II SA/Wr 413/17

Dnia 17 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant referent Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C. oddala skargę w całości. Uchwałą z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), art. 15 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.) w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej C. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C., zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej C. z dnia [...] stycznia 2015 r. po stwierdzeniu zgodności projektu planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C., Rada Miejska C. uchwaliła zmianę miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C. W poszczególnych częściach tego aktu zamieszczone zostały: przepisy ogólne (rozdział 1), ustalenia ogólne (rozdział 2), ustalenia szczegółowe dla terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi (rozdział 3) i przepisy końcowe (rozdział 4). W uzasadnieniu uchwały przedstawiona została argumentacja odnosząca się do zawartych w niej ustaleń. Uchwała w terminie określonym w art. 90 ust. 1 powoływanej powyżej ustawy o samorządzie gminnym została przedłożona Wojewodzie D. jako właściwemu organowi nadzoru, który w ustawowym terminie nie podjął rozstrzygnięcia nadzorczego. Wobec uznania niezgodności z prawem opisanego na wstępie aktu planistycznego Wojewoda D. działając na podstawie art. 93 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 54 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zwrócił się o stwierdzenie nieważności § 28 zaskarżonej uchwały oraz załącznika nr 8 do tej uchwały w zakresie, w jakim wyznacza teren [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jednocześnie podjęcie kwestionowanych ustaleń z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 13, art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), polegającym na istotnym naruszeniu procedury sporządzania planu miejscowego poprzez brak ponowienia w niezbędnym zakresie procedury planistycznej. W uzasadnieniu skargi Wojewoda D. wyjaśnił m.in., że o nieważności uchwały rady gminy podjętej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części przesądzają – stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 wcześniej powołanego – istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów. Jednocześnie skarżący organ nadzoru podał, że przez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Następnie Wojewoda D. wskazał w uzasadnieniu, że z dokumentacji planistycznej wynika że w okresie wyłożenia projektu zmiany planu do publicznego wglądu, do wyłożonego projektu zostały w dniu [...] marca 2016 r. wniesione uwagi przez J. K. Uwagi postulowały m.in. dokonanie w zmienianym planie miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) następujących zmian w stosunku do wyłożonego projektu: 1) ustalenie maksymalnej wysokości zabudowy - 12 m; 2) ustalenie wysokości posadowienia parteru - maksymalnie 1,5 m nad poziomem terenu. Ponadto z zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta C. z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że wspomniane wyżej uwagi zostały uwzględnione, a potwierdza to również wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu przedmiotowej zmiany planu, zamieszony w dokumentacji planistycznej. Uchwalona już zmiana planu w postaci uchwały nr [...], dla terenu [...] w § 28 ust. 1 pkt 6 lit. "c" nakazuje ustalić maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 12 m. Natomiast zgodnie z §28 ust. 1 pkt 6 lit. "d" uchwały, wysokość posadowienia parteru dla zabudowy na terenie [...] ustalono na maksymalnie 1,5 m nad poziomem terenu. W tym kontekście skarżący organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11 (wnoszone przez osoby fizyczne i prawne w okresie przynajmniej 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu), a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Pomimo zmiany projektu uchwały, w postaci wprowadzenia nowych wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (inna wysokość i gabaryty zabudowy) nie ponowiono w niezbędnym zakresie czynności o których mowa w art. 17 ustawy, w tym nie ponowiono żadnych uzgodnień i nie wyłożono ponownie w ich wyniku projektu zmiany planu do publicznego wglądu. Zdaniem organu nadzoru z uwagi na opisany wyżej rodzaj zmiany dokonanej w projekcie zmiany planu oraz etap jej dokonania konieczne było ponowne dokonanie uzgodnień projektu zmiany planu z organami wskazanymi w art. 17 pkt 6 lit. "b" ustawy, w szczególności z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli w wyniku ponowionych uzgodnień projekt zmiany planu zostałby zmodyfikowany, wówczas obowiązkiem organu sporządzającego projekt byłoby jego ponowne wyłożenie do publicznego wglądu na podstawie art. 17 pkt 9 ustawy. Zupełny brak ponowienia procedury planistycznej w wyniku uwzględniania złożonych do planu uwag, mających wpływ na normatywną treść projektu, stanowi naruszenie art. 17 pkt 13 przedmiotowej ustawy i zdaniem Organu Nadzoru jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. wyjaśnił, że dokonanie zmian projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w następstwie wniesionych uwag bądź innych okoliczności powoduje powstanie po stronie organów gminy obowiązku powtórzenia w niezbędnym zakresie procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy. Kształt planu powinien być wcześniej znany właściwym organom, a także innym podmiotom, skoro są one upoważnione do wyrażenia swojego stanowiska przed uchwaleniem planu. Celem sformalizowanej procedury planistycznej jest m.in. zagwarantowanie znajomości aktu planistycznego, którego treść będzie kształtowała sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a także zagwarantowanie możliwości wpływu na treść przyszłego planu. W przypadku uchwały nr [...], po wyłożeniu jej projektu do publicznego wglądu, zainteresowane podmioty (organy uzgadniające, osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne bez osobowości prawnej) nie miały możliwości zapoznania się (wskutek braku skierowania projektu do uzgodnień i w ich następstwie niedokonania kolejnego wyłożenia) z wykazaną wyżej zmianą projektu dla terenu [...], jaka znalazła się w uchwalonej przez Radę Miejską zmianie planu miejscowego. Świadczy to istotnym naruszeniu procedury sporządzania planu miejscowego. Dodatkowo organ nadzoru wskazał, że stwierdzenie nieważności jedynie przepisu § 28 ust. 1 pkt 6 lit. "c" i "d" uchwały nr [...] spowodowałoby, że w obrocie prawnym pozostałyby ustalenia dla terenu [...] zawarte w § 28 uchwały, pozbawione obligatoryjnego elementu z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy i § 4 pkt 6 rozporządzenia w postaci wysokości zabudowy i gabarytów obiektów (wysokości posadowienia parteru), stanowiących obowiązkowe elementy zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu. Pominięcie jednego z wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy katalogu elementów planu miejscowego (stanowiącego normę o charakterze ius cogens), dodatkowo w sytuacji gdy okoliczności faktyczne (np. sposób zagospodarowania terenu) uzasadniają ich wprowadzenie, skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu. Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że obligatoryjne elementy planu miejscowego jak maksymalna wysokość zabudowy i gabaryty obiektów w postaci wysokości posadowienia parteru, nie mogły być pominięte w stosunku do terenu [...] i jego podstawowego przeznaczenia. W doręczonej Sądowi w dniu [...] maja 2017 r. odpowiedzi na skargę Burmistrz C., reprezentujący Miasto C., wniósł o oddalenie skargi i wskazał m.in., że kwestia konsekwencji uwzględnienia uwag zgłoszonych do wyłożonego publicznie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była szeroko omawiana w literaturze prawniczej i rozważana jako przedmiot wielu orzeczeń sądowych. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi przywołane zostały obszerne fragmenty wypowiedzi komentatorów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wyroków sądów administracyjnych odnoszących się do zarzutu naruszenia w toku procedury planistycznej przepisu art. 17 pkt 13 powołanej powyżej ustawy. Ponadto Burmistrz C. pokreślił w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, że kwestia uwzględniania uwag była również poruszana podczas organizowanych w dniach [...]kwietnia 2017r. przez D. Urząd Wojewódzki szkoleń dla samorządów lokalnych, dotyczących m.in. "Standardów dokumentacji planistycznej w procesie uchwalania gminnych aktów planowania przestrzennego" oraz "Przykładów naruszeń zasad sporządzania gminnych aktów planowania przestrzennego". Analiza materiałów z powyższych szkoleń jednoznacznie nakazuje stwierdzić, iż przedstawiony a nawet zdefiniowany został w odniesieniu właśnie do wnoszonych uwag ich "charakter jednostkowy". W prezentacji opracowanej przez Wydział Infrastruktury D. Urzędu Wojewódzkiego czytamy: "Charakter jednostkowy - uwzględnienie uwagi zgodnej z wolą wnoszącego, jednakże nie wpływającej (oddziałującej) na wykonanie prawa własności lub jego ograniczenie właścicielom nieruchomości sąsiednich." W tej samej prezentacji, która dla samorządów winna stanowić wytyczną w przypadku powzięcia wątpliwości na etapie prowadzonej procedury planistycznej, przytoczone zostały wyroki sadów wskazujące na możliwość uwzględnienia uwag o charakterze jednostkowym bez konieczności ponawiania procedury. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 17 sierpnia 2017 r. pełnomocnik Wojewody D. oświadczył, że podtrzymuje wnioski i zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369). Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie, była uchwała należąca do tej kategorii aktów. