I FZ 366/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal, , , po rozpoznaniu w dnia 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. [...] P. [...] Sp. j. z siedzibą w K. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 322/17 w sprawie ze skargi P. [...] P. [...] Sp. j. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 lutego 2017 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 1999 r. postanawia: 1) zmienić pkt II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 322/17, poprzez podwyższenie kwoty zasądzonych od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz P. [...] P. [...] Sp. j. z siedzibą w K. kosztów postępowania z 780 do 1.740 (tysiąc siedemset czterdzieści) złotych, 2) zwrócić P. [...] P. [...] Sp. j. z siedzibą w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 300 (trzysta) złotych. I FZ 366/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 322/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez P. [...] P. [...] sp. j. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka") postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 2 lutego 2017 r., oraz poprzedzające je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z 4 listopada 2016 r. wydane w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 1999 r. W pkt II wyroku zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca pismem z 6 września 2017 r. wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II ww. wyroku, żądając jego zmiany, poprzez zasądzenie kosztów w wysokości prawem przepisanej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) w zw. z art. 206 p.p.s.a., a ponadto naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie kwoty kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zasądzonych od organu na rzecz skarżącej oraz błędne przyjęcie, że w rozpoznawanych sprawach zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie zasady miarkowania kosztów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. - połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Kr 322/17, I SA/Kr 323/17 oraz I SA/Kr 324/17. Orzekając o kosztach zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz spółki kwotę 780 zł, gdy tymczasem prawidłowo ustalona kwota kosztów postępowania powinna stanowić sumę: kosztów zastępstwa procesowego za każdą z połączonych spraw, tj. łącznie 1.440,00 zł, zwrotu opłaty od skargi, tj. łącznie 300,00 zł, kosztów opłat skarbowych od pełnomocnictw, tj. łącznie 51 zł. W ocenie pełnomocnika Spółki zasądzone koszty powinny opiewać na kwotę 1.791,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zasądzając na rzecz skarżącej Spółki od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnił, że podstawę prawną w tym zakresie stanowił art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 206 p.p.s.a. Niemniej jednak należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w rozpatrywanym zażaleniu zarówno w odniesieniu do wyliczonej kwoty, jak i do tego, że połączenie spraw jest wyłącznie czynnością techniczną. W orzecznictwie sądowym za utrwalony należy uznać pogląd, w myśl którego połączone sprawy otrzymują jedną sygnaturę i są rozpoznawane pod numerem sprawy, która pierwsza wpłynęła do sądu. Wymaga podkreślenia, że połączenie spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub też rozstrzygnięcia, nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną – nową sprawę. Połączenie takie, podyktowane wyłącznie ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i samodzielności (zob. K.Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 754-755; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s.169). Tym samym, należy zauważyć, że połączenie spraw, jako czynność techniczna, nie powinno oznaczać dodania wartości przedmiotów zaskarżenia ze wszystkich spraw, które uległy połączeniu i dopiero na podstawie tak uzyskanej kwoty wyliczenia wysokości należnych kosztów zastępstwa procesowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 22/05, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. od I SA/Kr 322/17 do I SA/Kr 324/17, to okoliczność ta - jako czynność techniczna - nie powinna (w przypadku jednoczesnego braku informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do miarkowania kosztów postępowania) mieć wpływu na wysokość zasądzonych kosztów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 1.740,00 zł, na którą składały się: koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (3 x 480,00 zł) oraz zwrot kwoty wpisu sądowego od wniesionych skarg (3 x 100,00 zł). Ze względu na brak udokumentowania przez skarżącą poniesienia opłat skarbowych od pełnomocnictw (3 x 17 zł) Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej ww. zakresie. Dodatkowo, mając na uwadze okoliczność, że zażalenia na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie kosztów sądów są wolne od opłat sadowych, pod warunkiem, że strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zwrócić stronie 300 zł tytułem niezasadnie uiszczonego wpisu od zażalenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.