VII SA/Wa 2198/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ, GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją własną z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącego, ostatecznej decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB), działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej: P.b.), udzielił firmie "[...]" s.c. [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na użytkowanie inwestycji, obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach, położonych w [...] przy ul. [...], nr ewid. [...]. W dniu 22 listopada 2013 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) wpłynęło pismo strony z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zarzucając rażące naruszenie art. 59 ust. 1 P.b., bowiem protokół z kontroli nie odzwierciedla stanu faktycznego, a inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r., wskazując na protokół obowiązkowej kontroli z dnia 20 lipca 2011 r. z którego wynika, że inwestycja została zrealizowana zgodnie z projektem budowlanym i bez istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, a kontrolowany obiekt nadaje się do użytkowania. Na skutek odwołania strony, GINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] (dalej również jako: decyzja ostateczna) uchylił w całości ww. decyzję WINB z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że inwestor po uzyskaniu pozwolenia na budowę zrealizował proces budowalny zgodnie z przepisami prawa oraz uzyskanym pozwoleniem, co potwierdza przedłożona w sprawie dokumentacja. Natomiast strona nie jest inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 59 ust. 7 P.b. i nie może wnieść prawnie skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. GINB podniósł, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez tę wspólnotę, działającą przez zarząd lub zarządcę ustanowionego na podstawie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. W związku z tym, decyzja WINB została wydana na skutek niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Ponieważ nie zostały spełnione wymogi formalne, należało ją uchylić, a postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć. Pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., wskazując jako podstawę prawną: art. 145 §1 pkt 1, 2, 5 i 7 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zagadnieniem wstępnym jest ustalenie tego, że obiekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 57 ust. 1 – 4 oraz w art. 59a P.b. W decyzji tej GINB uznał, że inwestor realizował proces budowlany zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, jednak inaczej w tym zakresie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie II SA/Po 53/16. To zaś oznacza, że interes prawny skarżącego został naruszony i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przysługuje mu status strony. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. GINB, działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]. Organ podniósł, że skarżący był stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, a więc wniosek pochodzi od podmiotu uprawnionego do jego złożenia. Poza tym wnioskodawca, powołując się na w.cyt. wyrok WSA w Poznaniu, doręczony mu w dniu 8 kwietnia 2016 r., zachował termin do jego wniesienia, przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], GINB, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia ww. decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ wskazał, że przyczyną wydania decyzji ostatecznej było ustalenie, że postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania. Z akt sprawy wynikało bowiem, że sporna inwestycja powstała w wyniku legalnego procesu budowy i bez istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. Zatem krąg stron postępowania w sprawie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie takiego obiektu ustalany winien być na podstawie art. 59 ust. 7 P.b. Odnosząc się do przyczyn wznowienia postępowania podniesionych we wniosku o wznowienie, GINB zauważył, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną nie rozstrzygało o istocie sprawy, a dotyczyło jedynie kwestii formalnych. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził brak podstaw do uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. w oparciu o wskazane we wniosku przesłanki wznowienia postępowania w związku z przywołanymi przez skarżącego okolicznościami. Jeśli chodzi o przyczynę wznowieniową określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., GINB wskazał, że poza oświadczeniem wnioskodawcy brak jest jakiegokolwiek orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego fałszywość dowodów, w oparciu o które ustalono dla sprawy okoliczności faktyczne, a materiał zgromadzony w sprawie nie wskazuje na istnienie okoliczności określonych w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Wznowienie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. jest dopuszczalne, gdy fakt popełnienia przestępstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Powyższe, w ocenie GINB, nie miało miejsca w tej sprawie, albowiem żaden sąd czy też inny organ nie stwierdził, aby decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Nowa okolicznością, na którą powołuje się skarżący w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest ocena prawna zawarta w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie II SA/Po 53/16 w kwestii wykonania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w [...], odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę, polegających na zmianie systemu kominowego, instalacji wentylacyjnej oraz instalacji odprowadzania spalin z pieców gazowych. Zdaniem wnioskodawcy, stanowisko Sądu, zaprezentowane w powyższym wyroku, iż na etapie budowy budynku nieprawidłowo wykonano piony kominowe, zmniejszając tym samym ilość przewodów kominowych w tych pionach, co stanowi odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, niewątpliwie ma wpływ na kwestię legitymacji procesowej skarżącego do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r. W tym zakresie organ stanął na stanowisku, że o istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Ponadto okoliczności te lub dowody muszą być nowe, istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, a organ nie mógł posiadać o nich wiedzy. Wyrok WSA w Poznaniu, na który powołuje się wnioskodawca we wniosku o wznowienie postępowania, zapadł po wydaniu decyzji ostatecznej i dotyczył późniejszej (w stosunku do decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r.) decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" doprowadzenie systemu wentylacji w budynku przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z dostarczoną ekspertyzą techniczną. Organ wskazał, że w dacie wydania decyzji ostatecznej organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynikało, że skarżący nie posiada legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., gdyż przedmiotowa inwestycja powstała w wyniku legalnego procesu budowy, a w takiej sytuacji stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Żądanie natomiast wznowienia postępowania z uwagi na ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Poznaniu, z której to oceny można by wywodzić interes prawny skarżącego w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], mogłoby ewentualnie dotyczyć decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r. o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do art. 145 § 1 punkt 7 k.p.a., organ stwierdził, że ustalenie, czy obiekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 57 ust. 1-4 oraz w art. 59a P.b. nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu ww. przesłanki wznowieniowej. Na etapie prowadzonego postępowania nieważnościowego nie wystąpiło zagadnienie wstępne w postaci konieczności ustalenia, czy budynek mieszkalny wielorodzinny w [...] przy ul. [...] został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, o czym z kolei miałby rozstrzygnąć inny organ administracyjny lub sąd. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że nie jest zadowolony z wydanego rozstrzygnięcia. Zarzucił, że GINB popełnił błąd subsumcji, polegający na wadliwym ustaleniu, że w sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Organ nie uwzględnił przy tym opinii biegłego [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie II K [...]. Rozpoznając sprawę ponownie, GINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, a w jej uzasadnieniu omówił przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 k.p.a., wskazane we wniosku o wznowienie postępowania i zauważył, że okoliczności, w których skarżący upatruje podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie są istotne dla sprawy. W związku z tym, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 punkt 1, 2, 5 i 7 k.p.a., organ wskazał, że nie może przejść do ponownej merytorycznej oceny postępowania zakończonego badaną decyzją, a tym samym nie może odnieść się do przywołanego przez wnioskodawcę wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt II K [...] i opinii biegłego z dnia [...] maja 2015 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do WSA w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jak również decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., decyzji WINB z dnia [...] lutego 2014 r. oraz decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez to, że GINB niewłaściwie uznał, ze nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącego, dowodem na istnienie przyczyny z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wyrok Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt II K [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., który potwierdza, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, umożliwiające wydanie w dniu [...] lipca 2011 r. pozwolenia na użytkowanie, okazały się fałszywe (zapis w dzienniku budowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., oświadczenie kierownika budowy z dnia [...] lipca 2011 r., zaświadczenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.). Ww. wyrok karny jest dowodem na to, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przestępstwa. GINB, wydając zaskarżoną decyzję, nie uzasadnił swojego stanowiska, że okoliczności wskazane przez skarżącego jako podstawy wznowienia postępowania nie są istotne dla sprawy. Skarżący wskazał, że GINB, wydając decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie wiedział, że inwestor realizował proces budowlany niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, na co wskazują wyrok WSA w Poznaniu i wyrok Sądu Rejonowego w [...]