II SA/Kr 679/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Kamienicy przy ul. [...] w K. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 24 marca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 6 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak ROiK [...], którą nakazano W. K. reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty z siedzibą ul. [...], [...], będącej inwestorem robót budowlanych polegających na dociepleniu ściany od strony podworca budynku przy ul. [...] w K. na dz. nr [...] obr. [...] doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany zewnętrznej, tylnej budynku przy ul. [...] w K. od strony podwórza poprzez rozbiórkę wszystkich warstw ocieplenia ww. ściany od strony podwórza wykonanego w poziomie parteru i I piętra" – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. przeprowadził z urzędu postępowanie w sprawie robót budowlanych, wykonanych bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia, polegających na wykonaniu ocieplenia elewacji tylnej do wysokości I piętra. Postępowanie zainicjowane zostało interwencją H. E., dotyczącą robót budowlanych prowadzonych w budynku przy ul. [...] w K. (k-I akt PINB), w dniu 16.05.2012 r. W związku ze skargą PINB przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. [...] w K.. W ich trakcie ustalono, że (. .. ) od strony podwórka na wysokości parteru został położony na ścianie zewnętrznej styropian grubości około 10 cm. Płyty styropianowe zostały osiatkowane i nałożono na nie klej (k-4). W związku z dokonanymi ustaleniami, organ I instancji wezwał członków Zarządu W. K. o złożenia wyjaśnień (k-6). W piśmie datowanym na dzień 30.05.2012 r. B. T. i A. H.-T. wskazali, że prowadzone prace (...) realizowane są przez Wspólnotę M. K. (...) (k-12). Do akt sprawy zostały dołączono kserokopie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie przebudowy poddasza (k-13 do k-18). W związku z powyższym PINB w K. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na dociepleniu elewacji od strony podworca w budynku przy ul. [...] w K. położonym na działce nr [...] obręb [...] bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej (k-26). W dniu 11.07.2012 r. PINB w K. wydał postanowienie znak: ROiK [...], którym wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia (k-33 do k-34). W dniu 10.09.2012 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], znak: ROiK [...], którą nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności, polegających na przedłożeniu inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz oceny technicznej wykonanych oraz niezbędnych do wykonania robót budowlanych wraz z uzyskaniem pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. (k-43 akt PINB). W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył żądanych dokumentów. Pismem z dnia 13.02.2013 r. organ I instancji zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie (k-45), a w dniu 05.04.2013 r. wydał decyzję w oparciu o art. 51 ust. 3 Prbud, którą nakazał doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany zewnętrznej, tylnej budynku przy ul. [...] w K. od strony podwórza poprzez rozbiórkę wszystkich warstw ocieplenia ww. ściany od strony podwórza wykonanego w poziomie parteru i I piętra. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor – Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K.. Na skutek odwołania Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są roboty budowlane polegające na dociepleniu tylnej ściany zewnętrznej budynku przy ul [...] w K. w zakresie obejmującym: część lewą od wyjścia na podwórko, od strony budynku nr [...] do wysokości loggii I p. oraz część prawą, od strony budynku nr [...] do wysokości ok. [...] wysokości loggii I p. (około 20 cm ponad balustradę loggii; k- 2, 1 k-29). Inwestor wykonał ww. roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 28 i 29 ust. 2 pkt 4 Prbud, w dacie ich wykonania nie były zwolnione z takiego pozwolenia, co wynika m.in. z wysokości budynku niewątpliwie przekraczającej 12 m. Jeżeli organ nadzoru budowlanego ustali, że inwestor bez pozwolenia na budowę prowadzi roboty budowlane, inne niż budowa obiektu budowlanego, w oparciu o art. 51 ust. 1 PrBud wydaje rozstrzygnięcie w sprawie. W następnej kolejności, organ I instancji dokonuje sprawdzenia, czy inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek. W zależności od sposobu wykonania obowiązku, jak również od rodzaju nałożonego obowiązku, różne są konsekwencje, które mogą dotknąć inwestora prowadzonych robót budowlanych. Tzw. postępowania naprawcze co do zasady składają się z dwóch części. Z pierwszej, w której organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora