II SA/Wa 256/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej oraz nakazu likwidacji uczelni oddala skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 37 ust. 3 oraz art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), w związku z art. 47 pkt 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1198), utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], cofającą pozwolenie na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] i nakazującą jej likwidację do dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 3 oraz art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 października 2014 r., jeżeli uczelnia lub założyciel uczelni niepublicznej w rażący sposób naruszają przepisy ustawy, statutu lub pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego wszczyna postępowanie administracyjne w sprawie likwidacji uczelni albo cofa pozwolenie na utworzenie uczelni niepublicznej oraz nakazuje jej likwidację przez założyciela w wyznaczonym terminie. Organ podkreślił, że uczelnia, realizując zalecenia pokontrolne oraz program naprawczy, przedłożyła jedynie część oczekiwanej dokumentacji, natomiast brak jest regulaminu ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, zasad pobierania opłat oraz wysokość opłat za świadczone usługi edukacyjne oraz kształcenie, nie został też opracowany wzór umowy między uczelnią a studentem, określającej warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, nie został opracowany system nadzoru rektorskiego nad prawidłowym wykorzystaniem funduszu stypendialno-zapomogowego. Nadto brak jest informacji dotyczących organizacji procesu dydaktycznego, w tym dyplomowania studentów oraz prowadzenia dokumentacji przebiegu studiów, tj. zaplanowanej analizy i oceny jakości dostosowania programów kształcenia na prowadzonych kierunkach studiów do Krajowych Ram Kwalifikacji dla szkolnictwa wyższego, analizy procedur związanych z procesem dyplomowania studentów, analizy procesu organizacji i odbywania praktyk studenckich. Podsumowując organ stwierdził, że uczelnia nie zrealizowała zaleceń i wniosków sporządzonych w wyniku kontroli jej działalności przez co rażąco naruszyła przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, w szczególności art. 35, art. 85 ust. 1 pkt 3, art. 99a, art. 103 ust. 3 art. 184 ust. 3. Podkreślił, że zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy, rażące naruszenie przepisów ustawy przez uczelnię, poprzez brak realizacji zaleceń i wniosków pokontrolnych jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni. Wskazał też, że na podstawie decyzji z dnia [...] października 2015 r. uczelnia jest zobowiązana do zwrotu do budżetu państwa niewykorzystanych środków z odsetkami na pomoc materialną dla studentów i doktorantów w kwocie [...] tys. zł. Nie zostały również uzupełnione dane w systemie [...]. Powyższa decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego stała się przedmiotem skargi W.D., założyciela uczelni, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o wstrzymanie zaskarżonych decyzji, skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a., przez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, nieokazanie wszystkich dokumentów będących w posiadaniu organu - a jedynie fragmentów akt, co uniemożliwiło stronie zajęcie stanowiska co do wszystkich zarzutów, 2. art. 7, art. 77 § 1 i art 80 k.p.a., przez naruszenie zasady prawdy materialnej i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie nieaktualnych okoliczności oraz z pominięciem szeregu dokumentów przekazanych w toku postępowania, nienależyte rozpatrzenie lub pominięcie wielu istotnych dowodów, jak wniosku z dnia [...] października 2012 r. o przesłuchanie w charakterze świadków kilku skarżących studentów, 3. art. 107 § 1 k.p.a., przez zaniechanie sporządzenia rzetelnego uzasadnienia faktycznego - w tym oparcie ustaleń na błędach rzeczowych oraz pominięcie szeregu dokumentów zgłaszanych przez stronę w toku postępowania jak również przez zaniechanie wyjaśnienia szeregu faktów, 4. art. 8 k.p.a., przez nierzetelne prowadzenie postępowania przez urzędników Ministerstwa, w szczególności przez zatajenie wielu dokumentów, będących w posiadaniu organu, czym pozbawiono stronę możliwości ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego, 5. art. 106 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 70 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez pozbawienie uczelni prawa do kwestionowania liczby kontroli w danej chwili, a w konsekwencji pozbawienie uczelni konstytucyjnej autonomiczności, 6. art. 77 ust. 6, art. 82, art, 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, przez pozbawienie Wyższej Szkoły [...] w [...] autonomii, w tym prawa do jednej kontroli w jednym czasie oraz wykorzystanie tak zgromadzonej dokumentacji w niniejszym postępowaniu, 7. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 127 § 3 k.p.a., przez nienależyte rozpoznanie odwołania Wyższej Szkoły [...] w [...] i jej założyciela, nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, oparcie zaskarżonej decyzji o nieaktualny stan faktyczny, w tym pominięcie istotnych zmian po jej wydaniu, mianowicie tego, że Wyższa Szkoła [...] w [...] usunęła zasadnicze nieprawidłowości, podjęła bardzo duże starania celem usunięcia wszelkich uchybień - organ nienależycie i pobieżnie - wbrew zasadzie prawdy materialnej - ustosunkował się do przedstawionych dokumentów w toku postępowania odwoławczego i nie poddał ponownemu rozpatrzeniu sprawy; 8. w konsekwencji - oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, polegających na nieuzasadnionym przyjęciu, że stwierdzone uchybienia stanowią rażące naruszenie prawa, podczas gdy takie ustalenia stoją w sprzeczności ze staraniami uczelni, aby doprowadzić jej działanie do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o oddalenie skargi założyciela Wyższej Szkoły [...] w [...]. W uzasadnieniu ustosunkował się do zarzutów i wskazał, że analiza całokształtu materiału dowodowego pozwoliła na wniosek, iż uczelnia nie realizuje podstawowych zadań określonych w art. 13 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym zadań w zakresie kształcenia zgodnie z Krajowymi Ramami Kwalifikacji. Podniósł, że dokonane przez uczelnię naruszenia nie mają charakteru jednorazowego, lecz są długotrwałe, wielokrotne i rażące oraz godzą w studentów. Organ zauważył, że uczelnia oraz założyciel podjęli działania mające na celu poprawę funkcjonowania uczelni (przedłożyli część dokumentów określonych w programie naprawczym), jednakże stopień dokonanych naruszeń przemawiał za cofnięciem pozwolenia na utworzenie uczelni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2014 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm., dalej P.s.w.). Zgodnie z jego brzmieniem, jeżeli uczelnia lub założyciel uczelni niepublicznej naruszają przepisy prawa, statut lub pozwolenie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 P.s.w., minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego wzywa organy uczelni lub założyciela uczelni niepublicznej do zaprzestania tej działalności i usunięcia jej skutków, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin. Nadto zgodnie z art. 37 ust. 2 P.s.w., minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego jest uprawniony do wezwania organów wyższej szkoły do zaprzestania sprzecznej z prawem działalności w przypadku stwierdzenia, że uczelnia lub założyciel uczelni niepublicznej nie zrealizowali wniosków lub zaleceń sporządzonych w wyniku kontroli działalności uczelni, do której jest uprawniony na podstawie art. 34 ust. 1 P.s.w. Jednocześnie art. 37 ust. 3 P.s.w., w brzmieniu sprzed zmiany ustawy P.s.w., dokonanej ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1188), zobowiązywał ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do wszczęcia postępowania w sprawie likwidacji uczelni, w sytuacji, gdy uczelnia lub założyciel uczelni niepublicznej w rażący sposób naruszają przepisy ustawy, statut lub pozwolenie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 P.s.w., w szczególności nie realizują zaleceń lub wniosków, wynikających z przeprowadzonych kontroli. Dodać należy, że zgodnie z art. 47 ww. noweli P.s.w. z dnia 11 lipca 2014 r., sprawy dotyczące likwidacji uczelni są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, co oznacza, że organ był uprawniony do działania na podstawie art. 37 ust. 3 P.s.w., w brzmieniu sprzed wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw. W ocenie Sądu, w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 37 ust. 3 P.s.w., pozwalające Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego na wydanie decyzji o cofnięciu założycielowi Wyższej Szkoły [...] w [...] pozwolenia na jej utworzenie oraz nakazującej założycielowi wskazanej Uczelni jej likwidację do dnia [...] grudnia 2016 r. W sprawie nie budzi wątpliwości, że Minister, na podstawie art. 34 P.s.w., przeprowadził w Wyższej Szkole [...] w [...] dwie kontrole, których celem było zbadanie zgodności działania organów uczelni z przepisami prawa, statutem oraz uzyskanymi uprawnieniami, treścią udzielonego pozwolenia na jej utworzenie, a także prawidłowości wydatkowania środków publicznych. Kontrola zatem prowadzona jest przy pomocy dwóch kryteriów: legalności, w zakresie naukowej działalności uczelni, oraz gospodarności i rzetelności, w zakresie wydatkowania środków publicznych. Kontrola przeprowadzona w sierpniu 2011 r. wykazała nieprawidłowości w zakresie gospodarowania środkami przeznaczonymi na pomoc materialną i stypendia dla studentów oraz w zakresie nieprzestrzegania wewnętrznych regulacji Uczelni, dotyczących regulaminu studiów. Kolejna kontrola przeprowadzona w niespełna dwa lata później - w okresie od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. - potwierdziła, że