II SA/Sz 688/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi R. P. i E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ekshumacji zwłok I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie solidarnie na rzecz skarżących R. P. i E. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskami z dnia 17 czerwca 2014 r., E. W. i R. P. zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o wznowienie postępowania w sprawie wniosku H. P. oraz decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...], o zezwoleniu na ekshumację zwłok/szczątków J. P. i W. K., pochowanych na starym cmentarzu w J. i przeniesienia oraz pochowania na nowym cmentarzu w J. W uzasadnieniu jednobrzmiących wniosków E. W. i R. P. wyjaśnili, że opisana wyżej decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku H. P., do którego załączono wykaz członków rodziny uprawnionych do współdecydowania w sprawie pochówku J. P. i W. K. Wykaz ten nie obejmował jednak wszystkich uprawnionych, na skutek czego nie brali oni udziału w postępowaniu, jak również nie została im doręczona wydana w tej sprawie decyzja. Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. odmówił wznowienia postępowania w sprawie ekshumacji szczątków zmarłego w dniu [...] r. J. P., pochowanego na cmentarzu w J. Organ opisał przebieg postępowania w tej sprawie, a następnie, odnosząc się do zasadności żądań E. W. i R. P. wyjaśnił, że w związku z podnoszonymi we wnioskach okolicznościami świadczącymi o ewentualnym wystąpieniu przesłanki w sprawie wznowienia uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), z których wynika, że osób uprawnionych do współdecydowania o ekshumacji jest więcej niż wskazują na to akta postępowania zwykłego oraz, że osoby te ( w tym wnioskodawcy) nie brały udziału w tym postępowaniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. korespondencją z Urzędem Stanu Cywilnego w D. zapoczątkował badanie czy wnioski zostały wniesione przez osoby będące stronami postępowania. W tym celu organ przesłuchał E. W. i R. P. na okoliczności dotyczące toczących się postępowań spadkowych oraz postępowań administracyjnych dotyczących prawidłowej pisowni nazwiska zmarłego oraz terminu, w którym dowiedzieli się o przeprowadzonej ekshumacji. Z wyżej wymienionych czynności sporządzono protokoły. Dalej organ podał, że pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. wezwał strony R. P. oraz E. W. do wskazania dokładnej daty, kiedy dowiedzieli się o przeprowadzonej ekshumacji. Pismami z dnia 30 stycznia 2017 r. strony poinformowały, iż o ekshumacji dowiedziały się wieczorem w dniu 18 marca 2014 r. od A. P. Dokonując merytorycznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. R. P. i E. W. takie żądanie złożyli. Organ przytoczył następnie treść art. 145 § 1 k.p.a. wskazując, że wznowienie postępowania, uregulowane w art. 145 k.p.a. i następnych k.p.a., jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Jednak dla stron tj. E. W. i R. P., które nie brały udziału w postępowaniu miesięczny termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a). Organ podkreślił, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie, zachowanie terminu musi być udowodnione przez samego zainteresowanego, natomiast organ swobodnie ocenia przedstawione w tej mierze dowody, dając wyraz swojej ocenie w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania lub decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu. Dokonując oceny zasadności żądania E. W. i R. P. organ wskazał na okoliczność, iż strony wskazały termin, w którym dowiedziały się o ekshumacji na dzień 18 marca 2014 r., tym samym nie został zachowany termin miesięczny określony w art. 148 § 1 k.p.a., co stanowiło podstawę odmowy wznowienia postępowania. E. W. i R. P. złożyli zażalenie na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania, które w ich ocenie doprowadziło do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia, koncentrującego się wyłącznie na ocenie przesłanek formalnych i pomijającego ocenę stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Żalący się podkreślili w uzasadnieniu zażalenia, że dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania istotnym było ustalenie, kiedy powzięli wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, co nie mogło mieć miejsca w dniu ekshumacji. Podnieśli również, że osoby dokonujące ekshumacji nie wskazywały na istnienie decyzji w tej sprawie. Ustalenie stron postępowania jak również dostęp do samej decyzji miały miejsce dopiero na dalszym etapie tego postępowania. Dalej E. W. i R. P. wskazywali, że organ nie odniósł się w żaden sposób do pominięcia w postępowaniu znacznej części osób uprawnionych do decydowania o miejscu pochówku J. P. i uprawnień osoby, która złożyła wniosek o udzielenie zgody na ekshumację. Ponadto żalący się wskazywali na wadliwe, ich zdaniem, wezwanie do wyjaśnienia, kiedy dowiedzieli się o ekshumacji J. P., a także wywodzili, że nie zapewniono im czynnego udziału w postępowaniu. Na skutek rozpoznania zażalenia E. W. i R. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji uznając, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Po zreferowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania oraz przytoczeniu przepisów prawa, które w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z informacją, zawartą w pismach z dnia 30 stycznia 2017 r., R. P. i E. W. o ekshumacji szczątków J. P. dowiedzieli się po fakcie – wieczorem w dniu jej wykonania, to jest 18 marca 2014 r. Organ argumentował, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Jak wyjaśnił organ, chodzi o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia, przy czym nie jest konieczne, aby strona poznała dokładnie jego treść, wystarczy, jeśli posiada informacje, czego decyzja dotyczy. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie organ powiatowy prawidłowo ustalił, że wnioski E. W. i R. P. zostały złożone po terminie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Odnosząc się do wezwania z dnia 24 stycznia 2017 r., skierowanego do E. W. i R. P. uznał, że nie było wadliwe w stopniu istotnym. W wezwaniu tym organ zażądał od ww. wskazania daty powzięcia wiadomości o ekshumacji J. P. pod rygorem uznania, że strony nie są w stanie wskazać dnia, w którym dowiedziały się o ekshumacji. Zdaniem organu odwoławczego, zastosowany w wezwaniu rygor oznacza jedynie to, że brak pisemnego stanowiska strony w zakreślonym terminie skutkować będzie tym, że organ orzekać będzie na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie uwzględnił zarzutu, iż stronom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu wskazując, że stronom umożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy. Wyjaśnił także, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do dokonania merytorycznej oceny, skoro wstępne badanie przesłanek wznowienia i spełnienia wymogów formalnych wykazało, że wnioski zostały złożone po terminie. Końcowo organ odwoławczy wskazał na konieczność rozważenia wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnieśli E. W. i R. P. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: - "art. 10 § 1 k.p.a., art. 50 § 1-3 k.p.a., art. 54 § 1 i 2 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a., art. 147 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a., art. 149 § 1-4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 i 10 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, przez brak odniesienia się w skarżonych rozstrzygnięciach do całości okoliczności niniejszej sprawy w związku z podnoszoną w toku postępowania jego wadliwością (w tym wskazywaną w pismach stron z dnia 16 czerwca 2014 r. i 17 czerwca 2014 r.), a zwłaszcza z wadliwym wezwaniem organu I instancji z dnia [...] r. oraz skutkach tego wezwania, zawartych w zaskarżonych rozstrzygnięciach, łącznie z wadliwą wykładnią przyjętej sankcji organów obu instancji wobec stron. Tym samym brak całościowego rozpoznania niniejszej sprawy, niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, jak również niedokonanie oceny postępowania wnioskodawczyni, z inicjatywy której zostało wszczęte postępowanie w sprawie zezwolenia na ekshumację szczątków J. P., w tym również nieustosunkowanie się przez organ do wszystkich zarzutów zażalenia"; - "art. 148 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez błędną wykładnię w szczególności pojęcia "dowiedzenia się o decyzji", w odniesieniu do pojęcia "dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania", w tym zwłaszcza poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że strony nie dotrzymały w tych okolicznościach terminu obowiązującego przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania, pomimo podnoszenia przez strony, iż o decyzji oraz okolicznościach wznowienia postępowania, których dotyczy wniosek stron, dowiedziały się zgodnie z pismem z dnia 17.06.2014 r. a także z dnia 16.06.2014 r. oraz w czasie prowadzonych przesłuchań w związku m.in. z toczącymi się postępowaniami w niniejszej sprawie"; - "art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a. w zw. z art. art. 140 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a., art. 149 § 1-4 k.p.a. - poprzez niekierowanie się kryteriami zawartymi w wymienionych wyżej regulacjach z wyłączeniem ich indywidualizowania w ramach przedmiotowego postępowania, tym samym odstąpienie od wyjaśnienia niezbędnych okoliczności niniejszej sprawy w związku przede wszystkim z wadliwym uznaniem przekroczenia terminu wniesienia podań stron o wznowienie postępowania (brak całościowego ustalenia podstaw i przesłanek wadliwości decyzji z dnia [...] r.) oraz tym samym dowiedzenia się przez strony o przesłankach wznowienia niniejszego postępowania prawidłowo ustalonym materiale dowodowym, jak i uchylenie się od całościowego badania prawidłowości przedmiotowego postępowania w powyższym zakresie", - "104 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., przez ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, niewyjaśnienie tego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, zwłaszcza w zakresie stanowisk stron oraz wezwań organów prowadzących postępowanie, dokonanie tym samym niepełnej oceny materiału dowodowego oraz obowiązujących regulacji, ograniczając zaskarżone rozstrzygnięcia przede wszystkim do wadliwych w przedmiotowej sprawie przesłanek uchybienia terminu do wniesienia skargi o wznowienie niniejszego postępowania i formalnego odniesienia ich do stanowisk, jak i zarzutów stron przy pominięciu przedstawienia oraz całościowej kontroli wykładni przez organy obu instancji przesłanek z art. 148 § 1 i 2 k.p.a." W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione przez Skarżących zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Podstawą odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...], o zezwoleniu na ekshumację zwłok/szczątków J. P., było ustalenie, że Skarżący – E. W. i R. P., nie zachowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Ustalenia w tym zakresie organy oparły na oświadczeniach stron składanych w toku przesłuchania oraz pisemnych oświadczeniach, złożonych na żądanie organu I instancji, z których wynikało, że o ekshumacji zarówno E. W., jak i R. P. dowiedzieli się w dniu jej przeprowadzenia, to jest 18 marca 2014 r. od matki – A. P., która