II SA/Ol 546/17

Dnia 24 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie utraty prawa do stypendium - uchyla zaskarżone postanowienie. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych sprawy wynika, że Kierownik Działu Miejskiego Urzędu Pracy, działający z upoważnienia Prezydenta, (dalej jako organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" r. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) i art. 53 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.) przyznał E. T. ( dalej jako skarżąca) prawo do stypendium w okresie odbywania stażu, tj. od dnia 13 marca 2017 r., w wysokości 997,40 zł miesięcznie. Pismem z dnia 14 kwietnia 2017 r. skarżąca zawiadomiła organ, że rezygnuje ze stażu ze względów zdrowotnych. Następnie dołączyła dokumentację medyczną potwierdzającą stan jej zdrowia i zaświadczenie o niezdolności do pracy w okresie od dnia 22 marca do dnia 13 kwietnia 2017 r. Decyzją z dnia "[...]" r., doręczoną skarżącej w dniu 28 kwietnia 2017 r., organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącą prawa do stypendium z dniem 14 kwietnia 2017 r., z uwagi na zakończenie odbywania stażu. Jednocześnie zawiadomił skarżącą, że złożone przez nią oświadczenie potraktowane zostało jako usprawiedliwione przerwanie stażu oraz że nadal pozostaje ona w ewidencji osób bezrobotnych i posiada prawo do ubezpieczenia zdrowotnego. Pismem z dnia 18 maja 2017 r. skarżąca poinformowała, że odwołuje swoje oświadczenie w sprawie rezygnacji z odbywania stażu. Wskazała, że po zakończeniu zwolnienia lekarskiego w dniach 14 i 18 kwietnia 2017 r. wykorzystała przysługujące jej dni wolne od pracy , a od dnia 19 kwietnia nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia "[...]" r. i zakwalifikowanie jej jako odbywającej staż wraz z przywróceniem prawa do stypendium. Do pisma dołączyła zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy w okresie od dnia 19 kwietnia 2017 r. do dnia 17 maja 2017 r. i od dnia 18 maja 2017 r. do dnia 1 czerwca 2017 r. Postanowieniem z dnia "[...]" r. działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej odmówił E. T. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie 7 – dniowego terminu do wniesienia wniosku oraz dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że nie może stwierdzić zachowania 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ wskazana przez skarżącą przyczyna niedochowania terminu nie ustała, gdyż w dniu złożenia wniosku była ona niezdolna do pracy, co potwierdziła stosownym dokumentem. W ocenie organu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z analizy wniosku o przywrócenie terminu wynika, że główną przyczyną uchybienia terminowi była choroba i przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Nie uniemożliwiło jej to jednak składania w tym czasie wniosków do organu zatrudnienia. Skoro skarżąca w czasie choroby była zdolna do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu i w tym samym piśmie wniosła odwołanie, to mogła je złożyć w terminie 14 dni od otrzymania kwestionowanej decyzji organu I instancji. Organ ocenił, że skoro skarżąca wniosła o przywrócenie prawa do stypendium i zakwalifikowanie jako osoby odbywającej staż , to wniosek ten winien być potraktowany jako odwołanie złożone łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu. W skardze na powyższe postanowienie wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. T. wniosła o jego uchylenie i zakwalifikowanie jej jako osoby odbywającej staż oraz przywrócenie prawa do stypendium. Wskazała, że nie mogła złożyć odwołania w terminie z uwagi na zły stan zdrowia i przebywanie na zwolnieniu lekarskim, co powinno skutkować uznaniem, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 , dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Prawidłowo organ wskazuje, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Według art. 58 § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Analizując stan faktyczny sprawy organ uznał jednak, że termin do wniesienia odwołania nie może skarżącej zostać przywrócony, ponieważ co prawda złożyła wniosek