Uczelnia, mimo upływu dość długiego okresu od poprzedniej kontroli, nadal nieprawidłowo rozlicza się z pomocy finansowej dla studentów oraz nie przestrzega wewnętrznych przepisów dotyczących funkcjonowania Uczelni, co więcej z treści zawartych w dokumentacji pokontrolnej wynika, że w trakcie kolejnych lat następowało dalsze pogorszanie się sytuacji Uczelni w zakresie przestrzegania przepisów określających zasady nauczania w szkołach wyższych, bowiem w trakcie kontroli wykryto nieprawidłowości dotyczące ewidencjonowania studentów, wydawania świadectw ukończenia studiów, czy też kwestii związanych z przygotowaniem do obrony prac dyplomach. Uczelnia nie złożyła od powyższych ustaleń umotywowanych zastrzeżeń, tym samym akceptując wyniki kontroli. Nadto, Rektor Wyższej Szkoły [...] w [...] przedstawił program naprawczy, który - jak wynika z korespondencji pomiędzy organem a Uczelnią - nie został w istocie wdrożony, a organowi przedstawiono tylko cześć dokumentacji związanej z jego wdrożeniem. Z pism skierowanych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do władz Uczelni wynika, że brak jest regulaminu ustalania wysokości przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, zasad pobierania opłat oraz wysokości opłat za świadczone usługi edukacyjne i kształcenie, nie został opracowany wzór umowy miedzy uczelnią a studentem, określającej warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, nie został również opracowany system nadzoru rektorskiego nad prawidłowym wykorzystaniem funduszu stypendialno-zapomogowego. Oznacza to, że w istocie nadal Wyższa Szkoła [...] w [...] nie była w stanie wykazać, że nie narusza w rażący sposób przepisów dotyczących wykorzystania środków przeznaczonych dla studentów oraz nie potrafi określić zasad prowadzenia odpłatnych studiów. W ocenie Sądu, organ słusznie zatem uznał, że tym samym nastąpiło rażące naruszanie przepisów, statuujących zasady prowadzenia wyższej uczelni poprzez brak realizacji wniosków pokontrolnych. Dodać należy, że z akt sprawy wynika, iż poza błędami wytkniętymi Uczelni podczas kontroli, nastąpiły dalsze zaniedbania w zakresie prowadzanej przez Wyższą Szkołę [...] w [...] działalności edukacyjnej. Po pierwsze bowiem, w latach 2014-2015 nastąpiło zawieszenie - na skutek braku minimum kadrowego - prowadzenia zajęć aż na siedmiu kierunkach studiów, co oznacza, że Uczelnia nie była w stanie zapewnić odpowiednich standardów kształcenia na takich kierunkach, jak: pedagogika, transport, socjologia, ekonomia, filologia, informatyka oraz filologia polska. Nadto Uczelnia nie była w stanie przekazać sprawozdań z swej działalności za trzy lata akademickie (2012/13, 2013/14, 2014/15), nie uzupełniono minimum kadrowego na kierunkach studiów, nadal nie zwrócono do budżetu niewykorzystanych środków dotacji przeznaczonych na wybrane cele, nie wypełniano obowiązków o charakterze ewidencyjnym, polegających na przekazywaniu danych do systemów informatycznych zarządzanych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w omawianym zakresie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Nie można zarzucić organowi, że prowadził postępowanie z naruszeniem zasady prawdy materialnej - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez "powierzchowne" rozstrzygnięcie sprawy na podstawie nieaktualnych okoliczności oraz z pominięciem szeregu dokumentów przekazanych organowi w toku postępowania organu drugiej instancji oraz nienależyte rozpatrzenie lub pomięcie dokumentów, tj. wniosku z dnia [...] października 2012 r. o przesłuchanie skarżących studentów. Należy przede wszystkim wskazać, że na stronie 23 zaskarżonej decyzji organ odniósł się do wniosku o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków, wskazując, że przedmiotem dowodu jest okoliczność niemająca znaczenia dla sprawy. Należy nadto podnieść, że postępowanie było poradzone w oparciu o bogaty materiał dowody, wynikający zarówno z materiałów zebranych w trakcie dwóch postępowań kontrolnych, jak i w trakcie obfitej korespondencji z Uczelnią oraz materiałów zebranych już w trakcie postępowania zakończonego skarżoną decyzją. Dowody w tej sprawie są jednoznaczne, a pisma z Uczelni w zakresie, np. odmowy przekazywania dokumentów, do których sporządzenia i przekazania zobowiązano się w programie naprawczym wskazują, że w istocie brak było dobrej woli ze strony władz Wyższej Szkoły [...] w [...] do jak najszybszego uregulowania nieprawidłowości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w toku postępowania art. 107 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie ważnych dla strony dokumentów, wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne i w całości odnosi się zarówno do stanowiska strony, jaki i zebranych w sprawie dowodów. To, że organ nie podziela stanowiska strony, wyrażonego w skardze, nie oznacza, że decyzja została błędnie