I SA/Rz 381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" Sp. z o.o. w M. na uchwałę Zarządu Województwa [.] z dnia [.] maja 2017 r. nr [.] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "...". 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [.], 2) zasądza od Zarządu Województwa [.] na rzecz skarżącej spółki "A" Sp. z o.o. w M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa [.] , po rozpoznaniu protestu A. sp z o.o., z siedzibą w M., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny merytorycznej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Wdrożenie wyników prac badawczo-rozwojowych, dotyczących produkcji nowego typu oklein bezpiecznych do ochrony produktów wykonanych ze szkła wraz z niezbędnymi do tego celu obiektami kubaturowymi", uchwałą z dnia [.] maja 2017 r., nr [.], nie uwzględnił protestu. Skarżąca, wnioskiem z dnia 30 marca 2016 r., zwróciła się do Zarządu Województwa [.] (Instytucji Zarządzającej) o przyznanie jej dofinansowania na realizację projektu, pod nazwą "Wdrożenie wyników prac badawczo-rozwojowych, dotyczących produkcji nowego typu oklein bezpiecznych do ochrony produktów wykonanych ze szkła wraz z niezbędnymi do tego celu obiektami kubaturowymi", w ramach Działania 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, typ projektu rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020. Wniosek ten został ostatecznie zarejestrowany pod numerem RPPK.01.04.01-18-0692/16. Jak wynika z opisu projektu jego celem jest wdrożenie wyników prac badawczo-rozwojowych, w zakresie opracowania nowego typu oklein bezpiecznych, na bazie folii polietylenowej z użyciem dyspersji wodnych klejów akrylowych. Pozwoli to wprowadzić na rynek europejski dwa innowacyjne produkty, tj. okleinę bezpieczną do ochrony wyrobów ze szkła płaskiego (nowy produkt) oraz okleinę bezpieczną do zabezpieczenia tyłów luster (produkt znacząco udoskonalony). Projekt skarżącej został oceniony pozytywnie pod względem formalnym, po czym skierowany do oceny merytorycznej. Dokonując oceny projektu skarżącej pod względem merytorycznym Zarząd Województwa [.], działający w charakterze Instytucji Zarządzającej, ocenił go negatywnie, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia 25 października 2016 r., nr. [...]. Jak wynika z treści przedmiotowego pisma wniosek skarżącej nie spełnia kryteriów merytorycznych dopuszczających standardowych, w związku z czym przedstawiony przez nią projekt nie może podlegać ocenie jakościowej (punktowej). Instytucja Zarządzająca, opierając się na opiniach ekspertów Komisji Oceny Projektów doszła do wniosku, że projekt skarżącej nie spełnia sześciu kryteriów merytorycznych standardowych, tj. kryterium nr V, nr VI, nr VIII, nr IX, nr X, nr XII. Odnośnie poszczególnych kryteriów eksperci wnieśli następujące zastrzeżenia: a) kryterium nr V – prawidłowość metodologiczna i rachunkowa biznesplanu; według pierwszego eksperta skarżąca nie wskazała wiarygodnego pokrycia źródłowego kosztów projektu, analiza kosztów nie spełnia zasady realności, brak jest uzasadnienia dla skokowego wzrostu przychodów w 2017 r., a sam projekt jest efektywny ekonomicznie tylko z powodu założenia sześciokrotnego wzrostu przychodów i ponad piętnastokrotnego wzrostu zysków, czego uzasadnienia trudno się dopatrzyć w analizach; drugi z ekspertów wytknął skarżącej przyjęcie budżetu, który nie jest możliwy do zrealizowania, albowiem opiera się na kredycie (4 mln zł), tymczasem do wniosku nie dołączono promesy kredytowej, podobnie