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu w zakresie objętym skargą z obrotu prawnego. Akt ten podjęty został w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, regulowanym powoływaną wcześniej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej przepisem art. 3 ust. 1 kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych należy do zadań własnych gminy. W przyznanej tym przepisem kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność samorządu terytorialnego w rozwiązywaniu lokalnych zagadnień dotyczących zachowania ładu przestrzennego, a także gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 wskazanej poprzednio ustawy o samorządzie gminnym. Należy też podkreślić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Istotne też jest, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. Granicą tej samodzielności jest – jak należy wnosić z przepisu art. 91 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym – sprzeczność z prawem, a zatem działanie, co do swej istotny inne, niż określa to obowiązujący przepis. Samodzielność gminy może być bowiem realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Należy też zwrócić uwagę, że stosownie do art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powinność praworządnego działania organów gminy w sferze planistycznej została wyrażona poprzez art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W tym kontekście należy dodatkowo wyjaśnić, że ustawodawca sankcjonując w powołanym powyżej przepisie wadliwość aktu planistycznego określoną jako "istotne naruszenie" nie wyjaśnił znaczenia tego pojęcia w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zdefiniował go również w ustawie o samorządzie gminnym, której przepis art. 91 ust. 4 uprawnia do stwierdzenia, że uwzględnia ona dwie kategorie wadliwości uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Ustawodawca nie stypizował też przypadków którejkolwiek kategorii wadliwości, a treść obu pojęciom nadawana jest przez doktrynę i sprawowane w tym zakresie orzecznictwo (np. Z. Kmieciak: "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną; ST 1994/6/13; B. Adamiak: "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego", ST 1997/4/23; wyroki NSA: z dnia 26 marca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14; z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 157/99, nie publ.). Kwestionując w zakresie wskazanym w skardze uchwałę Rady Miejskiej C. z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C. Wojewoda D. wniósł o stwierdzenie nieważności § 28 tej uchwały oraz załącznika nr 8 do tego aktu w zakresie, w jakim wyznacza teren [...], zarzucając przyjęcie tych ustaleń z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 13, art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wcześniej powoływanych, polegającym na istotnym naruszeniu procedury sporządzania planu miejscowego poprzez brak ponowienia w niezbędnym zakresie procedury planistycznej. W ocenie skarżącego organu nadzoru konieczność ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie wynikała z częściowego uwzględnienia zarządzeniem Burmistrza Miasta C. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. uwag wniesionych w dniu [...] marca 2016 r. (w okresie wyłożenia projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu) przez J. K. – właściciela działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb [...], C. W zakresie uwzględnionym opisanym powyżej zarządzeniem uwagi dotyczyły ustalenia w § 28 ust. 2 pkt 6) lit. d) wyłożonego do publicznego wglądu projektu zmiany planów miejscowych, wysokości posadowienia parteru – maksymalnie 1,5 m nad poziomem terenu oraz ustalenia w § 28 ust. 2 pkt 6) lit. c) tego projektu maksymalnej wysokości zabudowy – 12 m, uzasadnionego tym, że zabudowania znajdujące się w pobliżu terenu oznaczonego w projekcie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C. symbolem [...] są wyższe niż 9 m (zabudowania przy ul. [...] i [...] oraz obiekt D. Ośrodka Pielęgnacyjno-Rehabilitacyjnego "[...]"). Wobec uwzględnienia uwag, wnioskowane ustalenia, powyżej opisane, zostały wprowadzone do projektu planu w miejsce przyjętych w projekcie zmiany planów miejscowych wyłożonym do publicznego wglądu, określających wskaźniki maksymalnej wysokości zabudowy – 9 m, a wskaźnik wysokości posadowienia parteru – maksymalnie 90 cm nad poziomem terenu. Projekt planu zawierający wnioskowane przez J. K. i opisywane wcześniej ustalenie został uchwalony zaskarżoną uchwałą bez wcześniejszego ponawiania procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela oceny skarżącego organu nadzoru uznającego, że tryb podjęcia przedmiotowej uchwały planistycznej obarczony jest w zaskarżonej części kwalifikowaną wadliwością o cechach "istotnego naruszenia", skutkującego nieważnością, wynikającą z zaniechania ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie. Istotnie, wskazywany w skardze przepis art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga od organu wykonawczego gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) po wprowadzeniu do projektu planu miejscowego zmian wynikających z rozpatrzenia uwag, ponowienie uzgodnień w niezbędnym zakresie. Wobec dorobku judykatury administracyjnej nie budzi wątpliwości to, że nie każda zmiana wprowadzona do projektu planu miejscowego w warunkach powołanego powyżej przepisu wymaga ponowienia procedury planistycznej. W orzecznictwie podkreśla się, że o konieczności ponowienia tej procedury powinny decydować określone kryteria, za jakie uznaje