usługi magazynowania i transportu, w wyniku realizacji projektu zamierza poszerzyć swoja ofertę, bez zmiany profilu działalności, która będzie się sprowadzać do magazynowania, realizowanego w ramach szerokiego procesu logistycznego. Zarząd Województwa zauważył również, że w pkt A. 3 biznesplanu, dotyczącym konkurencji, skarżąca wskazała podmioty prowadzące centra logistyczne, co świadczy o tym, że projekt w istocie dotyczy infrastruktury związanej z transportem. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa z [...] kwietnia 2017 r. wniosła skarżąca, domagając się stwierdzenia, że ocena projektu został przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a także przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła: • naruszenie art. 13 rozporządzenia 651/2014 i § 5 ust. 1 Regulaminu, poprzez przyjęcie, że jej wniosek nie spełnia kryteriów poprawności formalnej, określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020, • naruszenie art. 39 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności), poprzez pozbawienie skarżącej możliwości uzyskania wsparcia ze środków publicznych, na zasadach równych z innymi przedsiębiorcami, z uwagi na błędne uznanie, że złożony przez skarżąca projekt dotyczy działalności gospodarczej z sektora transportu i infrastruktury z nim związanej. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że unijny prawodawca definiując pojęcie transportu, wskazał na konkretną klasyfikację NACE, z tego więc względu za infrastrukturę związana z sektorem transportu należy uznać infrastrukturę ściśle wchodzącą w zakres działalności wynikającej z klasyfikacji NACE, tj. między innymi drogi, mosty parkingi, w przypadku transportu drogowego, tory, w przypadku transportu kolejowego, a więc infrastrukturę nierozerwalnie związaną z transportem, bez której nie może on być prawidłowo realizowany. W ocenie skarżącej brak jest podstaw do stosowania celowościowej wykładni rozszerzającej art. 13 rozporządzenia 651/2014. Wskazuje bowiem na to treść wyjaśnień Komisji Europejskiej, wydanych w związku z zapytaniem rządu polskiego, zgodnie z którymi za infrastrukturę transportową uznano jedynie inwestycje związane z budową, przebudową, i modernizacją terminali przeładunkowych, ich wyposażenia i zarządzania oraz sterowania ruchem. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa nie wystosowała żadnych wytycznych oraz interpretacji, co do sektorów wyłączonych, natomiast Ministerstwo rozwoju, wskazując w swoim opracowaniu kody działalności wykluczonych z dofinansowania, nie wymieniło kodu 52.10.B. Wskazany we wniosku skarżącej kod działalności, odnoszący się wyłącznie do magazynowania i przechowywania towarów, dotyczy strice tylko tej działalności, z tego względu nie można jej wiązać z działalnością innego rodzaju, w szczególności powiązaną ze świadczeniem usług transportowych – działalnością usługową wspomagającą transport, sklasyfikowana w ramach grupy 52.2. Skarżąca nie zgodziła się też z wnioskiem, że jej projekt będzie służył branży transportowej, ale branży e-commerce, handlowej i przemysłowej, gdyż celem logistyki magazynowej jest regulacja i poprawa przepływu materiałów, informacji i wartości, która ma polegać na składowaniu, kompleksowym zarządzaniu magazynem i towarem powierzonym przez klienta oraz kompletacji. Zarząd Województwa, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wyłączenie z dofinansowania przedsięwzięć związanych z infrastrukturą transportową wynika w sposób wyraźny i jednoznaczny z treści art. 13 rozporządzenia 651/2014, znajduje też odzwierciedlenie w postanowieniach Regulaminu konkursu (§ 2 ust. 6 pkt 8). Strony niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego także nie kwestionują przytoczonych wyżej regulacji, a przedmiotem sporu między nimi jest jedynie kwestia tego, co należy rozumieć pod pojęciem infrastruktury związanej z sektorem transportowym, od