II SA/Po 471/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz-Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi D. M. – M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] r., znak [...], Burmistrz Gminy O. działając na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") odmówił D. M. oraz P. M. wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] – obręb S.. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że pismem z dnia [...] r. D. M. oraz P. M. wystąpili do Urzędu Gminy w O. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że obszar objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego warunki zabudowy, stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustala się w trybie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, przy czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości sąsiednich wyznaczono w odległości od ok. 85 m do ok. 140 m wokół terenu inwestycji obszar analizowany. Z przeprowadzonej analizy wynika, że występująca zabudowa na terenach sąsiednich to zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych, w ramach której zrealizowano budynki inwentarskie, budynki gospodarcze, garażowe i budynki mieszkalne jednorodzinne, zlokalizowane na gruntach rolnych i na gruntach rolnych zabudowanych. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie ma powiązań funkcjonalnych z terenami upraw polowych i z terenami zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i hodowlanych, wobec czego jej wprowadzanie na działce o nr [...] stoi w kolizji z istniejącą enklawą urbanistyczną. Tym samym wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji funkcji. Brak łącznego spełnienia warunków wynikających art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] r. P. M. oraz D. M. odwołali się od powyższej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny podnieśli, że nie ma podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstawania budynków tego samego rodzaju co zastane. Skarżący podnieśli ponadto, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajdują się działki nr [...], [...], [...], które są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, a na sąsiednich działkach o nr [...] i [...] istnieją na gruntach rolnych budynki mieszkalne jednorodzinne, których właściciele nie są rolnikami. Decyzją z dnia [...] r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K działając na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 17 pkt 1, 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrz Gminy O. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że regulacja zawarta w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), przewiduje dwie odrębne i niezależne od siebie funkcje: zabudowę mieszkaniową w tym zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Organ odwoławczy podkreślił, że w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym można lokalizować budynki mieszkalne, ale są one ściśle związane z produkcją rolną, hodowlaną i ogrodniczą i nie są tożsame z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. W konsekwencji więc organ pierwszej instancji słusznie przyjął, że planowana inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji zabudowy. Jak wynika z mapy zasadniczej sporządzonej we właściwej skali 1:1000, w wyznaczonym obszarze analizowanym występują grunty rolne, a istniejące budynki mieszkalne są realizowane w ramach zabudowy zagrodowej. A zatem w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy musiały być spełnione warunki dla zabudowy zagrodowej. Argument odwołujących, że właściciele sąsiednich działek nie są rolnikami nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ z danych wynika, że jest to zabudowa zagrodowa. Pismem z dnia [...] r. D. M. i P. M. zaskarżyli powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz sądem. Zaskarżonej decyzji zarzucili (1) obrazę prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz art 64 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie realizacji zagwarantowanego prawa własności i wolności zagospodarowania, (2) naruszenie art. 10 § 1, art. 79 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na niedochowaniu przez organy administracji w toku postępowania gwarancji wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności z powodu braku pouczenia strony o przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami i wydania decyzji bez uprzedniego umożliwienia stronie końcowego wglądu do akt oraz złożenia końcowych oświadczeń w przedmiotowej sprawie, (3) naruszenie art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w sytuacji niedostatecznego wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Gminy O. z dnia [...] r., nr [...], (4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia sprawy na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobody oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy, wyczerpujący, (5) naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn