II SA/Wa 467/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Danuta Kania, Iwona Maciejuk, , Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podwyższenia dodatku służbowego oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B.S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji (KWP) w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], uzupełnionej postanowieniem tego Komendanta z dnia [...] września 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy podwyższenia B.S. dodatku służbowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że B.S. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. (przed zwolnieniem ze służby) zwrócił się do KWP w [...] z prośbą o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania lub podwyższenia na stałe dodatku służbowego z kwoty [...] zł miesięcznie do kwoty wyższej. Po wszczęciu postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, KWP w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.); powoływanej dalej jako "ustawa o Policji" oraz § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.); powoływanej dalej jako "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.", odmówił podwyższenia żądanego dodatku służbowego. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, uzupełnionej postanowieniem KWP w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o rozstrzygnięcie "umarzam postępowanie w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość", Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy podwyższenia dodatku służbowego i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na powyższe rozstrzygnięcie B.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 382/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Sąd wskazał, że Komendant Główny Policji będzie obowiązany ponownie merytorycznie rozpoznać odwołanie B.S. od decyzji organu I instancji odmawiającej podwyższenia dodatku służbowego oraz zbadać przesłanki z art. 105 § 1 K.p.a. w odniesieniu do umorzenia postępowania w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku służbowego, mając na względzie, że w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny KWP w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] podwyższający skarżącemu dodatek służbowy do kwoty [...] zł. Od powyższego wyroku Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1389/15 uchylił zaskarżony wyrok w części uchylającej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w części, w której utrzymano w mocy decyzję KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w zakresie umorzenia postępowania o przyznanie dodatku służbowego i w tym zakresie oddalił skargę, w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że uchylając w całości decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia odnoszące się do dwóch różnych żądań funkcjonariusza. Organ I instancji odmówił funkcjonariuszowi podwyższenia dodatku służbowego oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania tego dodatku. Organ odwoławczy uchylił to rozstrzygnięcie w części orzekającej o odmowie podwyższenia i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, co oznacza utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania dodatku służbowego. Uchylenie decyzji organu II instancji w tym zakresie przez Sąd I instancji było wadliwe i naruszyło art. 105 § 1 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął bezprzedmiotowość postępowania w sprawie przyznania funkcjonariuszowi dodatku służbowego w sytuacji, gdy ten funkcjonariusz pobierał już taki dodatek na podstawie rozkazu KWP w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Przyznany stronie w 2009 r. dodatek służbowy nie został cofnięty, a zatem brak było podstaw do orzekania w przedmiocie przyznania dodatku służbowego. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podał, że w pozostałym zakresie skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, bowiem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że postępowanie w sprawie podwyższenia dodatku służbowego może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek policjanta. W konsekwencji prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do podstaw umorzenia postępowania, brak podstaw do uwzględnienia wniosku nie oznaczało bezprzedmiotowości postępowania za okres od wszczęcia postępowania z wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. do zakończenia służby ([...] września 2013 r.). Komendant Główny Policji, po zwrocie akt sprawy wraz z wyrokami w dniu 16 grudnia 2016 r., decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania od decyzji KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., uzupełnionej postanowieniem tego Komendanta z dnia [...] września 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy podwyższenia B.S. dodatku służbowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że decyzja o podwyższeniu dodatku służbowego, wydawana w ramach uznania administracyjnego, podlega kontroli sądowej w ograniczonym zakresie, a uprawnienie do kształtowania wysokości podwyżki dodatku służbowego posiada wyłącznie przełożony, którym w niniejszej sprawie jest KWP w [...]