II SA/Łd 304/17

Dnia 10 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa A w K. z dnia [...], znak: [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi P. R. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł., po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa B. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 stycznia 2017 r. M. P. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: wykazu osób upoważnionych do ważenia tusz zwierzyny w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w Nadleśnictwie B., wysokości wynagrodzenia leśniczego - M. W. (miesięcznie w roku 2010 i 2015 oraz wysokości premii, nagród itp. w 2010 i 2015), oświadczenia majątkowego leśniczego M. W. w latach 2014 i 2015. Decyzją z dnia [...], Nadleśniczy Nadleśnictwa B. odmówił M. P. udzielenia informacji w zakresie wysokości wynagrodzenia leśniczego M. W. w zakresie objętym wnioskiem, uzasadniając to faktem, że do osób niepełniących funkcji publicznych ma zastosowanie zasada ochrony prywatności osoby fizycznej przed ich ujawnieniem w trybie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu swojej decyzji Nadleśniczy wyjaśnił wnioskodawcy prawa wynikające z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 poz. 1764) wskazując na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 w/w ustawy, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnuje z przysługującego im prawa. Dalej Nadleśniczy wskazał, że w świetle w/w przepisów leśniczy nie jest osobą publiczną, wspierając własne stanowisko cytatami z orzecznictwa sądowego w tym zakresie. Pismem z dnia 3 lutego 2017 r., w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie oświadczenia majątkowego leśniczego M. W. w latach 2014 i 2015, Nadleśniczy Nadleśnictwa B. zawiadomił M. P., że nadleśnictwo nie dysponuje wspomnianymi oświadczeniami, gdyż pracownicy PGL LP nie składają oświadczeń majątkowych. Odwołanie od decyzji Nadleśniczego Nadleśnictwa B. wniósł M. P. zarzucając organowi, który wydał tę decyzję, iż pozostaje ona w sprzeczności z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Nadto odwołujący się wskazał, iż z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym Ł.-W. [...] Wydział Karny w sprawie czynów popełnionych w W. z udziałem leśniczego M. W. złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest istotny do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia badanych zagadnień. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odniósł się do definicji osoby pełniącej funkcje publiczne. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, pojęcie osoby publicznej nie jest tożsame z pojęciem osoby pełniącej funkcje publiczne - "Ten pierwszy termin jest znacznie szerszy i obejmuje również osoby zajmujące w życiu publicznym istotną pozycję z punktu widzenia kształtowania postaw i opinii ludzi, wywołujące powszechne zainteresowanie ze względu na te lub inne dokonania, np. artystyczne, naukowe czy sportowe (...). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych (...). Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". Organ odwoławczy wskazał, iż powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zbieżne jest ze stanowiskiem Nadleśniczego Nadleśnictwa B., który w uzasadnieniu własnej decyzji szeroko ujął tę kwestię, wskazując skarżącemu na niedopuszczalność utożsamiania każdej osoby zatrudnionej w jednostce zarządzającej mieniem publicznym z osobą pełniącą funkcję publiczną. Ze stanowiskiem tym zgodził się również organ odwoławczy. Stosownie bowiem do brzmienia art. 35 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017r., poz. 788) to nadleśniczy reprezentuje Skarb Państwa oraz zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, w tym zatrudnia m.in. leśniczych. W rozumieniu w/w przywołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego leśniczy stanowi w strukturze nadleśnictwa stanowisko pomocnicze, umożliwiające nadleśniczemu wykonanie zadań gospodarczych określonych w Planie Urządzenia Lasu zatwierdzonym decyzją Ministra Środowiska. W zakresie dysponowania mieniem publicznym leśniczy nie posiada zdolności decyzyjnych, a jedynie wykonawcze wynikające z zakresu obowiązków powierzonych mu przez nadleśniczego. W ocenie organu odwoławczego brak w działalności leśniczego elementów funkcji publicznych na gruncie prawa karnego potwierdza też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...], sygn. Akt. [...]. Zgodnie z tezą w/w postanowienia "Leśniczy Lasów Państwowych nie jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k." Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że w trybie informacji publicznej dopuszczalne jest przekazanie danych na temat wysokości wynagrodzeń z tym, że dane te nie mogą prowadzić do ujawnienia informacji na temat zarobków możliwej do zidentyfikowania konkretnej osoby. Taki sposób ujawnienia danych prowadziłby do naruszenia przysługującego konkretnej osobie prawa do prywatności mającego umocowanie w art. 47 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922). Stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Zatem, nie tylko takie dane, jak imię, nazwisko, adres zamieszkania lub wiek stanowią dane osobowe, lecz charakter taki mają również informacje o wynagrodzeniu (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1586/15). Ponadto rozpatrując wniesione odwołanie organ odwoławczy uwzględnił kwestię interesu publicznego w ujawnieniu informacji na temat wynagrodzeń Leśniczego Leśnictwa W. Istotą prawodawstwa regulującego zasady dostępu do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności działań urzędów i innych instytucji zarządzających mieniem publicznym. Stąd dopuszczalne jest zawężenie w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne prawa do ochrony prywatności. Jednakże dopuszczalność ingerencji w życie prywatne osób publicznych winna być niezwykle wyważona. Wkroczenie w sferę prywatności tych osób musi być więc zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego, pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną oraz nie może mieć na celu wyłącznie zaspokojenia czystej potrzeby sensacji po stronie odbiorców takiej informacji (por. wyrok SN z 11 października 2001 r., II CKN 559/99, OSN nr 6/2002). Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. podkreślił, iż ze złożonego wniosku wynika, że skarżący zainteresowany jest wyłącznie wynagrodzeniami i premiami konkretnej osoby, nie zaś wynagrodzeniem przysługującemu osobie pełniącej funkcję leśniczego w Nadleśnictwie B.. W pełni motywację swoją skarżący wskazuje w odwołaniu od decyzji Nadleśniczego uzasadniając, iż w związku z toczącym się postępowaniem przed Sadem Rejonowym Ł.-W., [...] Wydział Karny wniosek o udostępnienie danych w pkt 1-3 jest istotny dla wyjaśnienia i rozstrzygnięcia badanych zagadnień oraz istotny dla interesu publicznego. Wobec powyższego wnioskodawca zainteresowany jest informacją, która miałaby być wykorzystana w toczącym się postępowaniu karnym. W ocenie organu niedopuszczalne jest ujawnienie informacji ze sfery życia osobistego, chronionej na podstawie licznych uregulowań prawnych, jeśli informacja ta nie ma służyć racjom interesu publicznego, lecz skonkretyzowanym celom, być może nawet osobistym. W przypadku rzeczywiście dużego znaczenia procesowego informacji na temat wynagrodzenia Leśniczego Leśnictwa W. dla dobra prowadzonego postępowania, Sąd Rejonowy Ł.-W. może nakazać Nadleśniczemu Nadleśnictwa B. dostarczenie takiej informacji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] wywiódł M. P. wskazując, iż nie uzyskał odpowiedzi na pkt 1 swojego wniosku w zakresie wykazu osób upoważnionych do ważenia tusz zwierzyny w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Nadto wskazał, iż nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, że ze złożonego wniosku wynika, iż skarżący zainteresowany jest wyłącznie wynagrodzeniem i premiami konkretnej osoby, nie zaś wynagrodzeniem przysługującym osobie pełniącej funkcję leśniczego w Nadleśnictwie B. Skarżący podkreślił, iż w jego ocenie z treści wniosku jasno wynika o co w nim się zwracał. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Tytułem wstępu należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 ustawy. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Wyjątki od powyższej zasady wprowadza art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl ust. 1 powołanego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawodawca przewidział możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, która nie wyraziła zgody na udostępnienie. Jednak ta przesłanka negatywna nie znajduje zastosowania w przypadku informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Ograniczenie ochrony prywatności ma charakter szczególny i pierwszeństwo przed zasadą ogólną tę ochronę kreującą. W okolicznościach analizowanej sprawy konieczne więc było przesądzenie, czy rację ma organ powołujący się na zasadę ochrony prywatności, czy też ochrona ta nie znajduje zastosowania ze względu na regulację szczególną dotyczącą osób pełniących funkcje publiczne. Mając powyższe na względzie Sąd uznał za konieczne zinterpretowanie pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną". W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14 – dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym – co szczególnie istotne – powołane orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje także każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Powyższe stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 45 ustawy o lasach "W Lasach Państwowych tworzy się Służbę Leśną." W § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk, stopni służbowych oraz zasad wynagradzania w Służbie Leśnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 11, poz. 123) wśród ustanowionych stanowisk w Służbie Leśnej wymienia się leśniczego. Z kolei art. 46 powołanej ustawy stanowi, iż "Pracownicy Służby leśnej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają z ochrony prawnej, przewidzianej w przepisach prawa karnego dla funkcjonariuszy publicznych(...)". Z komentarza autorstwa Wojciecha Radeckiego do ustawy o lasach wprost wynika, iż pracownik Służby Leśnej nie jest pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego ani samorządu terytorialnego, ale na pewno pracuje w instytucji państwowej, jaką bezspornie jest PGLLP. Dlatego nie ulega wątpliwości, że do kręgu funkcjonariuszy publicznych należą Dyrektor Generalny Lasów Państwowych i jego zastępca, dyrektor RDLP i jego zastępca, nadleśniczy i jego zastępca - jako osoby zajmujące stanowiska kierownicze w instytucji państwowej. Pozostali pracownicy Służby Leśnej nie są funkcjonariuszami publicznymi. Dalej autor komentarza wskazuje, iż wprawdzie funkcjonariuszami publicznymi są tylko osoby na stanowiskach kierowniczych i tylko one mogą odpowiadać za przestępstwo przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków - na szkodę interesu publicznego lub prywatnego (art. 231 k.k.), ale wszyscy pracownicy Służby Leśnej są osobami pełniącymi funkcje publiczne (W. Radecki, Status prawny służb i straży przyrodniczych, PiP 2001, nr 9, s. 38-39). Uprawnienia i obowiązki pracowników Służby Leśnej w zakresie działalności publicznej są określone w ustawie o lasach, nie ma przeto najmniejszych wątpliwości, że są oni osobami pełniącymi funkcje publiczne (W. Radecki, Komentarz do art. 46 ustawy o lasach, LexisNexis 2012). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że błędne jest stanowisko organów administracji, iż leśniczy nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Jeżeli określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne, czyli w co najmniej wąskim zakresie ma kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej, jest ona osobą pełniącą funkcje publiczne. Tym samym, w ocenie sądu za przyjęciem, że leśniczy jest osobą pełniącą funkcję publiczną przemawiają w szczególności uprawnienia wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, a wynikające z art. 47 ust. 2 w zw. z art. 48 ustawy o lasach. Ze wskazanych przepisów wynika, że leśniczy ma prawo min. do nakładania oraz pobierania grzywien, w drodze mandatu karnego, w sprawach i w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Przesądzenie, iż dana osoba pełni funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy nie oznacza jednak jeszcze, że żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy z wyłączeniem ochrony prywatności tej osoby. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy, dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest także, aby żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Innymi słowy, musi istnieć adekwatny związek między informacją odnoszącą się do danej osoby a funkcjonowaniem tej osoby w sferze publicznej. Kwestia ta jest akcentowana tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Trybunału Konstytucyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14 - dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko stwierdzenie istnienia adekwatnego związku między żądaną informacją o osobie a pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznej - uzasadnia danie prymatu dyspozycji art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przed art. 51 ust. 1 i art. 47 ustawy zasadniczej. We właściwym i precyzyjnym ustaleniu istnienia granic tego związku należy upatrywać właściwej ochrony prawa do prywatności jednostek, w tym osób pełniących funkcje publiczne, oraz realizacji kryteriów proporcjonalności. Tym samym informacja o osobie pełniącej szeroko rozumianą funkcję publiczną nie zostanie udostępniona, jeżeli nie będzie pozostawać w adekwatnym związku z pełnieniem przez tę osobę owej funkcji. W sprawie niniejszej żądana przez wnioskodawcę informacja niewątpliwie ma związek z pełnioną funkcją publiczną. Dotyczy ona wynagrodzenia uzyskanego w związku z pełnioną funkcją publiczną, finansowanego ze środków publicznych. Powołanie się na prawo do prywatności nie jest w świetle powyższego trafne. Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, że znane jest imię i nazwisko osoby, która funkcję leśniczego pełni. Tożsame stanowisko jest przyjmowane w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 5 stycznia 2016 r. (sygn. akt I OSK 3042/14) Sąd ten przyjął, że "ingerencja w prywatność polegająca na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcje publiczną nie przekracza granicy intymności wyznaczonej przepisami art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 i art. 10 Europejskiej Konwencji (Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Mieści się w ramach wyjątku sformułowanego w art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odczytywanego w kontekście równoważnych norm konstytucyjnych ustanawiających prawo do dostępu do informacji publicznej oraz ochronę prywatności". Przenosząc zaprezentowane rozważania teoretyczne na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że organ odmawiając udostępnienia żądanej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, naruszył art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ta przesłanka negatywna nie mogła bowiem zostać zastosowana w sprawie ze względu na fakt, iż żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i pozostaje w adekwatnym związku z pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznej. Naruszenie prawa materialnego, które błędnie zinterpretowano i zastosowano miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do odmowy udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy przesłanka negatywna ochrony prywatności osoby fizycznej nie mogła zostać zastosowana ze względu na ustawowe wyłączenie dotyczące osoby pełniącej funkcję publiczną. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji załatwi wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). ms