uznania wiarygodności poszczególnych dowodów, (6) naruszenie art. 35 § 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminach wynikających z k.p.a., nie wskazanie przyczyn zwłoki oraz nie wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że SKO rozpoznając ich odwołanie nie dopatrzyło się uchybień popełnionych przez organ pierwszej instancji, takich jak niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, co stanowi naruszenie art. 35 i art. 36 k.p.a., a także nie zapoznanie skarżących z aktami sprawy przed wydaniem decyzji – przede wszystkim z analizą urbanistyczno-architektoniczną – uniemożliwiając skarżącym zgłoszenie końcowych oświadczeń. Co więcej, skarżący nie mieli możliwości zapoznania się z powyższą opinią również w SKO, albowiem akta sprawy zostały przesłane organowi pierwszej instancji jeszcze przed doręczeniem skarżącym zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że organy obydwu instancji posługują się pojęciem zabudowy zagrodowej, nie podając jednak jej definicji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07, wskazano, że jest to zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Domy mieszkalne jednorodzinne (budownictwo zagrodowe) wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeśli zamieszkałe są przez rolników i służą obsłudze gospodarstwa rolnego. Wobec tego SKO błędnie przyjęło, że w analizowanym terenie nie istnieją działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, albowiem są nimi działki o nr [...] i nr [...], przy czym ich właściciele nie są rolnikami, a ich posiadanie gruntów rolnych ogranicza się wyłącznie do tych działek, których powierzchnia jest znacznie mniejsza od 1 ha. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Z kolei w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Potwierdzeniem tej konkluzji jest art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika przy tym z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych oraz (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustawodawca precyzuje zarazem w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588) sposób weryfikacji, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przy czym należy wyjaśnić, że zasada ta nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Zastrzec też trzeba, że warunek braku sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od upodobań i ocen inwestora. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także, że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się przy tym w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Jak wynika przy tym z analizy sporządzonej dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. 37 – 40 akt adm. organu pierwszej instancji), obszar analizowany zakreślono w odległości od ok. 85 m do ok. 140 m wokół terenu inwestycji, co przekracza minimalny wymóg trzykrotności szerokości frontowej tejże działki (3 x 24 m). Tym samym powyższy warunek został w niniejszej sprawie spełniony. W rozpatrywanej sprawie w trakcie badań obszaru analizowanego ustalono, że występująca na terenach sąsiednich zabudowa to zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych, w ramach której zrealizowano budynki inwentarskie, budynki gospodarcze, garażowe i budynki mieszkalne jednorodzinne, zlokalizowane na gruntach rolnych i na gruntach rolnych zabudowanych. Zdaniem organów orzekających w sprawie wprowadzanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce o nr [...] stoi więc w kolizji z istniejącą enklawą urbanistyczną. W konsekwencji wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji funkcji. Z kolei skarżący konsekwentnie podnoszą, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajdują się działki nr [...], [...], [...], które są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, a na sąsiednich działkach o nr [...] i [...] istnieją na gruntach rolnych budynki mieszkalne jednorodzinne, których właściciele nie są rolnikami. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest więc ustalenie, czy organy prawidłowo odmówiły skarżącym wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...], powołując się przy tym na fakt, że wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, albowiem w obszarze analizowanym występująca zabudowa na terenach sąsiednich to zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych, w ramach której zrealizowano budynki inwentarskie, budynki gospodarcze, garażowe i budynki mieszkalne jednorodzinne. Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy w pierwszej kolejności zgodzić się z organem odwoławczym, że czym innym jest zabudowa mieszkaniowa w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a czym innym zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, w ramach której występują co prawda budynki mieszkalne, służą one jednak zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rolnika, są więc zwiazane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zabudowa mieszkalna w ramach zabudowy zagrodowej nie jest więc tożsama z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, służącą zaspokajaniu wyłącznie potrzeb mieszkaniowych jej właścicieli. Przy objaśnianiu pojęcia "zabudowy zagrodowej" należy odwołać się do wykładni językowej, albowiem w orzecznictwie administracyjnym ugruntował się pogląd, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" (por. szerzej Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego należy wyjaśnić, że przez pojęcie "zagrody" rozumie się zespół zabudowań na terenie wiejskim lub podmiejskim składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerza). Są to zabudowania najczęściej otoczone płotem i ustawione wokół wewnętrznego podwórza (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07). Pojęcie "zabudowy zagrodowej" oznacza więc zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarsko-inwentarskie, położony w obrębie jednego podwórza, przy czym ustawodawca dopuszcza również rozproszoną zabudowę zagrodową. Jednocześnie należy zdaniem Sądu stwierdzić, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracyjne nie przeprowadziły rzetelnej i wyczerpującej oceny, czy wszystkie istniejące w obszarze analizowanym budynki mieszkalne są zlokalizowane w zabudowie zagrodowej. Określenie charakterystyki urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, dlatego za niewystarczające, a przy tym naruszające przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy uznać wyjaśnienia organów, że skoro wszystkie budynki zlokalizowane w otoczeniu projektowanej inwestycji zlokalizowane są na gruntach rolnych zabudowanych i na gruntach rolnych, to powstały w ramach zabudowy zagrodowej. Sąd zwraca bowiem uwagę, że z mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy (k. 37 akt adm. organu pierwszej instancji) wynika, że na działce nr [...] znajduje się budynek oznaczony jako budynek mieszkalny oraz dwa budynki niewielkie budynki oznaczone symbolem "g". Organy administracji przyjęły, że kompleks ten stanowi zabudowę zagrodową, jednak bez bliższego wyjaśnienia faktycznej funkcji budynków oznaczonych symbolem "g". Z uwagi na rozmiar tych budynków nie można jednak wykluczyć, że pełnią one funkcję garażu i budynku gospodarczego, przeznaczonych dla potrzeb mieszkańców domu jednorodzinnego. Z kolei na działce nr [...] znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny jednorodzinny, brak jest na niej natomiast jakichkolwiek budynków gospodarczych, garażowych, czy też inwentarskich. W rozpatrywanej sprawie organy oprócz ogólnikowego stwierdzenia, że budynek ten znajduje się na gruntach rolnych nie wyjaśniły, czy jest on związany z prowadzonym gospodarstwem rolnym, albo powstał jako część planowanej lub istniejącej w przeszłości zabudowy zagrodowej. Należy podkreślić, że skarżący wskazywali niejednokrotnie, że właściciele działek nr [...] i [...], nie są rolnikami, nie posiadają innych gruntów rolnych i nie prowadzą gospodarstw rolnych. O funkcji wymienionych. budynków nie może jedynie świadczyć ich usytuowanie na gruncie rolnym, gdyż nie jest to równoznaczne z tym, że stanowią one fragment zabudowy zagrodowej. Wobec tego organy orzekające w niniejszej sprawie przedwcześnie uznały, że na analizowanym terenie występuje jedynie zabudowa zagrodowa, a w konsekwencji, że wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji funkcji. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obu instancji. Natomiast odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. należy wskazać, że co prawda w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajduje się zawiadomienie skarżących o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. wraz z pouczeniem o prawie do czynnego udziału w postępowaniu wraz z wyznaczonym terminem do zapoznania się z aktami sprawy (k. 18 akt adm. organu pierwszej instancji), jednak brak jest zwrotnego potwierdzenia jego odbioru przez skarżących. Z kolei w aktach organu odwoławczego brak jest w ogóle zawiadomienia skarżących o możliwości i terminie przeglądania akt, jednakże SKO działając na podstawie art. 10 k.p.a. zawiadomiło skarżących o terminie rozprawy (k. 59 akt adm. organu odwoławczego). Jednakże pomimo wyżej wskazanych uchybień skarżący brali czynny udział w postępowaniu zarówno przez organem pierwszej, jak i drugiej instancji (skutecznie złożyli odwołanie, a pełnomocnik skarżących brał udział w posiedzeniu SKO wyznaczonym na dzień [...] r.), wobec czego wymienione uchybienia nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy O., albowiem wydano je z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej uzupełnią analizę urbanistyczną o ustalenia w zakresie faktycznej funkcji i charakteru zabudowy na działkach [...] i [...], a następnie rozpatrzą wniosek inwestorów mając biorąc pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.