uzasadniona. Natomiast istotnie należy zauważyć, że organ nie odniósł się szczegółowo do wszystkich pism złożonych przez stronę, co przyznaje w odpowiedzi na skargę. Nie oznacza to jednak, że decyzja została błędnie uzasadniona. Całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., poprzez nierzetelne prowadzenie postępowania i brak dopuszczenia strony do postępowania. Podkreślić bowiem należy, że władze Uczelni przed organem drugiej instancji były dwukrotnie zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do ich treści. Wskazać należy, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, prowadząc postępowanie w pierwszej instancji, wielokrotnie wzywał stronę postępowania do złożenia wyjaśnień oraz uzupełnienia materiału dowodowego. O powyższym świadczą liczne pisma Ministra kierowane do władz uczelni, w szczególności z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], z [...] lipca 2013 r., znak: [...], z [...] stycznia 2014 r., znak: [...], z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]. Nadto wskazać należy, że w aktach sprawy znajdują się notatki służbowe potwierdzające, że strona postępowania zapoznała się w dniach [...] września 2012 r., [...] października 2012 r., [...] października 2012 r., [...] października 2012 r., [...] grudnia 2012 r., oraz [...] marca 2016 r. z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni. Podobnie działał organ w postępowaniu prowadzonym po wniesieniu przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a strona zapoznała się z aktami sprawy w dniu [...] września 2016 r., zgłaszając obszerne wnioski dowodowe. W tym zakresie wnioski te nie zostały zrealizowane, ponieważ jak słusznie wskazano w toku postępowania, nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodać również należy, że złożone do akt publikacje, przygotowane przez pracowników Wyższej Szkoły [...] w [...] pochodziły z lat 2004-2009 i nie potwierdzały aktualnego stanu, w jakim znajduje się Uczelnia. Mając powyższe na względzie uznać za nieuprawniony należy również zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy. W decyzji bowiem odniesiono się do wszystkich zarzutów, podniesionych przez stronę. Organ w obszernym uzasadnieniu wskazał na stan faktyczny i prawny sprawy, wskazując jakie okoliczności jego zdaniem uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu skargi, sprowadzającego się, do zakwestionowania liczby kontroli, które spowodowały, że władze Wyższej Szkoły [...] nie były w stanie podołać obowiązkom nakładanym na nie ze strony organów Państwa, to podkreślić trzeba, że druga kontrola Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zakończyła się w marcu roku 2013 r. Po jej zakończeniu Uczelnia sama przygotowała program naprawczy oraz zaakceptowała wnioski, wynikające z wystąpienia pokontrolnego. Od chwili zakończenia ostatniej z kontroli przeprowadzonych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do wydania decyzji ostatecznej przez organ minęły ponad trzy lata, a mimo to władze Wyższej Szkoły [...] nie potrafiły wykonać przyjętych na siebie obowiązków i nadal naruszały przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że ponad trzyletni okres, podczas którego nie została naprawiona sytuacja Uczelni, był spowodowany swego rodzaju "najazdem" organów kontroli na Uczelnię, tym bardziej, że jak sam przyznaje skarżący w skardze, kontrola skarbowa zakończyła się w roku 2015, a zatem istniał co najmniej rok na podjęcie skutecznych działań naprawczych. Nadto jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, art. 106 P.s.w. wprost stanowi, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. To zaś oznacza, że w stosunku do uczelni wyższej nie mogą być stosowane przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ działalność dydaktyczna szkoły wyższej nie może być utożsamiana z prowadzeniem zwyklej działalności gospodarczej w celach zarobkowych (por. Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, red. M. Pyter, Legalis 2012, tak samo Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, A. Szymańska. LEX 2013), a zatem szkoła wyższa nie może się skutecznie odwoływać, w zakresie kontroli jej działalności dydaktycznej, do przepisów dla osób prowadzących przedsiębiorstwa. Nieuprawniony jest również, postawiony na rozprawie w dniu 4 grudnia 2017 r., zarzut braku umocowania sekretarza stanu A.B. do podpisania decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., jak bowiem wynika z upoważnienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], znajdującego się w aktach sądowych sprawy (załącznik do pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. k-41, tom I), ww. był upoważniony do podpisywania decyzji w imieniu organu. Brak takiego upoważnienia w aktach administracyjnych sprawy nie oznacza więc, że A.B. nie był upoważniony do wydania decyzji w pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.