I SA/Gl 736/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] określającą T.G. (dalej: skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł za rok 2011 od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję organu odwoławczego pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wskazując na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania tychże decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący nie posiada w obecnej chwili środków finansowych umożliwiających natychmiastowe uiszczenie kwoty [...] zł. Zdaniem pełnomocnika, wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje powstanie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, a w szczególności pozbawienie skarżącego środków niezbędnych do egzystencji jego i rodziny. Postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, LEX nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 298/14, LEX nr 1500173). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącego stwierdził jedynie w sposób bardzo ogólnikowy, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżący nie posiada obecnie środków finansowych umożliwiających uiszczenie kwoty wynikającej z decyzji. Nie poparł jednak tego twierdzenia stosownymi dowodami; nie przedłożył dokumentów, dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Nie przedstawił faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową strony ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). W zaistniałej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Należy również zauważyć, iż sam fakt zaistnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga bowiem za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Sąd nie dopatrzył się też, analizując akta administracyjne sprawy. Końcowo należy wskazać, że decyzje organu pierwszej instancji – co do zasady – nie podlegają wykonaniu, dlatego też nie można było orzec w rozpatrywanej sprawie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszoinstancyjny (art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.