IV SA/Gl 139/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. Prezydent Miasta Ś. (dalej organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] nr[...] ) przyznał A.K. (dalej wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) świadczenie wychowawcze na dziecko A. K. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1 września 2016 r. do 30 września 2017 r. oraz 2) odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko A. K. na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu szczegółowo analizował sytuację rodziny strony pod kątem okoliczności relewantnych prawnie oceniając, iż w dniu 8 września 2016 r. doszło do istotnych zmian w składzie rodziny, ze względu na uprawomocnienie się wyroku rozwodowego. Sytuacja dochodowa była analizowana w roku bazowym oraz po tym roku, z uwzględnieniem uzyskania oraz utraty dochodu. Odmowa przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia do 31 sierpnia 2016 r. była motywowana przekroczeniem kryterium dochodowego. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie punktu 2 decyzji, zarzucając nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie jej oświadczenia z dnia 30 czerwca 2016 r. w zakresie sytuacji finansowej, odmowę uwzględnienia syna M. K. w składzie rodziny i traktowanie go jako osoby spoza rodziny przy ustalaniu wysokości dochodu na jednego członka rodziny, uwzględnienie dochodu już utraconego przy ustalaniu wysokości dochodu na jednego członka rodziny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej organ odwoławczy lub Kolegium) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania, treść decyzji organu pierwszej instancji i zarzuty odwołania. Następnie Kolegium przytoczyło art. 4, art. 5, art. 2 pkt 1, 2, 4, 16, 19 i 20, art. 48, art. 7 ust. 1 i ust. 3, art. 13 ust. 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195, dalej ustawa) oraz art. 3 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ pierwszej instancji dokonał rozróżnienia okresu przysługiwania świadczenia wychowawczego przyjmując jako datę graniczną dzień 8 września 2016 r. (data uprawomocnienia się wyroku rozwodowego), gdyż od tej daty zmienił się skład osobowy rodziny. Natomiast nie zgodził się z tym organem, że wcześniejsze rozłączne zamieszkiwanie małżonków oraz sytuacja, iż pełnoletni niepełnosprawny syn M. K. przed rozwodem mieszkał z ojcem i występował naprzemienny obowiązek alimentacyjny, dawała podstawę do pominięcia syna w składzie rodziny przed tą datą. Kolegium podało, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające utratę dochodu strony za 2014 r. z tytułu zatrudnienia do dnia 31 marca 2015 r. w firmie A oraz uzyskania dochodu po roku bazowym z tytułu odbywania stażu z Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. począwszy od 11 kwietnia 2016 r., w wysokości 851.63 zł za maj 2016 r., tj. za miesiąc następny po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu (zaświadczenie z dnia 24 czerwca 2016 r.). Jednocześnie Kolegium wyjaśniło stronie, że dochód z tytułu stypendium z PUP nie może być uznany za dochód utracony gdyż zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy dochód ten był uzyskiwany w okresie na jaki ustalane lub weryfikowane było prawo do świadczenia wychowawczego. W analizowanym przypadku jest to okres od 1 kwietnia do 31 sierpnia 2016 r. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie zaliczając syna strony M. K. do składu rodziny postąpił nieprawidłowo, niemniej jednak nie miało to wpływu na wynik niniejszego postępowania gdyż dochód męża strony za 2014 r. w wysokości 66.695,58 zł pomniejszony o składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 5.146,48 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 9.085,35 zł oraz należny podatek w wysokości 4.270 zł, wyniósł 48.193,75 zł. Po podzieleniu przez 12 miesięcy uzyskuje się kwotę 4.016,14 zł. Natomiast dochód strony uzyskany z tytułu stażu odbywanego w OPS za maj 2016 r. wyniósł 851,63 zł. Po zsumowaniu ww. dochodów, łączny dochód w rodzinie wynosi 4.867,77 zł, a podzielony przez 4 osoby daje kwotę 1.216,94 zł, która przekracza podwyższone kryterium dochodowe 1.200 zł na osobę w rodzinie. Mając powyższe na względzie Kolegium stwierdziło, że świadczenie wychowawcze na A. K. w okresie od 1 kwietnia do 31 sierpnia 2016 r. nie