której rozstrzygnięcia zależy wynik kontroli legalności zaskarżonej uchwały, w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Zarówno skarżąca, jak i Zarząd Województwa zgadzają się co do tego, że pojęcie infrastruktury związanej z transportem nie zostało legalnie zdefiniowane, zarówno jeżeli chodzi o prawo krajowe, jak i unijne. Przepisy te wyjaśniają bowiem jedynie co należy rozumieć pod pojęciem transportu, sektora transportowego i poszczególnych jego rodzajów, bez odniesienia się do kwestii tzw. infrastruktury okołotransportowej. W tej więc sytuacji, niezbędne jest dokonanie wykładni tego terminu, jego sprecyzowanie z zastosowaniem między innymi reguł wykładni celowościowej, logistycznej i systemowej przepisów prawa, jak również wydanych na ich podstawie dokumentów konkursowych, tj. postanowień Regulaminu, dokumentów związanych z Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podkarpackiego oraz Szczegółowym Opisem Priorytetów tego Programu. Definiowanie pojęcia infrastruktury związanej z transportem nie może odbywać się jednak w oderwaniu od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a więc cech podmiotowych zindywidualizowanego wnioskodawcy, wnioskującego o przyznanie mu dofinansowania na realizację określonego projektu, zakresu przedmiotowego jego działalności oraz jej funkcji na rynku, w kontekście realizacji szeroko rozumianych procesów gospodarczych. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, na co słusznie zwrócił uwagę Zarząd Województwa, że wskazany we wniosku o dofinansowanie kod działalności – 52.10.B nie może stanowić jedynego kryterium określenia jego zakresu przedmiotowego projektu. Zgłoszony do dofinansowania projekt jest bowiem dokumentem kompleksowym, zakładającym do zrealizowania konkretne cele, wynikające z ze strategii działania zindywidualizowanego podmiotu - przedsiębiorcy, funkcjonującego w określonej branży, a co za tym idzie w warunkach określonej konkurencji. W tej sytuacji zakreślenie zakresu przedmiotowego projektu/wniosku nie może odbyć się w oderwaniu od tych okoliczności, podobnie jak nie może pomijać funkcji realizowanych usług w ramach szerzej rozumianych procesów, na które składają się działania wielu podmiotów. Składając wniosek o przyznanie dofinansowania skarżąca, w pozycji A. 7 wniosku, dotyczącej klasyfikacji projektu, w pozycji rodzaj działalności gospodarczej wpisała 24. inne niewyszczególnione usługi, zaś jako kod projektu wpisała poz. 52.10.B magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów. Kody poszczególnych działalności, jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885), funkcjonujące w krajowym porządku prawnym, uwzględniają zmiany i postanowienia klasyfikacji Unii Europejskiej - Statistical Classification of Economic Activities in the European Community NACE Rev. 2 (Statystycznej Klasyfikacji Działalności Gospodarczych w UE) (Dz. Urz. UE L 393 z 30.12.2006 r., dalej NACE), stąd podział wynikający z NACE znajduje odzwierciedlenie klasyfikacji krajowej – PKD. Ma to znaczenie o tyle, że reguły interpretacyjne płynące z postanowień rozporządzenia 651/2014, w szczególności te wynikającego z przyjętego w niej podziału działalności, w oparciu o NACE, znajdą zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 2 pkt 45 rozporządzenia 651/2014 pod pojęciem transportu należy rozumieć transport pasażerski powietrzny, morski, drogowy lub kolejowy i wodny śródlądowy lub towarowy transport zarobkowy; w ścisłym rozumieniu "sektor transportu" oznacza następujące rodzaje działalności zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2: NACE 49: transport lądowy oraz transport rurociągowy, z wyjątkiem NACE 49.32 działalność taksówek osobowych, 49.42 działalność usługowa związana z przeprowadzkami, 49.5 transport rurociągowy; NACE 50: transport wodny; NACE 51: transport lotniczy, z wyjątkiem NACE 51.22 transport kosmiczny. Jak