II GZ 864/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1003/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1003/17 odrzucił skargę R.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej. Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 1 czerwca 2017 r. R.B. (dalej jako: "skarżący") został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pomimo przesłania jej na adres skarżącego, nie została odebrana (koperta – k. 18 akt sądowych). 28 czerwca 2017 r. zwrócono ją do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu (12 i 20 czerwca 2017 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata) oraz zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 26 czerwca 2017 r. z uwagi na treść art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji mając na uwadze powyższe, stwierdził, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został skutecznie doręczony skarżącemu z upływem 26 czerwca 2017 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza z 12 czerwca 2017 r.). Zatem wyznaczony dla skarżącego siedmiodniowy termin do wykonania ww. zarządzenia upłynął 3 lipca 2017 r. Zgodnie z informacją z 6 lipca 2017 r. (k. 19 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę strony. W zażaleniu na powyższe postanowienie R.B. wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że nie mógł dopełnić formalności ani odnieść się do zarządzenia z dnia 10 sierpnia 2017 r. bowiem nie otrzymał żadnego awizo (ani pierwszego ani tym bardziej drugiego). Podkreślił, że ciężko wskazać powód niedostarczenia awiz. Jego zdaniem mogła to być pasywność listonosza czy tez opróżnienie skrzynki pocztowej przez osoby niepowołane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja procesowa, o której mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a., obligująca Sąd I instancji do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w ustawowym terminie. Skutku tego nie może uchylić jak chce tego skarżący, doręczenie mu wskazanego wezwania do uiszczenia wpisu w trybie art. 73 p.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że art. 73 p.p.s.a. wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. W myśl art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a). W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (wraz z odpisem odpowiedzi na skargę) została nadana przesyłką poleconą rejestrowaną w dniu 7 czerwca 2017 r. Według adnotacji pracownika operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której zarządzenie (wraz z odpisem odpowiedzi na skargę) zostało prawidłowo przesłane skarżącemu na podany przez niego adres zamieszkania, przesyłka została poprawnie dwukrotnie awizowana w daniach: 12 czerwca 2017 r. i 20 czerwca 2017 r. (co wynika z danych zamieszonych na kopercie). Przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym, o czym poinformowano skarżącego poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 28 czerwca 2017 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie prawidłowo uznał, że doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. zarządzenia z dnia 1 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi było zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło z dniem 26 czerwca 2017 r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu upłynął z dniem 3 lipca 2017 r. Jak wskazał Sąd I instancji zgodnie z informacją z 6 lipca 2017 r. (k. 19 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. Argumenty zażalenia skarżącego, w którym ten kwestionuje awizację korespondencji nadanej przez WSA w Warszawie są niewystarczające. Twierdzenie skarżącego, że awiz nie otrzymał, może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak nie uczynił. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej sytuacji strona mogłaby bowiem obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Uzasadnienie zażalenia sprowadza się natomiast do polemiki w zakresie braku doręczenia przesyłki – pozostawienia awizo, dotyczy więc czynności urzędowych operatora pocztowego, potwierdzonych załączonymi do akt rozpatrywanej sprawy dokumentami. Stwierdzenie skarżącego, że przesyłka listowa nie została doręczona w wyniku wadliwego działania operatora pocztowego musi zostać uprawdopodobnione, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.