o przywrócenie terminu i wniosła odwołanie (okazując niezadowolenie z decyzji organu I instancji), to jednak nie można stwierdzić, że zachowała 7 – dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a także, że do niedochowania terminu doszło bez jej winy. Rację ma organ uznając, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu w tym samym piśmie zawarła także odwołanie od decyzji. Z całą pewnością bowiem, przy całkowitym odformalizowaniu tego środka odwoławczego, wystarczające jest okazanie przez stronę niezadowolenia z wydanej decyzji, aby przyjąć, że odwołanie zostało wniesione. Skarżąca wniosła o przywrócenie prawa do stypendium i zakwalifikowanie jej jako osoby odbywającej staż i tak sformułowane wnioski uprawniały do przyjęcia, że jest to odwołanie od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu nie można jednak podzielić stanowiska organu odwoławczego co do niedochowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz co do niewykazania braku winy w uchybieniu terminu. Organ wskazał, że nie może stwierdzić dotrzymania 7 –dniowego terminu do złożenia wniosku, ponieważ w dacie jego złożenia skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, co oznacza , że przyczyna uchybienia nie ustała. Z taką ocena nie można się zgodzić. Skoro skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu i wniosła odwołanie to znaczy, że w jej przekonaniu przyczyna uchybienia terminu ustała. Ponadto, jeżeli organ nie jest w stanie stwierdzić, że doszło do uchybienia 7- dniowemu terminowi do złożenia wniosku, a wniosek taki wpłynął, to należy przyjąć, że został on złożony z zachowaniem terminu. Gdyby przyjąć tok rozumowania organu to podjęcie jakiejkolwiek czynność procesowej w trakcie niezdolności do pracy musiałoby być uznane za nieskuteczne, co z kolei pozostaje w sprzeczności z dalszymi wnioskami organu, który zaakceptował czynność wniesienia odwołania dokonaną łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Ponadto wskazać należy, że skoro termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 12 maja 2017 r. a wniosek o przywrócenie terminu wpłynął w dniu 19 maja 2017 r. to z całą pewnością nie mogło dojść do złożenia tego wniosku z uchybieniem 7 – dniowego terminu do jego złożenia. Przechodząc do oceny przesłanki braku zawinienia w uchybieniu terminu wskazać należy, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, z jakich konkretnych przyczyn nie uznał za uprawdopodobnione przez skarżącą, iż z uwagi na stan zdrowia nie mogła ona złożyć w terminie odwołania. Samo powołanie się na składanie przez skarżącą wniosków do organu w trakcie zwolnienia lekarskiego nie może być uznane za wystarczające do uznania , że uchybienie terminu było zawinione. Oczywiście nie każda niezdolność do pracy musi być automatycznie uznana za przesłankę wskazująca na brak zawinienia, ale w rozpoznawanej sprawie istotny jest rodzaj schorzenia, na które cierpi skarżąca , rodzaj koniecznej terapii, a także długotrwałość leczenia, które to okoliczności muszą mieć wpływ na ocenę zawinienia skarżącej w uchybieniu terminu. Oceny tej organ nie przeprowadził, nie dopełniając obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Organ arbitralnie uznał zawinienie po stronie skarżącej, nie odnosząc się do konkretnych faktów przez nią wskazanych i wynikających z załączonej dokumentacji lekarskiej. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ dokonał oceny możliwości działania skarżącej, zestawiając je z działaniami w postaci przesłania dokumentacji lekarskiej, bo tylko takie podejmowane były w terminie do wniesienia odwołania, bez dokonania oceny, na ile stan zdrowia skarżącej mógł mieć wpływ na niedochowanie terminu. Takie postępowanie organu naruszało art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona wszechstronnej oceny przyczyn uchybienia przez skarżącą terminowi do wniesienia odwołania i rozpatrzy wniosek o przywrócenie terminu. Ponieważ przedmiotem skargi było postanowienie odmawiające przywrócenia terminu, Sąd zastosował przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie kończące postępowanie.