to już wyżej podkreślono, przytoczona definicja nie daje odpowiedzi na pytanie co należy rozumieć pod pojęciem infrastruktury transportowej, niemniej jednak z jej brzmienia, określającego co należy rozumieć pod pojęciem transport lub sektor transportowy można wywieść pewne wnioski w tym zakresie. Oba te pojęcia odnoszą się co do zasady, do dwóch aspektów związanych z przemieszczaniem towarów lub osób, to znaczy definiując transport prawodawca unijny odnosi się raczej do konkretnego sposobu przemieszczania, natomiast w przypadku sektora transportu, które to pojęcie ma węższe znaczenie, zakreśla jego zakres branżowy, eliminując poszczególne jego sektory, które co do zasady mogłyby ze względu na swoje właściwości być objęte tym terminem, gdyby zakres pojęcie nie został legalnie ograniczony. W tym miejscu doda czas należy, że art. 13 rozporządzenia 651/2014, ograniczającego możliwość przyznania wsparcia niektórym sektorom gospodarki odnosi się właśnie do sektora transportu, a nie transportu jako takiego, tak więc prawodawca unijny ma w tym momencie na uwadze jego właściwości branżowe w ramach funkcjonującego rynku. Brzmienie art. 2 pkt 45 rozporządzenia 651/2014 nie daje jednakże podstaw do zawężania znaczenia pojęcia infrastruktury związanej z sektorem transportu do infrastruktury ściśle związanej z transportem drogowym, tj. do dróg, mostów, parkingów, itd. Przepis ten bowiem skupia się na rodzajowym zróżnicowaniu poszczególnych podkategorii sektora transportu, bez zakreślania ich granic, a w związku z tym nie można z niego wywodzić wniosków, o których mowa w skardze. Jednoznacznej i precyzyjnej odpowiedzi na pytanie o definicję sektora transportu nie dostarcza również stanowisko Komisji Europejskiej, na które powołuje się zarówno skarżąca, jak i Zarząd Województwa, przy czym, co należy podkreślić, obie strony wywodzą z niego zupełnie sprzeczne wnioski. W tej kwestii stwierdzić należy, że zarówno treść i przedmiot zapytania rządu polskiego, w związku z którym Komisja zajęła stanowisko, nie przystają ściśle do okoliczności przedmiotowej sprawy. Pytanie dotyczyło bowiem w istocie terminali przeładunkowych, których funkcja i rodzaj znacząco się różnią od przedmiotu (inwestycji) zgłoszonego do dofinansowania przez skarżącą projektu. Niemniej jednak, chociaż pogląd Komisji Europejskiej, nie może być tu okolicznością automatycznie przesądzającą interpretację spornego terminu zauważyć należy, że Komisja w wyrażonym stanowisku opowiedziała się za szerokim rozumieniem terminu infrastruktury związanej z sektorem transportu. W oparciu o tą opinię nie można zasadnie wywodzić, że przez wskazane wyżej pojęcie należy rozumieć jedynie elementy ściśle i nierozerwalnie związane z transportem drogowym czy też inną jego odmianą, z zakresu transportu lądowego, jak chce to widzieć skarżąca, tj. takie bez których transport ten nie może się odbyć, a więc, w przypadku transportu drogowego, mosty, parkingi itd. Wniosek taki wynika z tego, że w odniesieniu do inwestycji związanych z terminalami przeładunkowymi, Komisja Europejska za inwestycje związane z transportem uznała między innymi nabycie prawa własności bądź użytkowania wieczystego nieruchomości na cele realizacji projektu. wozów podnośnikowych, specjalistycznych wagonów, dźwigów, żurawi samochodowych, magazynów itd., a więc również inwestycji, w przypadku których nie sposób jest stwierdzić, że bez nich transport nie może się odbywać. Oceny tej nie zmienia fakt, że wśród tych elementów znalazły się również inwestycje obejmujące budowę parkingów, ramp, dróg wewnętrznych itd., na które skarżąca, wybiórczo, zwróciła uwagę, gdyż elementy te nie wyczerpują przykładów wchodzących w skład omawianej infrastruktury. W świetle powyższego stwierdzić należy, że definiując pojęcie infrastruktury związanej z sektorem transportowym, na potrzeby niniejszego postępowania, sprowadzającego się do oceny