jak informacji w jaki sposób udziałowcy skarżącej mieliby przekazać jej środki na realizację inwestycji oraz stwierdzających, że środki takie rzeczywiście posiadają, b) kryterium nr VI – poprawność analizy finansowej i/lub ekonomicznej projektu, według pierwszego eksperta analiza źródeł przychodów nie spełnia zasady realności, gdyż nie przedstawiono uzasadnienia dla drastycznego wzrostu przychodów, ponadto zyski skarżącej nie pozwalają na spłatę kredytu zaciągniętego na realizację projektu; drugi z ekspertów wskazał na niewiarygodne założenia finansowe (brak promesy kredytowej oraz dokumentów wskazujących na posiadanie przez udziałowców środków, mających być przeznaczonymi na realizację projektu, c) kryterium nr VIII – zapewnienie trwałości rezultatów projektu od zakończenia jego realizacji, w tym przedmiocie pierwszy z ekspertów podkreślił brak możliwości generowania przez skarżącą i jej projekt zysków umożliwiających spłatę rat kredytowych, a sama wartość projektu sześciokrotnie przekracza wartość jej dotychczasowych aktywów; drugi ekspert zwrócił uwagę na niewiarygodność źródeł finansowania projektu i wysoką wartość projektu w stosunku do osiąganych przychodów, d) kryterium nr IX – wykonalność instytucjonalna oraz finansowa projektu; pierwszy ekspert zakwestionował wykonalność instytucjonalną projektu, z uwagi na brak doświadczenia w realizacji przez skarżącego tak dużych projektów, podobnie jak wykonalność finansową, w przypadku której zwrócił uwagę na niemożliwy do realizacji harmonogram działań, w odniesieniu do terminarza i kosztów inwestycji, w odniesieniu do źródeł jej finansowania; drugi ekspert przyznał wykonalność instytucjonalną projektu, w przeciwieństwie do finansowej, w zakresie której zwrócił uwagę na niepotwierdzenie możliwości uzyskania kredytu, podobnie jak wsparcia od udziałowców, e) kryterium nr X – wykonalność techniczna i technologiczna projektu, w tym zakresie pierwszy ekspert stwierdził, że przyjęte rozwiązania techniczne i technologiczne nie zapewniają wykonania projektu, przy założonych kosztach i terminach, choć same w sobie są poprawne i zgodne z wymogami; drugi z ekspertów zakwestionował spełnienie omawianego kryterium wskazując na to, że skarżąca nie posiada pozwolenia na budowę, niezbędnego do realizacji inwestycji (projekt zakłada budowę zakładu produkcyjnego), f) kryterium XII – realność wskaźników, pierwszy ekspert podkreślił nierealność harmonogramu działań, uniemożliwiającego pozytywną ocenę możliwości jego finansowej realizacji, choć sam harmonogram jest spójny, w dodatku umożliwia obiektywna ocenę podanych wartości, drugi z ekspertów przyznał, że podane wskaźniki są weryfikowalne i adekwatne do rodzaju projektu, zauważył jednak, że wskaźnik – inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne nie jest możliwy do osiągnięcia przy planowanym budżecie (brak promesy kredytowej i informacji o środkach posiadanych i planowanych do wniesienia przez udziałowców. Zarząd Województwa [.], po rozpatrzeniu protestu skarżącej, uchwałą z dnia [.] maja 2017 r., nr [.], nie uwzględnił go, podtrzymując pierwotnie dokonaną ocenę projektu. W tym zakresie organ, ponownie stanął na stanowisku, że projekt skarżącej nie spełnia czterech kryteriów standardowych oceny merytorycznej, tj. tj. kryterium nr VI, nr VIII, nr IX, nr XII. W zakresie kryteriów nr V i nr X eksperci zmienili swoje stanowisko. Otóż w przypadku kryterium nr V pierwszy z ekspertów przyznał, że przedłożony biznesplan został sporządzony prawidłowo, a