. Zatem zachodzi w tej sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący w skardze podtrzymał stanowisko zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zagadnieniem wstępnym jest niewątpliwie ustalenie tego, że obiekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 57 ust. 1-4 oraz art. 59a P.b. Stąd, jeśli w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. GINB uznał, że inwestor realizował proces budowlany zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, a WSA w Poznaniu orzekł przeciwnie, to w takim wypadku w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie skarżącemu przysługuje status strony i może on skutecznie wnieść wniosek o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja GINB z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2016 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylającej w całości decyzję WINB z dnia [...] lutego 2014 r. i umarzającej postępowanie przed organem I instancji. W niniejszej sprawie organ działał z wniosku skarżącego zawartego w piśmie z 12 kwietnia 2016 r., w którym - powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. II SA/Po 53/16 - wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. roku znak [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 7 k.p.a. W związku z tym, GINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] kwietnia 2014 r., ustalając, iż wnioskodawca zachował termin do złożenia przedmiotowego wniosku przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. (jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania). Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy. Jak wynika z treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dokonując wykładni art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania może nastąpić tylko w przypadku, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd podziela wywody organu dotyczące braku podstaw w przedmiotowej sprawie do wznowienia postępowania nieważnościowego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2014 r. W skardze skarżący wskazuje cztery przyczyny wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r., z którego wynika, że w budynku przy ul. [...] w [...] nieprawidłowo wykonano piony kominowe już na etapie budowy, co stanowi odstępstwo od zatwierdzonego w dniu [...] października 2009 r. projektu budowlanego. Zdaniem Sądu, z powyższej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku, wydanego w sprawie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, można by ewentualnie wywodzić interes prawny skarżącego, jako właściciela lokalu nr [...] i członka wspólnoty mieszkaniowej, do wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Natomiast nie ma ona takiej mocy w odniesieniu do decyzji ostatecznej GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. Uchylenie tej decyzji po wznowieniu postępowania mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku wskazania nowego dowodu lub nowych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na stwierdzenie wystąpienia chociażby jednej przesłanki nieważnościowej, wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. Wyrok WSA w Poznaniu, jako dokument wydany po wydaniu decyzji ostatecznej GINB., nie może być uznany za nowy dowód stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania tej decyzji. Natomiast ustalone na podstawie wyroku WSA w Poznaniu okoliczności faktyczne nie mogą być wzięte pod uwagę w ramach kontroli decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. rozpoznawanej w trybie nieważnościowym, bowiem dotyczyła ona jedynie kwestii formalnych (legitymacji strony do wszczęcia takiego postępowania), a nie rozstrzygała o istocie sprawy. Poza tym w postępowaniu nieważnościowym organ bada stan sprawy, czyli okoliczności faktyczne i stan prawny, na datę wydania decyzji objętej tym postępowaniem. Bezsporne jest, że w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r., objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, organ dysponował materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynikało, że sporna inwestycja powstała w wyniku legalnego procesu budowy i bez istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. Zatem, zgodnie z art. 59 ust. 7 P.b., w takiej sytuacji stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Skarżący nie mógł być więc w tych okolicznościach uznany za stronę postępowania. W odniesieniu do wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania przyczyny z art. 145 § 1 punkt 1 k.p.a. należy wskazać, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. W skardze skarżący powołuje się na wyrok Sądu Rejonowego w [...], sygn. II K [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., jednak wyrok ten nie był podstawą wznowienia postępowania, bowiem we wniosku strona powołała się tylko na wyrok WSA w Poznaniu. Organ wznowił postępowanie, uznając ten wyrok za przyczynę wznowienia oraz terminowość złożenia takiego wniosku w trybie nadzwyczajnym. Sąd podziela stanowisko organu, że decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., objęta przedmiotowym wnioskiem, nie została wydana w wyniku przestępstwa, a więc nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z punktu 2 art. 145 § 1 k.p.a., który wprost odnosi się właśnie do decyzji ostatecznej. Organ właściwie ocenił również brak w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowieniowej z punktu 7 art. 145 § 1 k.p.a. W tym miejscu należy wskazać, że zagadnienie wstępne występuje wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Ustalenie, że obiekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 57 ust. 1-4 oraz w art. 59a P.b. nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 145 § 1 punkt 7 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ organ przy wydawaniu kontrolowanych decyzji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.