prowadzonych robót budowlanych określony obowiązek, oraz z drugiej - w której następuje sprawdzenie i ocena przedsięwziętych przez inwestora czynności. Według tego schematu zostało przeprowadzone postępowanie przez PINB w K.. Po ustaleniu, że inwestor wykonywał roboty budowlane bez pozwolenia na budowę w dniu 10.09.2012 r. została wydana decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. Następnie, wobec braku stosownego działania, tj. wykonania obowiązku nałożonego decyzją ostateczną w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 2 Prbud przez inwestora, w dniu 05.04.2013 r. została wydana decyzja znak: ROiK [...] Dwuetapowość tzw. postępowania naprawczego skutkuje tym, że - co do zasady - organ nadzoru budowlanego, rozpatrując odwołanie od decyzji w przedmiocie oceny sposobu wykonania przez inwestora nałożonego na niego wcześniejszą decyzją obowiązku, nie poddaje ponownej analizie ustaleń stanu faktycznego dokonanego przez organ I instancji, bowiem zarówno od postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak i od decyzji, wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przysługuje środek zaskarżenia, a następnie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym, strona postępowania ma możliwość zweryfikowania prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie PINB w K., decyzją z dnia 10.09.2012 r. nakazał inwestorowi przedłożenie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z ich oceną techniczną i pozwoleniem konserwatorskim w terminie do dnia 31.01.2013 r. Decyzja z dnia 10.09.2012 r. została prawidłowo doręczona Wspólnocie Mieszkaniowej na wskazany w toku postępowania adres do doręczeń zgodnie z art. 44 k.p.a. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na wykładnię orzeczniczą, dopuszczającą w szczególnych przypadkach, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prbud, nałożenie obowiązku w postaci przedłożenia określonych dokumentów. W niniejszej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na naruszenie przepisów techniczno budowlanych przy realizacji przedmiotowego ocieplenia, jednak wykonano je z naruszeniem art. 28 w zw. z art. 32 ust. 2 i przepisami o ochronie zabytków. Przedmiotowy budynek znajduje się bowiem na terenie uznanym za pomnik historii "[...]- historyczny zespół miasta", co stanowi o ochronie tego terenu w sposób przewidziany dla zabytku obszarowego w rozumieniu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( vide: art. 7 i § 142). Zatem zgodnie z dominującą linią orzeczniczą, dla doprowadzenia do zgodności z prawem przedmiotowych robót niezbędna jest akceptacja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w formie decyzji administracyjnej. W tej sprawie ustalono i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, natomiast przy braku decyzji konserwatora zabytków, warunkującej doprowadzenie robót do zgodności z prawem, nie jest możliwa ich legalizacja. Ponieważ inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku decyzją z dnia 05.04.2013 r. organ I instancji nakazał doprowadzić ścianę zewnętrzną budynku do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy uznał to rozstrzygnięcie za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że w istocie dotyczyły one postanowienia z dnia 11.07.2012 r. oraz decyzji z dnia 10.09.2012 r. i mogły zostać podniesione przez stronę postępowania poprzez złożenie, odpowiednio, zażalenia na postanowienie bądź odwołania od w/w decyzji. Ponadto, jeżeli w ocenie fachowego pełnomocnika strony postępowania, strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, przy wydaniu decyzji ostatecznych i postanowień, na które przysługuje zażalenie, to takiej stronie przysługuje nadzwyczajny środek wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych – wniosek o wznowienie postępowania. W przedziale czasowym, obejmującym okres pomiędzy wydaniem decyzji z dnia 10.09.2012 r. a wydaniem decyzji z dnia 04.05.2013 r., w ocenie organu odwoławczego, stronom został zapewniony czynny udział w postępowaniu. Zarzut dotyczący nieprecyzyjnego sformułowania decyzji jest, w ocenie organu odwoławczego, niezasadny, bowiem z jej treści wyraźnie wynika, o jaki zakres robót elewacyjnych chodzi. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. W. K. wniosła skargę na powyższą decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem prawa uzasadniającym konieczność jej uchylenia; 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o stwierdzony brak wykonania nałożonego niezgodnie z prawem obowiązku o charakterze dowodowym w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nr [...] z dnia 10 września 2012 roku znak: ROiK [...] [...]; 3) art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę docieplenia, które objęte było projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta K. numer [...] z dnia 3 lutego 2012 roku znak: [...]; 4) art. 7 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji administracyjnej orzekającej obowiązek o charakterze restrykcyjnym pomimo braku ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy; 5) art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia i w konsekwencji nałożenie obowiązku z w sposób nieprecyzyjny, co czyni wykonanie skarżonej decyzji administracyjnej niemożliwym; 6) art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 poprzez brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w konsekwencji nie ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy, opisu zakresu w jakim wykonane roboty budowlane nie odpowiadają przepisom prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumentację uzasadniającą sformułowane zarzuty, a nadto zaakcentowała, że postanowienie z dnia 11 lipca 2012 r. ani decyzja z dnia 10 września 2012 r. nie zostały doręczone żadnemu członkowi zarządu Wspólnoty M. K. przy ul. [...] w K.. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach tzw. postępowania naprawczego, dotyczącego robót budowlanych – wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę – polegających na dociepleniu tylnej ściany zewnętrznej budynku przy ul [...] w K. w zakresie obejmującym: część lewą od wyjścia na podwórko, od strony budynku nr [...] do wysokości loggii I p. oraz część prawą, od strony budynku nr [...] do wysokości ok. [...] wysokości loggii I p. (około 20 cm ponad balustradę loggii). Postępowanie naprawcze przebiega – jak trafnie podkreślił organ odwoławczy – w dwóch etapach. W ramach pierwszego etapu – decyzją z dnia 10 września 2012 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej pr.bud.) – na skarżącą został nałożony obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem ze wskazaniem terminu ich wykonania, tj. obowiązek przedłożenia: a) inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wszystkich wykonanych robót budowlanych związanych z dociepleniem ściany przedmiotowego budynku od strony podworca, b) oceny technicznej dotyczącej wykonanych robót budowlanych w zakresie sprawdzenia prawidłowości ich wykonania, zgodności z przepisami w tym techniczno - budowlanymi i zasadami sztuki budowlanej – przy czym dokumenty te winny posiadać uzgodnienie z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K.. Wobec niewykonania odnośnych obowiązków została wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud. – już w ramach drugiego etapu postępowania naprawczego – decyzja nakazująca doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany zewnętrznej, tylnej budynku przy ul. [...] w K. od strony podwórza poprzez rozbiórkę wszystkich warstw ocieplenia ww. ściany od strony podwórza wykonanego w poziomie parteru i I piętra. Powszechnie przyjmuje się, że w odwołaniu i w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud. można kwestionować jedynie to, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w tej decyzji. Nie można zatem podnosić zarzutów w stosunku do decyzji wcześniej wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., od której służyły środki zaskarżenia (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, W. 2014, wydanie 2, s. 686). Postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 pr.bud. jest dwuetapowe i najpierw organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora określone obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3, po czym sprawdza, czy te obowiązki zostały wykonane i w zależności od tego wydaje odpowiednią decyzję na podstawie art. 51 ust. 3 albo art. 51 ust. 4 lub ust. 5 pr.bud. Na drugim etapie postępowania naprawczego chodzi tylko o sprawdzenie, czy nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 16 lutego 2017 r., II SA/Op [...], CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Określenie "postępowanie naprawcze" jest tak naprawdę swego rodzaju skrótem myślowym, bo tak naprawdę wchodzą tu w rachubę przynajmniej dwa odrębne postępowania jurysdykcyjne. Nie można też mówić o jednej sprawie "naprawczej"; art. 51 ust. 1 pr.bud. i art. 51 ust. 3 pr.bud. kreują dwie samoistne sprawy administracyjne. Taki punkt widzenia koreluje nie tylko z przywołanymi wyżej poglądami formułowanymi konkretnie na tle odnośnych przepisów, ale także z ogólniejszymi poglądami, osadzonymi w teorii prawa i postępowania administracyjnego. "Co do zasady (...) liczba spraw i decyzji powinna być taka sama. Nie ma też możliwości traktowania kilku decyzji jako pozostających w granicach tej samej sprawy. Ilekroć normy materialne w sposób