skarżąca nie miała obowiązku przedstawiania dodatkowych dokumentów. Ocenę co do prawidłowości biznesplanu podzielił także drugi z ekspertów. Podobnie w przypadku kryterium nr X eksperci przyznali, że skarżąca wybrała prawidłowy wariant realizacji projektu, a przyjęte rozwiązania techniczne i technologiczne są prawidłowe. W tej mierze drugi z ekspertów zauważył, że wykonalność finansowa projektu nie podlega ocenie w ramach przedmiotowego kryterium. W ramach pozostałych kryteriów eksperci następujące oceny: a) kryterium nr VI; pierwszy z ekspertów wskazał na brak środków na realizację projektu, gdyż w 2017 r. skarżąca będzie potrzebować 6 420 000 zł, a jej dyspozycji będzie zaledwie 4 526 200 zł, gdyż środki z dotacji wpłyną dopiero po złożeniu wniosku o płatność, błędne ujęcie w bilansie kwot kredytów w podziale na krótkoterminowe i długoterminowe; drugi ekspert stwierdził, że analiza przepływu środków pieniężnych, stanowiąca załącznik części D biznesplanu nie potwierdza możliwości skarżącej sfinansowania projektu, dodał też, że budżet projektu jest pozornie poprawny pod względem arytmetycznym, gdyż dotacja wpłynie dopiero po poczynieniu nakładów inwestycyjnych, tak więc na wydatki brakuje 1 893 800 zł; podobnie jak pierwszy z ekspertów drugi ekspert również zauważył na nieprawidłowe przyporządkowanie w bilansie kredytów, z naruszeniem przepisów o rachunkowości, b) kryterium nr VIII, pierwszy ekspert brak trwałości projektu wywiódł z deficytu środków na realizację projektu w 2017 r.; drugi ekspert również zauważył, że skarżącej brakuje do sfinansowania projektu ok 1, 9 mln zł, tak więc zagrożenie jego wykonalności wpłynie na trwałość projektu, c) kryterium nr IX, pierwszy ekspert brak wykonalności finansowej projektu wywodzi z niedoboru środków na jego realizację w 2017 r., wynoszących 1 893 800 zł; drugi ekspert również zwrócił uwagę na tę okoliczność, d) kryterium nr XII, pierwszy ekspert zauważył, że analiza finansowa zawiera błędy, które wskazują na nierealność przyjętych wskaźników; podobnie wypowiedział się w tej kwestii drugi z ekspertów, wskazując na nieprawidłowe ujęcie w bilansie zobowiązań kredytowych, które stanowią podstawę do obliczenia przedmiotowych wskaźników. Niezależnie od powyższego Zarząd Województwa [.], ustosunkowując się do zarzutu przeprowadzenia oceny projektu z naruszeniem zasad przejrzystości i bezstronności stwierdził, że ocena ta została powierzona niezależnym ekspertom, którzy dokonali indywidualnej oceny, stosując się do karty oceny merytorycznej. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa [.] z [.] maja 2017 r. wniosła skarżąca, domagając się jej uchylenia, podobnie jak poprzedzającej ją decyzji Komisji Oceny Projektów, a także zasądzenia kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła przyjętej przez Instytucję Zarządzającą ocenie: • rozpatrzenie protestu z naruszeniem art. 57 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności), poprzez przekroczenie ustawowego, sześćdziesięciodniowego terminu na dokonanie tej czynności, • wytknięcie nieprzedłożenia promesy kredytowej i pozwolenia na budowę, które to dokumenty nie są wymagane na tym etapie realizacji projektu, co wynika z informacji zamieszczonej na stronie http://rpo.podkarpackie.pl, • dokonanie ponownej oceny projektu, a nie odniesienie się tylko do protestu (zakwestionowanie części finansowej projektu, podczas gdy podczas wcześniejszej oceny okoliczności te nie były negowane), W kwestii przepływu środków finansowych