konkretnego projektu, zgłoszonego przez skarżącą do dofinansowania, należy mieć na względzie szeroki aspekt tego pojęcia, uwzględniający kontekst rozpatrywanego projektu, jaki tworzy jego cel, sposób realizacji i zamierzony efekt. Zgłoszony do dofinansowania przez skarżącą projekt zakłada wprowadzenie na rynek logistyczny dwóch nowych usług, tj. usługi udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz foto-dokumentacji palety oraz usługi udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz fotodokumentacji paczki. Obie planowane usługi, zgodnie z planem skarżącej, miały zostać wprowadzone do oferty firmy pod marka [...], w wyniku wdrożenia technologii automatycznego dokumentowania poprawności procesu przygotowywania przesyłek i palet, z wykorzystaniem inteligentnego systemu sterowania procesem oraz cyfrowego systemu wizyjnego. Oprócz tego, jako swoją konkurencję, skarżąca wskazała podmioty świadczące usługi logistyczne, tj. tzw. operatorów logistycznych, wśród których wyróżniła (str. 5 biznesplanu) podmioty koncentrujące się na świadczeniu usług transportowych i spedycyjnych, a także te, które specjalizują się jedynie w określonych funkcjach logistycznych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że o ile świadczenie usług logistycznych opiera się w znaczącej mierze na działalności stricte magazynowej, to nie sposób jej odseparować od kwestii transportu. Sama skarżąca definiując bowiem w swoim biznesplanie usługi logistyczne, niezależnie od magazynowych, jako ich elementy wskazała między innymi kompletowanie, znakowanie, sortowanie, administrację zasobami, ale także usługi dystrybucyjne i transportowe. Ponadto, jeżeli chodzi o zgłoszony do dofinansowania przez nią projekt, to jego istota sprowadza się w rzeczywistości do usprawniania procesu przemieszczania towarów (paczek i palet), w procesie dostawy towarów do finalnego odbiorcy, co jest istotą funkcjonowania branży e-commerce, na uczestnictwo w której skarżąca się powołuje. W przypadku więc rozpatrywanego projektu nie mamy więc do czynienia z rozbudowywaniem i usprawnianiem usług magazynowania, rozumianego w kategoriach jedynie przechowywania towarów. Skarżąca zaś, świadcząc usługi logistyczne, w zakresie realizacji zgłoszonego do dofinansowania projektu planuje realizację usług stanowiących jeden z elementów transportu towarów, finalnie realizowanego przez szereg współdziałających ze sobą podmiotów. W tym sensie efektów jej działania nie sposób rozpatrywać w oderwaniu od całokształtu związanych z tym okoliczności. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że projekt skarżącej dotyczy infrastruktury związanej z sektorem transportu, w związku z tym, zgodnie z kryteriami naboru wniosków i odnoszącymi się do tej kwestii regulacjami, podlega wykluczeniu z dofinansowania. W tej sytuacji Zarząd Województwa zasadnie dokonał jego negatywnej oceny formalnej, a następnie nie uwzględnił protestu złożonego od tego rozstrzygnięcia. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 39 ustawy o polityce spójności, albowiem w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu był jedynie wniosek skarżącej, a także sposób jego załatwienia (oceny) przez Zarząd Województwa podkarpackiego, jako akt indywidualny i konkretny. Wszelkie więc kwestie związane z zachowaniem zasady równości, w stosunku do innych przedsiębiorców, ubiegających się o wsparcie w ramach konkursu, których sytuacji Sąd nie zna, pozostają poza zakresem przedmiotowym sprawy. Sąd administracyjny dokonując zaś oceny rozstrzygnięcia w postaci nieuwzględnienia protestu konkretnego podmiotu, nie posiada kompetencji do dokonywania ogólnej oceny procesu przeprowadzania naboru wniosków i wypowiadania się co do sytuacji innych podmiotów, niż wnoszący skargę. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę, nie dopatrując się naruszenia prawa w dokonanej ocenie formalnej projektu.