. Zdaniem organu odwoławczego dokonana przez przełożonego, w związku z wnioskiem policjanta, ocena wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz przebiegu jego służby nie dały podstaw do uwzględnienia wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r., bowiem KWP w [...] uznał, że kwota dotychczas posiadanego przez funkcjonariusza dodatku służbowego jest odzwierciedleniem jego zaangażowania i osiągnięć w służbie. Nie bez znaczenia dla podjęcia wskazanej decyzji było również stanowisko Naczelnika WDŚ KWP w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., bezpośredniego przełożonego B.S., w którym wskazał, że wymieniony policjant "(...) ma przyznany dodatek służbowy w kwocie [...] zł (przy średniej wysokości dodatku służbowego na stanowisku [...] WDŚ na poziomie [...] zł - stan na [...].06.2013 r.). Uwzględniając poziom realizacji zadań w WDŚ, poziom dodatku służbowego przyznanego B.S. w okresie służby uważam za adekwatny". Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów dających podstawę do stwierdzenia nieważności, tj., • art. 7, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. opartej na akcie wewnętrznym kierownictwa, tj. na decyzji (wytycznych) Komendanta Głównego Policji, niemającej żadnego umocowania w przepisach prawa, zakazującej podwyższania dodatku służbowego policjantom nielegitymującym się stażem 25 lat służby i niedostrzeżenie tego faktu przez organ II instancji, pomimo wielokrotnego podnoszenia tej kwestii i udowodnienia w toczącym się postępowaniu wydania takiego aktu, co miało wpływ na wydanie decyzji KWP w [...] o odmowie podwyższenia dodatku służbowego, jak również nieodniesienie się do tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., • art. 7, art. 15, art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji, który w uzasadnieniu poddaje w wątpliwość swoje kompetencje do rozstrzygnięcia w przedmiocie podwyższenia dodatku służbowego, co prowadzi do wniosku, że została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, • art. 7, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 268a K.p.a., poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez osobę nieupoważnioną, 2. przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., polegających na niezapewnieniu mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji wskutek czego przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, co spowodowało, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu odwoławczym; stwierdził, że wówczas składałby wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadka Naczelnika WDŚ KWP w [...] na okoliczność, że chciał podwyższyć mu dodatek służbowy, jednak uniemożliwiły mu to wytyczne Komendanta Głównego Policji, 3. przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 170 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., poprzez niezastosowanie się przez organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania administracyjnego wyrażonych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1389/15 oraz w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 382/14, w szczególności organ odwoławczy nie przeprowadził pełnego postępowania i nie rozpatrzył wszystkich dowodów znajdujących się w aktach personalnych, nie dokonał oceny jego służby przez kryteria powoływanych w wyrokach przepisów, nie wziął pod uwagę, że dodatek nie jest nagrodą tylko należnym uposażeniem związanym z wykonywaniem obowiązków służbowych, a także nie odniósł się do kwestii udziału Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów – Zarząd Główny (ZG NSZZ Policjantów) w postępowaniu, • art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dowolnej oceny dowodów oraz sporządzeniu uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.; w ocenie skarżącego organy Policji powinny uwzględnić opinie służbowe, oceny okresowe, wnioski personalne znajdujące się w aktach osobowych, rozkazy personalne, w których poddano ocenie służbę policjanta, dokumenty świadczące o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych i ogólnych, ocenić zakres czynności, dokonać oceny rodzaju wykonywanych zadań, ich charakteru, kwalifikacji potrzebnych do ich realizacji, a także wziąć pod uwagę, że po mianowaniu na stanowisko [...] WDŚ KWP w [...] powierzono mu nowe zadania i zwiększono zakres obowiązków w stosunku do stanowiska [...], jakie wcześniej zajmował, a na którym przyznano mu dodatek służbowy w kwocie [...] zł (rozkaz KWP w [...] nr [...]) i ocenić służbę od 1992 do 2013 r., • art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 136 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów zawnioskowanych w odwołaniu od decyzji KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na okoliczność należytego wykonywania obowiązków służbowych, a przez to oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, • art. 8 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji przez organ I, jak i II instancji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie z jakich przyczyn organ odmówił pozytywnego rozpatrzenia wniosku o podwyższenie dodatku służbowego skoro spełnia kryteria przewidziane przepisami, co powoduje, że decyzje organów administracji zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, • art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji KWP w [...] dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy podwyższenia dodatku służbowego w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stosownie do art. 138 § 2 K.p.a., • art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez wydawanie odmiennych decyzji o podwyższeniu dodatków służbowych innym policjantom, których stan faktyczny i prawny był tożsamy jak w przedmiotowej sprawie, co nie pogłębia zaufania strony do organów administracji publicznej, 4. prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 3 ustawy o Policji i § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą naruszeniem zasady równości wobec prawa, przejawiającą się odmową podwyższenia mu dodatku służbowego, na tle innych policjantów, którym podwyższono dodatek służbowy, będących w takiej samej, a nawet gorszej sytuacji faktycznej i prawnej. 