skarżąca podkreśliła, że w 2017 r. otrzyma z refundację (z dotacji) nakładów poczynionych od IV kwartału 2016 r. do II kwartału 2017 r (1 780 200 zł wynosi kwota wydatków poczynionych w 2016 r.). Ponadto, wbrew stanowisku ekspertów, uzyskanie refundacji w wysokości 2 764 200 zł wymaga poniesienia nakładów w kwocie 3 980 000 zł a nie 6 420 000 zł. Do momentu uzyskania refundacji w kwocie 2 764 200 zł skarżąca zakłada poniesienie wydatków w kwocie 4 480 000 zł, tj. kwoty którą będzie dysponowała na początku 2017 r. (998 200 zł środków z działalności operacyjnej, 228 000 zł środków własnych i 3 300 000 zł kredytu). Skarżąca podkreśliła, że w ramach realizacji projektu nie dokonuje się rozliczeń wydatków w trybie rocznym, ale etapami. Skarżąca zwróciła również uwagę, że zgodnie z art. 56 ust. 2 ustawy o polityce spójności, rozpatrując protest Instytucja Zarządzająca winna ograniczyć się jedynie do podniesionych zarzutów, a nie dokonywać ponownej oceny, w szczególności różnej od oceny pierwotnej. W niniejszym przypadku zaś eksperci oceniający protest zakwestionowali ujęcie w bilansie zobowiązań kredytowych, tymczasem kwestia ta nie była poruszana podczas pierwotnej oceny. Nastąpiło więc rozszerzenie zakresu adresowanych do skarżącej zarzutów, do których, w efekcie tego, nie mogła się ona odnieść. W przypadku zobowiązań kredytowych skarżąca podkreśliła, że eksperci bezpodstawnie przyjęli, że część kredytów będzie miała charakter krótkoterminowy, albowiem nie wynikało to z żadnych dokumentów. Zapis w części D biznesplanu o spłacie rocznie po 0,8 mln odnosi się wyłącznie do terminu spłaty, a nie do wymagalności spłaty kredytu. W przedmiotowej kwestii skarżąca dodała, że nawet ujęcie zobowiązań, w sposób zgodny z sugestiami ekspertów, nie zmieni wskaźnika zadłużenia. W uzasadnieniu skargi podkreślono ponadto, że w marcu 2017 r. skarżąca podpisała dwie umowy na kredyty długoterminowe, na łączną kwotę 11 mln zł, w swojej działalności wdrożyła trzy duże projekty dotacyjne i kilkanaście innych, wobec tego twierdzenia o niemożności zrealizowania przez nią zgłoszonego projektu są bezpodstawne. Zarząd Województwa [.], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie organ, ustosunkowując się do zarzutu powielania ocen przez ekspertów stwierdził, że sytuacja taka mogła mieć miejsce jedynie w przypadku pierwotnie dokonanej oceny merytorycznej, gdyż w przypadku rozpatrywania protestu oceny ekspertów nie wykazywały już podobieństw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W okolicznościach przedmiotowej sprawy dokonująca oceny projektu Instytucja Zarządzająca, w następstwie rozpoznania protestu, częściowo zmieniła swoje pierwotne stanowisko uznając ostatecznie, że zgłoszony przez skarżącą do dofinansowania projekt nie spełnia czterech kryteriów dopuszczających standardowych (kryteria o numerach VI poprawność analizy finansowej i/lub ekonomicznej, VIII – zapewnienie trwałości rezultatów projektu od zakończenia jego realizacji, IX – wykonalność instytucjonalna oraz finansowa projektu, XII – realność wskaźników), a nie jak pierwotnie przyjęto sześciu. W tym zakresie eksperci oceniający projekt, wypowiadając się odnośnie wszystkich czterech zakwestionowanych kryteriów, oparli swoje stanowisko na dwóch przesłankach, tj. braku (niedoborze) środków na realizację projektu w 2017 r., w kwocie 1 893 800 zł, a także nieprawidłowym zakwalifikowaniu zobowiązań w analizie finansowej, polegającej na niewyodrębnieniu zobowiązań krótkoterminowych i