przysługuje. Nawiązując do treści odwołania Kolegium poinformowało stronę, że za powyższy okres nie można pomniejszyć dochodu rodziny o alimenty otrzymane czy płacone przez stronę, gdyż uwzględniono cały dochód męża oraz wspólne dzieci. Następnie Kolegium stwierdziło, że wobec uprawomocnienia się wyroku rozwodowego w dniu 8 września 2016 r. doszło do istotnej zmiany w składzie osobowym rodziny. Od tej daty ubiegając się o świadczenie wychowawcze na córkę A. K. strona jest uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko, bowiem syn M., zgodnie ze złożonymi przez stronę w toku prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oświadczeniami, mieszka z byłym mężem i pozostaje na jego utrzymaniu. Kolegium zwróciło uwagę organowi pierwszej instancji na błędną interpretację odliczenia od dochodu alimentów świadczonych na rzecz innych osób, zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wskazało, że jeśli chodzi o pojęcie dochodu to zgodnie z art. 2 pkt. 1 - 4 ustawy oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Z kolei pod pojęciem dochodu na członka rodziny rozumie się przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3, a więc przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Dlatego począwszy od 1 września 2016 r. należy wziąć pod uwagę dochód strony za 2014 r. z tytułu otrzymanych na rzecz A. K. alimentów w wysokości 4.800 zł, który należy podzielić przez 12 miesięcy, co daje kwotę 400 zł na miesiąc i powiększyć o dochód uzyskany z tytułu stażu tj. o kwotę 851,63 zł. Fakt, iż strona (jak podnosi w treści odwołania) utraciła ten dochód z dniem 11 października 2016 r. nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania gdyż strona spełnia kryterium dochodowe do przyznania świadczenia od 1 września 2016 r. Dochód ten należy pomniejszyć o kwotę alimentów zapłaconych przez stronę w miesiącu maju 2016 r., (tj. w miesiącu uzyskania dochodu z tytułu stażu) na rzecz syna M. tj. kwotę 200 zł, co potwierdza przelew bankowy dołączony do akt sprawy. Z powyższych ustaleń wynika, że dochód na osobę w rodzinie od 1 września 2016 r. wynosi 525,82 zł (400 zł +851,63 zł – 200 zł) : 2 osoby. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 5 ust. 3 i 4, art. 7 ust. 3 ustawy, a tym samym uniemożliwienie jej nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A. K. w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do żądanego świadczenia wychowawczego za okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2016 r., zasądzenie wypłaty należnego świadczenia za ten okres w kwocie po 500 zł za każdy miesiąc oraz zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości począwszy od dnia wniesienia skargi do dnia zapłaty. Zarzuty i żądania zostały obszernie umotywowane. W szczególności skarżąca zakwestionowała obliczenia dochodu dokonane przez Kolegium wskazując, że co prawda staż w OPS w Ś. rozpoczęła w dniu 11 kwietnia 2016 r., jednak dochód w wysokości 851,63 zł po raz pierwszy uzyskała 9 czerwca 2016 r., kiedy otrzymała wynagrodzenie za miesiąc maj 2016 r. Następnie dokonała wyliczeń dochodu na członka rodziny w miesiącu kwietniu, maju i czerwcu 2016 r., przyjmując do tych wyliczeń kwotę 4.016,14 zł jako miesięczny dochód męża oraz kwoty otrzymanego stypendium w miesiącach faktycznego ich wpływu na konto; wykazując, że do pierwszego przekroczenia podwyższonego kryterium dochodowego doszło w czerwcu 2016 r. Wywiodła, że świadczenie nie przysługuje od lipca 2016 r., co motywowała poprzez odwołanie się do treści art. 24 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w części dotyczącej utrzymania w mocy punktu 1 decyzji organu pierwszej instancji oraz uchylenie decyzji Kolegium w części dotyczącej utrzymania w mocy punktu 2 decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi w całości; jednocześnie przyznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej przyznania prawa do żądanego świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 maja 2016 r. – ze względu na treść art. 18 ust. 6 ustawy. Uzyskaniem dochodu jest między innymi uzyskanie prawa do stypendium dla bezrobotnych. Strona uzyskała prawo do takiego stypendium w dniu 11 kwietnia 2016 r. Miesiącem, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu jest kwiecień 2016 r. Dlatego stronie nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego od czerwca 2016 r., gdyż jest to miesiąc następujący po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym uzyskała prawo do stypendium dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 135 ustawy p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest zasadna. Jednakże nie jest możliwe spełnienie oczekiwań skarżącej dotyczących zasądzenia świadczeń oraz odsetek, gdyż – jak wyżej wskazano – Sąd dokonuje kontroli działania administracji pod kątem legalności; nie jest natomiast uprawniony do zastępowania organów administracji publicznej w procesie stosowania prawa. Zaskarżona została decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji przyznającą stronie świadczenie wychowawcze na córkę na okres od 1 września 2016 r. do 30 września 2017 r. oraz odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na to dziecko na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium przyznało, że wadliwie utrzymano w mocy decyzję w zakresie negatywnego dla strony rozstrzygnięcia ponieważ na część tego okresu świadczenie jednak należało przyznać. Zdaniem organu odwoławczego istniała podstawa do przyznania świadczenia wychowawczego również na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 maja 2016 r. – co motywowano poprzez odniesienie się do treści art. 18 ust. 6 ustawy. Natomiast skarżąca uważa, że świadczenie jej się należy również na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. Uzasadniła to poprzez odwołanie się do regulacji zamieszczonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych oraz stawiając tezę, że w przypadku dochodu uzyskanego należy brać pod uwagę datę jego faktycznej wypłaty, a nie okres za jaki jest należny. Stan faktyczny sprawy został wyżej opisany i będzie przywoływany w zakresie niezbędnym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wystarczy syntetycznie wskazać, że w dniu 8 września 2016 r. uprawomocnił się wyrok rozwodowy co miało istotne znaczenie dla określenia składu rodziny skarżącej. Przed tą datą rodzina składała się z 4 osób: skarżącej, jej męża, córki i zamieszkującego z mężem pełnoletniego syna mającego ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Od tej daty rodzina składała się z 2 osób: skarżącej i jej córki. W 2014 r. dochód z tytułu zatrudnienia męża strony wyniósł – po ustawowych odliczeniach – 48.193,75 zł, co dawało kwotę 4.016,14 zł miesięcznie. Dochód strony z tytułu zatrudnienia był dochodem utraconym w związku z utratą zatrudnienia w dniu 31 marca 2015 r. Od 11 kwietnia 2016 r. strona uzyskiwała dochód z tytułu odbywania stażu z PUP w Ś. Za maj 2016 r. uzyskała dochód w wysokości 851,63 zł. W 2014 r. strona otrzymała od męża 4.800 zł alimentów na córkę (400 zł miesięcznie); jednocześnie wykazała, że w maju 2016 r. zapłaciła na rzecz syna 200 zł tytułem alimentów. W niniejszej sprawie nie ma sporu co do faktów, a jedynie co do oceny okoliczności relewantnych prawnie w świetle przepisów prawa materialnego znajdujących w sprawie zastosowanie. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, natomiast uznał za konieczne i uzasadnione uchylenie decyzji organów obydwu instancji ze względu na naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik. Prawem materialnym mającym w sprawie zastosowanie jest ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z art. 5 ust. 1, 3 i 4 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 (matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka) w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (ust. 1). Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (ust. 3). Jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1 200,00 zł (ust. 4). Ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych (art. 2 pkt 1 ustawy). Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie członka rodziny oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3, które regulują przypadki utraty i uzyskania dochodu (art. 2 pkt 2 ustawy). Dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych został zdefiniowany w art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a przy jego obliczaniu odlicza się kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób, natomiast zalicza do dochodu alimenty na rzecz dzieci. Stosownie do art. 48 ustawy pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. (ust. 1). W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (ust. 2). W analizowanej sprawie istota sporu sprowadza się do sposobu wyliczenia dochodu, w składzie rodziny istniejącym przed prawomocnością wyroku rozwodowego, kiedy stosować należało podwyższone kryterium dochodowe. Dla tego okresu bezsporne jest wyliczenie dochodu z tytułu zatrudnienia męża skarżącej w 2014 r. Problem natomiast dotyczy dochodu, który pojawił się w 2016 r. w związku z odbywaniem przez stronę stażu z PUP. Nie jest kwestionowana okoliczność, że dochód z tego stypendium należy kwalifikować jako dochód uzyskany w rozumieniu definicji legalnej zamieszczonej w art. 2 pkt 20 lit. b ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o uzyskaniu dochodu oznacza to uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych. Skarżąca wywodzi, że dla ustalenia kiedy doszło do uzyskania dochodu decydujący jest moment wpływu środków pieniężnych na jej konto; natomiast Kolegium przyjęło, że do uzyskania dochodu doszło w dacie zdarzenia prawnego wymienionego w tym przepisie - uzyskania prawa do stypendium, czyli w kwietniu 2016 r. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego ponieważ w przypadku definicji legalnych decydujące znaczenie ma wykładnia językowa. Skarżąca - chociaż pieniądze otrzymała później - uzyskała prawo do stypendium już w kwietniu 2016 r. Zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy w przypadku gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty. Mając na uwadze ten przepis prawny Kolegium dostrzegło, że wadliwie doliczyło do dochodu z tytułu zatrudnienia męża w 2014 r. dochód z tytułu stypendium strony jako dochód uzyskany, a w konsekwencji utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji również w części odmawiającej przyznania świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Zdaniem Kolegium w okolicznościach sprawy należało stronie przyznać świadczenie wychowawcze również za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 maja 2016 r. Do takiego wniosku organ odwoławczy doszedł mając na uwadze okoliczność, iż dochód został osiągnięty w kwietniu 2016 r., pierwszym miesiącem od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty był miesiąc maj 2016 r.; w związku z powyższym świadczenie nie przysługuje dopiero od miesiąca czerwca 2016 r., czyli od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego co do wadliwości rozstrzygnięcia tego organu w zakresie utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej odmawiającej przyznania świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Jednakże Sąd dopatrzył się w tym zakresie wadliwości dalej idącej niż dostrzeżona przez Kolegium. Wyjaśnienie tego twierdzenia wymaga odwołania się do art. 7 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawnym w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje, że w okolicznościach sprawy do dochodu strony wyliczonego w oparciu o dochód męża z tytułu zatrudnienia w 2014 r. należało doliczyć kwotę osiągniętego przez stronę z tytułu stypendium dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu (czyli o dochód ze stypendium za maj 2016 r.) – jednakże jedynie w przypadku, gdy dochód ten byłby uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Przyjęta przez ustawodawcę zasada kontynuacji eliminuje możliwość powiększenia dochodu o dochód uzyskany w przypadku, gdy nie jest on już uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia. W badanej sprawie prawo do świadczenia wychowawczego było ustalane na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Stypendium, do którego strona miała prawo przysługiwało jedynie za okres od 11 kwietnia 2016 r. do 11 października 2016 r. Z powyższego wynika, że już w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji ([...].) ten dochód nie był uzyskiwany. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że zasada kontynuacji wystąpiła w zakresie dochodu uzyskanego ze stypendium; ze skutkiem braku możliwości doliczenia do dochodu tego dochodu uzyskanego. Sąd stwierdza, że organy naruszyły przepis materialnoprawny art. 7 ust. 3 ustawy w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyżej sformułowaną i z jej uwzględnieniem załatwi wniosek strony skarżącej z dnia 30 czerwca 2016 r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.