5. prawa wspólnotowego, tj. Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudniania i pracy (Dz. U. UE L z dnia 2 grudnia 2000 r.), poprzez dyskryminację ze względu na wiek i niepełnosprawność; wskazał, że wniosek o podwyższenie dodatku służbowego składał w związku z należytym wykonywaniem obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku [...] WDŚ KWP w [...] od dnia [...] października 2009 r. do dnia zwolnienia ze służby oraz wzorową służbą od 1992 do 2013 r., a nie, jak błędnie określił to organ odwoławczy z uwagi na odejście ze służby lub faktem stania się inwalidą. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj.: 1. kserokopii pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w [...] ze sprawy administracyjnej A.P. (za jego pisemną zgodą), którego oryginał złożono w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 440/14, uchwały nr [...] ZG NSZZ Policjantów, wniosku ZG NSZZ Policjantów do MSW z dnia [...] września 2012 r. (L.dz. [...]), komunikatu ZG NSZZ Policjantów, porozumienia Komendanta Głównego Policji z Zarządem Głównym NSZZ Policjantów z dnia [...] czerwca 2013 r. na okoliczność stwierdzenia, że Komendant Główny Policji wydał polecenie służbowe zakazujące podwyższania dodatku służbowego policjantom o stażu służby mniejszym niż 25 lat, co miało wpływ na wydanie decyzji przez organ I instancji odmawiającej przyznania lub podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego, 2. statutu NSZZ Policjantów, uchwały Nr [...] ZG NSZZ Policjantów, porozumienia Komendanta Głównego Policji z ZG NSZZ Policjantów z dnia [...] grudnia 2013 r. na okoliczność stwierdzenia, że NSZZ Policjantów był zainteresowany udziałem w toczącym się postępowaniu administracyjnym ze względu na swoje cele statutowe i przemawiający za tym interes społeczny, a brak zawiadomienia organizacji związkowej przez organ II instancji uniemożliwił wzięcie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, co pozbawiło skarżącego możliwości ochrony jego praw ze strony Związku (art. 31 § 1 i § 4 K.p.a.). W związku z powyższymi zarzutami B.S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom Komendanta Głównego Policji, decyzja uznaniowa w sprawie podwyższenia dodatku służbowego podlega pełnej kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem, w szczególności z § 1 i § 2 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej w zw. z art. 27 ust. 1 i art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 6 i art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] została wydana w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 382/14 uchylającego decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. sygn. I OSK 1389/15, którym uchylono powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części uchylającej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w części, w której utrzymano w mocy decyzję KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] co do umorzenia postępowania o przyznanie dodatku służbowego i w tym zakresie oddalono skargę. W pozostałym zakresie, tj. podwyższenia dodatku służbowego skarżącemu, oddalono skargę kasacyjną. Tym samym prawidłowo Komendant Główny Policji uznał, że przedmiotem ponownego rozpoznania sprawy jest jedynie kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmowy podwyższenia B.S. tego dodatku dokonana przez KWP w [...]. Przepis art. 153 P.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powołanego przepisu organ administracji jest zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym wcześniej wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje również art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Badając ponownie sprawę Sąd stwierdza, że zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny sprawy, prawidłowo ustalony przez Sąd I instancji w sprawie II SA/Wa 382/14 i niekwestionowany przez strony, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie uległ zmianie. Podstawę materialnoprawną poprzedzającej zaskarżoną decyzję, decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiły przepisy art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.); zwanego dalej rozporządzeniem. Stosownie do treści art. 104 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego, zaś policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, o czym mowa w ust. 2 art. 104 ustawy. Z kolei przepis art. 104 ust. 3 powołanej ustawy przewiduje, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Użycie przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie sformułowania "może otrzymywać dodatek służbowy" przesądza o uznaniowym charakterze tego dodatku. Potwierdzeniem powyższego są wydane, na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, którego § 9 określa szczegółowo zasady i przesłanki przyznania dodatku służbowego oraz jego wysokości. W przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, zaś wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Również treść przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia, dotycząca podwyższania dodatku służbowego, wskazuje na uznaniowy charakter tego rozstrzygnięcia. Wynika z niej, bowiem, że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przy czym w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia określono, poprzez wskazanie sposobu obliczenia, wyłącznie górną granicę wysokości dodatku służbowego, nie stanowiąc jednocześnie o jego minimalnej wysokości. Wobec takiej konstrukcji przepisów regulujących kwestię dodatku służbowego policjanta stwierdzić należy, że kontrola