długoterminowych, zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości. O ile zagadnienia związane z niedoborem środków na realizację inwestycji, na określonym jej etapie, tj. w 2017 r. były już podnoszone na etapie pierwotnej oceny projektu (zauważone i zaakcentowane przez ekspertów) to kwesta nieprawidłowego zakwalifikowania zobowiązań pojawiła się dopiero na etapie ponownej oceny, będącej następstwem wniesienia protestu. Skarżąca w tym właśnie wyjściu niejako poza granice protestu upatruje między innymi naruszenia prawa. Odnosząc się do przedmiotowego problemu stwierdzić jednak należy, że ocena projektów, prowadzona na podstawie przepisów ustawy o polityce spójności i dokumentów konkursowych nie zawiera regulacji, które by ograniczały zakres oceny, dokonywanej w następstwie złożenia protestu. Brak jest też podstaw do wywodzenia tego rodzaju okoliczności z innego rodzaju uregulowań i procedur, w szczególności tych dotyczących postępowania administracyjnego. W związku z tym stwierdzić należy, że Zarząd Województwa [.], w ramach ponownej oceny projektu, nie był ograniczony zarzutami przytoczonymi w proteście. Mógł więc w ramach zakwestionowanych kryteriów przytaczać na poparcie swojego stanowiska te okoliczności, których nie wskazał w pierwotnej ocenie. Rację ma skarżąca zarzucając, że organ przekraczając ustawowy termin rozpatrzenia protestu, dopuścił się naruszenia art. 57 ustawy o polityce spójności. Sam fakt uchybienia przedmiotowemu terminowi nie budzi wątpliwości, jednakże zwrócić należy jednak uwagę, że omawiany art. 57 ustawy o polityce spójności nie określa jakie konsekwencje niesie za sobą nierozpatrzenie protestu w maksymalnym trzydziestodniowym, względnie sześćdziesięciodniowym terminie. Z brzmienia przedmiotowej regulacji wynika więc, że przewidziany nim termin na załatwienie protestu jest terminem instrukcyjnym, co z kolei sprawia, że jego niedochowanie nie pociąga za sobą skutków związanych bezpośrednio z merytorycznym załatwieniem sprawy. Tak więc sam fakt niedochowania terminu przewidzianego na załatwienie protestu nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przedmiocie rozpatrzenia protestu, co wynika z art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności. Jeżeli chodzi o kwestie stricte merytoryczne, odnoszące się do istoty rozpatrywanej sprawy to stwierdzić należy, że twierdzenia Zarządu Województwa [.] o braku po stronie skarżącej środków na realizację projektu w 2017 r. nie znajdują uzasadnienia. Instytucja Zarządzająca oceniając kondycję finansową, posiadane zasoby majątkowe skarżącej, co do zasady nie podważyła bowiem zdolności do zrealizowania przez nią projektu i utrzymania go przez wymagany okres czasu, jednakże poddała w wątpliwość harmonogram jego realizacji, tj. możliwości wykonania sfinansowania związanych z nim prac na przestrzeni 2017 r. W tym zakresie organ nie wziął pod uwagę, co słusznie wytyka mu skarżąca, że w tym czasie będzie ona już dysponowała środkami pochodzącymi z refundacji wcześniej poniesionych wydatków, między innymi w 2016 r. Mając na uwadze kwartalne rozliczanie wydatków, czego Instytucja Zarządzająca nie kwestionuje, dysponowanie tymi środkami przez skarżącą jest okolicznością realną i w dużym stopniu prawdopodobną, tak więc pominięcie przez organ tych możliwości pozyskania finansowania należy oceniać w kategorii dokonania oceny projektu z naruszeniem wskazań płynących z art. 37 ustawy o polityce spójności, tj. zasady rzetelności i przejrzystości postępowania. Kwestionując