się charakter indywidualny lub ogólny wnoszonych uwag, stopień i zakres modyfikacji ustaleń planistycznych dokonany poprzez uwzględnienie uwag oraz wpływ ustaleń wprowadzonych po uwzględnieniu uwag na sąsiednie nieruchomości i sposób ich zagospodarowania. W warunkach prawnych ukształtowanych poprzez wypracowanie i zaakceptowanie takich kryteriów należy uznać - podzielając stanowisko prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych obu instancji, że uwagi indywidualne, zgłoszone w odniesieniu do poszczególnych działek mogą być uwzględnione przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej, chyba, że zmiany wprowadzone do aktu planistycznego poprzez uwzględnienie tych uwag powodowałoby naruszenie interesów innych osób. Podkreśla się przy tym w judykaturze administracyjnej, że celem regulacji zawartej w art. 28 ust. 1 powołanej powyżej ustawy jest zagwarantowanie podmiotom, których mogą dotyczyć ustalenia planistyczne, praw, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy dokonywania jego zmiany. Jednocześnie wskazuje się, że przepis art. 17 pkt 13 omawianej ustawy ma gwarantować podmiotom, których interesy mogłyby być naruszone uwzględnionymi uwagami, ochroną przed arbitralnie dokonywanymi przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zmianami w projektowanych ustaleniach planistycznych poprzez pozytywne rozpatrzenie uwag wniesionych do wyłożonego projektu planu miejscowego (np. wyroki NSA: z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2360/14, Lex nr 2083492; z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2879/13, Lex nr 1546805; z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11, Lex nr 1070332; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 17/11, Lex nr 1162401). Odnosząc powyższe do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że wniesione przez J. K. uwagi do wyłożonego projektu zmian planów miejscowych i dokonana w wyniku ich uwzględnienia zmiana ustaleń planistycznych w zakresie obejmującym § 28 ust. 1 pkt 6) lit. c) i lit. d) przedmiotowej uchwały odnoszą się do terenu oznaczonego w części tekstowej aktu planistycznego i w załączniku graficznym nr 8 symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Z uzasadnienia do uchwały wynika, że jest to teren obejmujący działkę nr [...] (stanowiącą własność J. K. – wnoszącego uwzględnione uwagi) i część działki nr [...]. Teren jest bardzo zaniedbany, zaśmiecony, położony wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, sąsiaduje bezpośrednio z terenem D. Ośrodka Pielęgnacyjno-Rehabilitacyjnego "[...]". W stanie istniejącym obszar porośnięty bujną roślinnością ruderalną oraz wysoką – głównie licznymi samosiejkami (dęby, lipy, klony). W wyniku uwzględnienia uwag zmieniony został w odniesieniu do tego terenu wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy: z 9 m na 12 m oraz wskaźnik maksymalnej wysokości posadowienia parteru: z 0,9 m na 1,5 m nad poziomem terenu. Materiał sprawy uprawnia ponadto do stwierdzenia, że wniosek dotyczący zwiększenia wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy został uwzględniony, bowiem za uzasadniony Burmistrz Miasta C. uznał argument wnoszącego uwagi, wskazujący na przekraczającą 9 m wysokości zabudowę znajdującą się w pobliżu terenu oznaczonego w wyłożonym projekcie planu symbolem [...] przy ul. [...]oraz ul. [...]. Z dokumentacji planistycznej wynika również, że uwzględnione uwagi miały charakter indywidualny, dotyczący terenu, który stanowi działka, będąca własnością wnoszącego uwagi. Dokonana w konsekwencji ich uwzględnienia zmiana dwóch wskaźników zabudowy jest – zdaniem Sądu – nieznaczna i nie powoduje naruszenia uprawnień ani interesu innych podmiotów, których dotyczą przedmiotowe działania planistyczne. Zmiana ta w minimalnym zakresie modyfikuje ustalenie planistyczne istniejące w projekcie wyłożonym do publicznego wzglądu, czyli w wersji poprzedzającej uwzględnienie uwag. Nieznacznie podwyższone wskaźniki, wcześniej opisywane nie powodują też – w ocenie Sądu – kolizji z wymaganiami wynikającymi z usytuowania terenu oznaczonego symbolem [...]. w obszarze ochrony konserwatorskiej nowożytnego układu urbanistycznego kształtowanego do 1945 roku oraz obszaru obserwacji archeologicznej, na którym obowiązują ustalenia zawarte w § 7 uchwały planistycznej dotyczące charakterystyki zabudowy, za wyjątkiem parametrów i gabarytów, które zostały doprecyzowane w § 28 ust. 1 tego aktu. Projekt zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w mieście C. został uzgodniony bez uwag przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd uznał, że charakter, istota i zakres zmian wprowadzonych w zapisach § 28 ust. 1 pkt 6) lit. c) i lit. d) zaskarżonej uchwały poprzez uwzględnienie uwag wniesionych przez J. K. do wyłożonego projektu zmiany planów miejscowych nie wymagały ponowienia uzgodnień i ponownego wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Stwierdzając zatem niezasadność zarzutu istotnego naruszenia trybu sporządzania przedmiotowego planu Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.