VII SA/Wa 2143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją nr [...]/[...]/[...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakazał współwłaścicielom nieruchomości: A. S., J. S., S.B., M. B., J. B. i A. B., całkowitą rozbiórkę obiektu budowlanego tj. parterowego budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,20 x 4,30 m wybudowanego samowolnie na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] w [...] przy ul. [...]. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Podczas oględzin w dniu [...] marca 2015 r. upoważniony przedstawiciel inspektoratu stwierdził, że budynek o powierzchni zabudowy 13,7 m2 usytuowany jest na betonowym podłożu, drewniany, kryty papą, częściowo ściany obłożone blachą trapezową, odległość od ogrodzenia od strony ul. [...] wynosi 1,2 m. Po przeprowadzeniu analizy odnośnie daty powstania obiektu i daty wszczęcia postępowania ustalono, że w sprawie należy zastosować przepisy ustawy Prawo budowlane z [...] lipca 1994 r. (Dz. U. 2016 poz. 290). W przypadku zaś budowli o powierzchni zabudowy mniejszej niż 25 m2, w dacie budowy, przepisy nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia. W takim razie należało zastosować postępowanie legalizacyjne z art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego, o ile zaistnieją przesłanki do legalizacji. Organ wskazał więc, że przepis art. 49b ust. ww. ustawy dopuszcza legalizacją samowolnie wykonanych obiektów, jeżeli są one wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i gdy są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto inwestor musi, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W celu zbadania możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] przeanalizował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów planu wynika jednoznacznie, że teren wraz z działką oznaczoną nr ewid. [...] z obrębu [...] zarówno w obecnie obowiązującym jak i poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, przeznaczony był na realizację celu publicznego tj. budowę skrzyżowania ulic istniejącej i projektowanej. Dla obszaru, w którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość obowiązywały ustalenia perspektywicznego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1982 r. Wskazany teren zlokalizowany był w strefie funkcjonalnej MU-2 "[...] – [...]" o przeważającej funkcji mieszkalno – usługowej, w ramach układu komunikacyjnego (skrzyżowanie ulic projektowanej o funkcji zbiorczej ul. [...] i istniejącej o funkcji lokalnej ul. [...]) w obszarze jednostki strukturalnej P.17 o funkcji mieszkaniowej (obszar zainwestowania intensywnego). Również w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] – [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 działka przy ul. [...] nr [...] położona jest w obrębie projektowanych linii rozgraniczających skrzyżowania ulic: drogi publicznej – ul. [...], oznaczonej na rysunku planu symbolem [...], drogi publicznej – ul. [...] [...] i drogi publicznej – ul. [...] (tereny oznaczone symbolami : [...] i [...] są przeznaczone pod inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym; natomiast [...] oznacza klasyfikację drogi publicznej – jako zbiorcza). Organ podkreślał, że istnienie zatem zabudowy w miejscu przewidzianym w planach miejscowych, zarówno obowiązujących w latach realizacji obiektu jak i obecnym, pod realizację inwestycji celu publicznego – budowę drogi, uniemożliwia zakończenie prowadzonego postępowania wydaniem decyzji legalizującej istniejący na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] przedmiotowy obiekt. Z tego względu organ powiatowy w/w decyzją na podstawie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę obiektu. Po rozpoznaniu odwołania A. i J. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, że inwestor budowę przedmiotowego budynku gospodarczego o powierzchni 13,76 m2 powinien zgłosić właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Organ wskazał, że w tej sytuacji zastosowanie ma procedura uregulowana w art. 49 b, a więc decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. została wydana w oparciu o prawidłową podstawę. Chybiony natomiast był zarzut skarżących dotyczący art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ wskazał, że art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stosuje się wyłącznie w przypadku konieczności stosowania art. 48 tej ustawy. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu odwołania, stwierdzającego, że postępowanie było prowadzone w sprawie budynku gospodarczego, a nie w sprawie rozbiórki. Natomiast nakaz rozbiórki był obligatoryjny wobec braku prawnych możliwości legalizacji obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie: - art. 8, art. 104 § 1 i 2 w związku z art. 61 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia o treści żądania wniesionego przez stronę i orzeczenie w sprawie niebędącej przedmiotem postepowania, - art. 40 § 2 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie pełnomocnika strony przy procedowaniu doręczenia decyzji pierwszej instancji. Skarżąca podniosła, że decyzja organu powiatowego nie została doręczona w sposób skuteczny, bowiem została wysłana stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, któremu dokonywano wcześniejszych doręczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga została uwzględniona ponieważ zostały naruszone przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. złożyli A. i J. S., zastępowani przez adwokata T. L., który je sporządził i podpisał. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., że odwołanie A. i J. S. reprezentowanych przez adw. L. zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Organ zobowiązany jest z urzędu zbadać czy odwołanie wniesiono w terminie, a także, jeżeli strona działa przez pełnomocnika, czy został on należycie umocowany. Pełnomocnik zobowiązany jest dostarczyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, z tym , że adwokat lub radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.) Zakres pełnomocnictwa może być różny i organ administracyjny powinien brać pod uwagę z urzędu rodzaj udzielonego pełnomocnictwa w każdym stadium postępowania i nie powinien dopuścić do udziału w postępowaniu osób nienależycie upoważnionych. Powinien również zapewnić udział pełnomocnikom legitymującym się pełnomocnictwem, przy zachowaniu określonych procedur. W szczególności organ powinien przestrzegać, aby dostarczyć pisma pełnomocnikowi, jeśli strona go ustanowiła (art. 40 § 2 k.p.a.) Stosownie do art. 127 k.p.a. organ rozpoznaje odwołanie strony jeżeli jest ono skutecznie wniesione, a więc w terminie i osobiście, albo w imieniu strony przez przedstawiciela ustawowego albo umocowanego należycie pełnomocnika. Dopiero spełnienie tych wymagań formalnych stwarza podstawy do merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Natomiast w przypadku ustalenia, że odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie legitymuje się wymaganym pełnomocnictwem do dokonania tej czynności organ odwoławczy powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych pisma w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie braków stosownego pełnomocnictwa oznacza, że środek odwoławczy nie został skutecznie wniesiony i uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, a także zasądził na rzecz strony od organu, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 500 zł na podstawie art. 200 tej ustawy.