spełnienie przez skarżącą kryteriów merytorycznych, dopuszczających standardowych, Zarząd Województwa [.] forsuje tezę, że inwestycja realizowana w ramach zgłoszonego projektu nie może być finansowana z dotacji. Odnosząc się to tego stwierdzenia na wstępie należy zauważyć, że przedmiotowego zakazu nie sposób wyprowadzić z jakiejkolwiek regulacji dotyczącej zasad przeprowadzania naboru, konkursu, ani przepisów stanowiących podstawę tychże regulacji. Niemniej jednak nie sposób też kategorycznie wykluczyć powoływania się na przedmiotową okoliczność, zwłaszcza w sytuacji, w której zarówno skala działalności konkretnego wnioskodawcy, jego stan majątkowy i poziom obrotów oraz dochodów pokazują w sposób wyraźny, że dotacja stanowić będzie podstawowe (kluczowe) i w zasadzie jedyne źródło realizacji projektu. W takiej sytuacji przedmiotowa okoliczność nie może pozostawać beż wpływu na ocenę właściwości wnioskodawcy, w kontekście wykonalności i trwałości projektu. W niniejszym przypadku z taką sytuacją nie mamy do czynienia, albowiem Zarząd Województwa [.] wytknął skarżącej jedynie brak środków i nierealność harmonogramu wydatków na pewnym etapie realizacji inwestycji, niebędącym etapem początkowym, pomijając całkowicie to, że będzie ona w tym czasie dysponowała środkami otrzymanymi z tytułu refundacji wcześniej poczynionych wydatków. Takie podejście organu nie może zostać zaakceptowane jako rzetelne i właściwe, gdyż nie można oczekiwać od przedsiębiorcy, działającego w warunkach konkurencji rynkowej, zamrażania niejako pozostających w jego dyspozycji środków, poprzez niewykorzystywanie ich chociażby w ramach realizowanych inwestycji. W niniejszej sprawie będą to środki pochodzące z refundacji wcześniej poczynionych wydatków, co do których nie zachodzą żadne przeciwskazania do ponownego ich wykorzystania w ramach tej samej inwestycji. Odmienne stanowisko Instytucji Zarządzającej w tym zakresie należy uznać na nieuprawnione i nierzetelne, a zatem podjęte z naruszeniem prawa, Jeżeli chodzi natomiast o podnoszoną przez organ kwestię nieprawidłowego zakwalifikowania zobowiązań skarżącej w jej analizie finansowej (odpowiednio jako krótkoterminowych i długoterminowych), to w tym przypadku należy również zgodzić się ze skarżącą, że wypowiadający się w tej mierze, w imieniu Zarządu Województwa [.] eksperci, nie wskazali w sposób przekonywujący na czym oparli swoje twierdzenia w tym zakresie. Jak słusznie podkreśliła skarżąca, przedłożone przez nią dokumenty nie pozwalają bowiem na ustalenie dat wymagalności przedmiotowych zobowiązań. W tej sytuacji wypowiadanie się, w oparciu o te okoliczności, co do wiarygodności przyjętych wskaźników jest przedwczesne, nie pozwala też na sformułowanie rzetelnych wniosków. W kwestii pozostałych zarzutów skargi, w tym miejscu należy jedynie zasygnalizować, że Zarząd Województwa [.], dokonując ponownej oceny projektu, przyznał rację skarżącej, że wymaganie od niej czy też zarzucanie jej nieprzedłożenia dokumentów, między innymi promesy kredytowej i pozwolenia na budowę, było bezpodstawne. Wobec tego zarzuty skargi, wskazujące na te nieprawidłowości, są bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [.]. Na podstawie art. 64 ustawy o zasadach realizacji polityki spójności oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) Sąd zasądził od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz na rzecz skarżącej kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego przez nią wpisu od skargi w niniejszej sprawie.