II SA/Wa 1200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku propozycji służby postanawia: odrzucić skargę. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 170 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.) poinformował J. Z., że w terminie do dnia [...] maja 2017 r. nie zostanie złożona funkcjonariuszowi propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Wskazał, że zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jako zwolnienie ze służby. J. Z. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wniósł do szefa Krajowej Administracji Skarbowej o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazując, że nie została ona w żaden sposób uzasadniona. Zarzucił naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. Nadto podniósł, że w art. 170 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ustawodawca nie wskazał wprost, czy pisemna informacja o braku propozycji jest decyzją administracyjną, czy taką decyzją nie jest. Jednakże, w ocenie J. Z., mając na względzie komentarze i monografie, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, taka informacja skierowana do funkcjonariusza o braku dla niego propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, prowadzącym do wygaśnięcia jego stosunku służbowego i w konsekwencji do zwolnienia ze służby, jest decyzją administracyjną. Dodatkowo wskazał, że w myśl art. 169 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby i w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli więc składana funkcjonariuszowi przez szefa KAS propozycja pełnienia służby jest decyzją administracyjną i podlega środkom zaskarżenia przewidzianym dla decyzji w Kpa mimo, iż w istocie jest decyzją korzystną, to tym bardziej pismo o braku takiej propozycji, powodującym wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza będące de facto zwolnieniem ze służby, jest niewątpliwie decyzją administracyjną. Zastępca Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w odpowiedzi na pismo J. Z. z dnia [...] czerwca 2017 r., poinformował, że w przypadku braku propozycji pracy lub służby przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie przewidują formy decyzji administracyjnej podlegającej kontroli instancyjnej. Przepisy ww. ustawy stanowią jedynie, że w sytuacji braku pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, z dniem [...] sierpnia 2017 r. stosunek pracy/stosunek służby wygasa, nie wskazują natomiast możliwości weryfikacji w sytuacji, gdy nie została złożona propozycja pracy lub służby. J. Z. pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], które w jego ocenie stanowi decyzję administracyjną. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nieotrzymanie pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby powoduje wygaśnięcie stosunku służbowego, zaś wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jako zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy wprowadzającej). Skoro nieotrzymanie ww. propozycji skutkuje zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, to zastosowanie znajdują przepisy normujące materię dotyczącą zwolnienia. Skarżący podniósł, że za uprawnione uważa twierdzenie, że pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2017 r. stanowią decyzje administracyjne, od których służą środki zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku propozycji pracy lub braku propozycji pracy lub służby przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie przewidują formy decyzji administracyjnej podlegającej kontroli instancyjnej, od której przysługiwałoby prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.) - dalej "P.p.s.a.", Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (§ 2). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Tryb wydawania pisemnych propozycji określających nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby uregulowany został w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 z późn.zm.). Zgodnie z art. 165 ust. 3 powołanej ustawy pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast w myśl art. 170 tej ustawy stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. (ust. 1.) Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3 ust. 4). (30) Przepisu ust. 4 nie stosuje się do pracowników oraz funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do odprawy przysługującej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy (ust. 4a). Przepisów ust. 1 i 4 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których mają zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605 i 1807) (ust. 5). Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do pracowników, o których mowa w art. 167 ust. 1 (ust. 6). Pracownicy, o których mowa w art. 167 ust. 1, oraz funkcjonariusze pełniący służbę w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, którym nie zostanie złożona propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w terminie do dnia 31 maja 2017 r., otrzymują pisemną informację o braku propozycji (ust. 7). Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1799 ze zm.), uchylonej z dniem 1 marca 2017 r., kognicji sądów administracyjnych podlegają sprawy ze stosunku służbowego tj. zgodnie z art. 188 w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 1). W przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Służby Celnej (ust. 2). W przypadku, gdy decyzję o zwolnieniu ze służby wydaje Szef Służby Celnej, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 3). Przedmiotem skargi jest pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Pismo to jest pismem informacyjnym, wyjaśniającym przepis art. 170 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Pismo to nie stanowi decyzji administracyjnej, albowiem nie rozstrzyga w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza. Nie jest to przy tym pismo szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zaskarżone pismo zostało podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej, który nie powołał się w nim na upoważnienie szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Nie ma więc podstaw do uznania, że stanowi ono rozstrzygnięcie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Pismo to Zastępca Dyrektora Departamentu [...] Krajowej Administracji Skarbowej wystosował we własnym imieniu. Sąd nie ma podstaw, aby zaskarżone pismo informacyjne traktować jako decyzję administracyjną wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Sąd informuje jednocześnie, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość wnoszenia do Sądu skarg na bezczynność organu administracji publicznej (po wyczerpaniu środka zaskarżenia przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego) w sytuacji, gdy jednostka uważa, że jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został przez organ rozpatrzony w przewidzianym przez prawo terminie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.