dostatecznie wyraźny upoważniają organ administrujący do wydania autorytatywnego aktu, tylekroć kreują nie tylko odrębną podstawę dla decyzji administracyjnej, ale także odrębną sprawę administracyjną. To podstawowe powiązanie sprawy administracyjnej z aktem ją załatwiającym (rozstrzygającym) zostało wprowadzone do norm kodeksu" (J. Zimmermann, Aksjomaty postępowania administracyjnego, W. 2017, s. 84). Organ odwoławczy, podobnie zresztą jak organ I instancji, jest związany granicami sprawy administracyjnej (por. J. Zimmermann, Administracyjny tok instancji, K. 1986, s. 55-56); co więcej, zważywszy na treść art. 135 p.p.s.a., sprawa administracyjna wyznacza też zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, W. 2015, s. 252 i n.). Oznacza to, że decyzja z dnia 10 września 2012 r. oraz poprzedzające ją postanowienie – pozostawały poza granicami postępowania odwoławczego prowadzonego przez Inspektor Nadzoru Budowlanego i pozostają poza zakresem rozpoznania i orzekania Sądu. Elementami konstytutywnymi przedmiotowej sprawy są: norma wynikająca z art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud. oraz fakty relewantne z punktu widzenia tej normy. Norma ta w części dyspozytywnej przewiduje nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, a w części hipotetycznej – niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. I w istocie tylko ta okoliczność wymagała ustalenia w toku postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, organ ustalił ją w sposób prawidłowy i również w sposób prawidłowy – dokonawszy stosownej subsumpcji – sprawę rozstrzygnął, konkretyzując część dyspozytywną normy. Podjęta decyzja została przy tym przekonująco uzasadniona, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.); tym samym organ uczynił zadość zasadom wyrażonym w art. 8 i art. 11 k.p.a. Decyzja jest, wbrew zarzutom skargi, sformułowana dostatecznie precyzyjnie; z jej treści – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – wyraźnie wynika, o jaki zakres robót elewacyjnych chodzi. Nie można też zapominać o tym, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest w szczególności wyjaśnienie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W tym kontekście wypada jednak zauważyć też uchybienie, w ocenie Sądu – biorąc pod uwagę całokształt zaskarżonej decyzji oraz treść decyzji "utrzymanej w mocy" – nieistotne i niemające wpływu na wynik sprawy, a polegające na wskazaniu w ramach podstawy prawnej art. 48 § 1 pr.bud. (zamiast art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud.). Z motywów rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika, że jego podstawą jest art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud. Powyższe rozważania zwierają odniesienie się do zarzutów skargi, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 7 i 77, art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 w zw. 107 § 3 k.p.a.; Sąd, z przyczyn wcześniej wskazanych, uznał te zarzuty za niezasadne. Podobnie należy ocenić oba zarzuty naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2. pr.bud. Już samo połączenie w ramach zarzutu przepisów kreujących odrębne sprawy administracyjne może budzić wątpliwości. Skarżąca w istocie kwestionuje nie tyle decyzję zaskarżoną, ile wcześniejszą decyzję z dnia 10 września 2012 r., co – jak trafnie zauważył organ odwoławczy – na obecnym etapie nie jest dopuszczalne. Decyzja z dnia 10 września 2012 r., jako decyzja ostateczna, korzysta z przymiotu trwałości i jest objęta domniemaniem zgodności z prawem. Jeżeli skarżąca uważa, że organ nałożył na nią w tej decyzji obowiązki o innej treści niż powinien, mogła w stosownym czasie wnieść od niej odwołanie lub nawet poddać ją kontroli sądowej, czego jednak nie uczyniła. Nie jest również zasadny zarzut, jakoby rozstrzygnięcie dotyczyło docieplenia objętego pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia 3 lutego 2012 r. Kwestię tę wyjaśniono już w decyzji organu I instancji. Wobec niezasadności pozostałych zarzutów, w ocenie Sądu, nie doszło też do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. Ponieważ skarżąca eksponuje w skardze twierdzenie, że decyzja z dnia 10 września 2012 r. oraz poprzedzające ją postanowienie nie zostały doręczone żadnemu z członków Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, wypada zauważyć, że stroną była Wspólnota jako jednostka organizacyjna, a nie członkowie jej zarządu, wobec czego korespondencja była adresowana na adres jej siedziby, ustalony w toku postępowania (31-128 K., ul. [...]). Jest to adres prawidłowy, o czym świadczy również to, że właśnie taki adres – jako własny – skarżąca podała w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.