legalności decyzji wydanych w tym zakresie jako decyzji uznaniowych, dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje, bowiem rozstrzygnięcie co do przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego oraz decyzja co do jego wysokości. Sąd sprawdza jedynie, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej zakreśla zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 działu I K.p.a.. Sąd kontroluje, zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego a więc, czy nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone w art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zdaniem Sądu uznaniowy charakter dodatku służbowego oznacza, że funkcjonariusz Policji nie może skutecznie kwestionować odmowy podwyższenia dodatku o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. W związku z tym prawidłowo Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że funkcjonariusze wykonujący te same zadania służbowe mogą mieć przyznany dodatek służbowy w różnej wysokości, co nie stanowi naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazać też należy, że decyzja w przedmiocie odmowy podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego podjęta została przez właściwy organ KWP w [...] co wynika z art. 32 ust. 1 ustawy. Komendant Główny Policji ponownie badając sprawę prawidłowo uznał, że decyzja KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie narusza prawa i utrzymał ją w mocy. Dodatek służbowy jak już wcześniej wskazano, może być podwyższony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę - § 9 ust. 4 rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o podwyższenie dodatku złożył w dniu [...] czerwca 2013 r. zaś zwolniony został ze służby z dniem [...] września 2013 r. Przez ostatnie 3 lata poprzedzające zwolnienie ze służby B.S. (w 2011 r. – [...] dni, w 2012 r. –[...] dni, w tym od dnia [...] września 2012 r. nieprzerwanie do dnia zwolnienia) nie pełnił służby, bowiem przebywał na zwolnieniach lekarskich. Rozkazem personalnym KWP w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] policjanta zwolniono od zajęć służbowych z dniem [...] listopada 2012 r., na okres do dnia zwolnienia ze służby z uwagi na orzeczoną przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...], zatwierdzoną przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., całkowitą niezdolność do służby i zaliczeniem do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Niewątpliwie w tym okresie skarżący nie realizował zadań służbowych, zatem brak było podstaw do podwyższenia dodatku służbowego. Nie powierzano mu bowiem nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków na innym stanowisku. Natomiast kwestia wzorowej służby odnosi się do służby na danym, zajmowanym stanowisku. W omawianym okresie skarżący służby tej nie pełnił. Nie jest uprawnione stanowisko skarżącego, że organ miał obowiązek ocenić cały jego przebieg służby od dnia [...] grudnia 1992 r. do dnia zwolnienia, bo nie wynika to ani z przytoczonego przepisu prawa, jak również z żadnego innego przepisu, że taka ocena powinna być dokonana przed zwolnieniem ze służby w celu podwyższenia dodatku służbowego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuprawnione. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji może uszczegółowić zasady przyznawania i podwyższania dodatków służbowych, może wprowadzić kryteria oceny wywiązywania się z powierzonych obowiązków służbowych oraz ocenę postawy policjanta w kontekście uznania jej za wzorową, o ile są zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku art. 104 ust. 3 oraz § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Nie jest też trafny zarzut wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów o właściwości. Komendant Główny Policji rozpoznał odwołanie skarżącego od rozkazu personalnego KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Oznacza to, że rozpoznał sprawę ponownie, badając prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego w tym prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję potwierdził jej legalność również co do braku przekroczenia granic uznania administracyjnego. W tym kontekście powołał się na opinię Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KWP w [...]. Oczywistym jest, że Komendant Główny Policji nie może ukształtować wysokości dodatku służbowego policjanta, którego przełożonym jest Komendant Wojewódzki Policji, co wynika z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Wbrew twierdzeniu B.S. organ prawidłowo zbadał materiał dowodowy, na który składają się akta osobowe oraz dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, również te, na które skarżący powoływał się w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1389/15 nie kwestionował ustaleń faktycznych skierowanych na wypełnienie obowiązku z art. 136 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 K.p.a. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, tj. Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudniania i pracy. Ustalenie przez przełożonego wysokości dodatku służbowego funkcjonariusza, jako ściśle związane z oceną wykonywania przez niego obowiązków służbowych, nie narusza bowiem zasady równości wobec prawa, jak też nie oznacza jego dyskryminacji ze względu na wiek czy niepełnosprawność. Podnoszone w tym względzie w skardze zarzuty wynikają jedynie z subiektywnego odczucia skarżącego. Z tych względów, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. mających zastosowanie w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 P.p.s.a., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.