w tym dniu odwiedzając groby rodzinne na cmentarzu stała się jej świadkiem. Przyjęto zatem, że data ta jest równoznaczna z datą dowiedzenia się przez strony o decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Skoro zatem wnioski Skarżących E. W. i R. P. o wznowienie postępowania wpłynęły do organu odpowiednio w dniach 25 czerwca 2017 r. i 23 czerwca 2017 r., to termin o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. nie został, w ocenie organów zachowany. Skarżący z kolei wywodzili, że terminu dowiedzenia się o istnieniu decyzji nie można utożsamiać z terminem dowiedzenia się o ekshumacji szczątków J. P. Wskazywali również na wadliwe, w ich ocenie, wezwanie do określenia daty dowiedzenia się o ekshumacji, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że od daty tej biegł termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dokonując oceny postępowania organów w tym zakresie należy odwołać się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących instytucję wznowienia postępowania. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która stała się ostateczna z tego powodu, że – jak w niniejszej sprawie, nie została zaskarżona w toku instancji jest możliwe wyłącznie po spełnieniu przesłanek określonych przepisami prawa. W art. 145 i następnych k.p.a. wymieniono przesłanki wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzją ostateczną, określając jednocześnie inne warunki, które muszą zostać spełnione, aby strona mogła skutecznie domagać się wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Skarżący wnosili o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wywodząc, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu, bowiem wnioskodawczyni zataiła przed organem fakt istnienia innych osób uprawnionych do decydowania o miejscu pochówku J. P. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że zastosowanie znajduje art. 148 § 2 k.p.a., który to przepis zakreśla miesięczny termin do złożenia wniosku od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, w przypadku, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ bada, czy zostały spełnione wymogi formalne, a więc czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej oraz czy został złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 lub § 2 k.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja w tym zakresie daje organowi legitymację do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia z przyczyn formalnych, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty Skarżących odnoszące się do niezbadania przez organ odwoławczy stanu faktycznego, bowiem organ poprzestając na zbadaniu czy zostały zachowane warunki formalne nie przeszedł do fazy merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie organu w tym zakresie należy zatem uznać za prawidłowe. Brak jest bowiem podstaw do merytorycznego badania zasadności wniosku w sytuacji, gdy postępowanie nie może zostać wszczęte z przyczyn formalnych. W ocenie Sądu doszło jednak do nieprawidłowej oceny w zakresie przekroczenia przez Skarżących terminu do wniesienia wniosków o wznowienie postępowania, a poczynione w tej materii przez organy ustalenia, należy uznać za niewystarczające. Jak słusznie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ za datę "dowiedzenia się o decyzji" przez Skarżących uznał datę powzięcia przez nich wiadomości o dokonanej ekshumacji szczątków J. P. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia, czy strony zachowały termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., nie było prawidłowe. Zarówno oświadczenia złożone przez oboje Skarżących do protokołu przesłuchania, jak i żądanie wyartykułowane w piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. zmierzały do ustalenia, kiedy Skarżący dowiedzieli się o czynności ekshumacji, a nie o wydanej w przedmiocie zezwolenia na ekshumację decyzji. Słusznie Skarżący w skardze wywodzą, że wiedza o dokonanej czynności ekshumacji nie jest tożsama z wiedzą o tym, że w sprawie została wydana decyzja administracyjna, kto i kiedy ją wydał. Oczywistym zatem, w ocenie Sądu, jest że Skarżący, dla skutecznego złożenia wniosku do właściwego organu, obejmującego wskazanie czego ten wniosek dotyczy, musieli poczynić pewne ustalenia w tym zakresie, aby móc sformułować żądanie wznowienia określonego postępowania administracyjnego i skierować je do właściwego organu. Fakt, że w dniu kiedy ekshumacja została przeprowadzona Skarżący pozyskali wiedzę o tej czynności nie pozwala na automatyczne przyjęcie, że w tej dacie powzięli również informację o przyczynach jej przeprowadzenia, w szczególności, że dowiedzieli się o wydanej w tej sprawie decyzji administracyjnej. Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że Skarżący aby dowiedzieć się o decyzji musieli przejawić jakąś aktywność, o czym świadczyć może chociażby to, że w złożonych wnioskach Skarżący dokładnie określili ich przedmiot wymieniając decyzję ze wskazaniem numeru, datę jej wydania, organ, który ją wydał oraz wskazali dokładnie jej przedmiot. Przy czym podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom Skarżących ani w podaniach o wznowienie postępowania, ani w toku postępowania, w tym w trakcie prowadzonych przesłuchań, ani też w złożonych oświadczeniach nie wyjaśnili oni kiedy i w jakich okolicznościach powzięli wiedzę o wydanej decyzji, w tym również o identyfikujących ją cechach (numerze, dacie wydania, organie), pomimo tego, że obowiązek wykazania tej okoliczności (wniesienia podania o wznowienie postępowania w terminie) ciąży na wnioskodawcy. W realiach niniejszej sprawy działania organu winny zatem zmierzać do ustalenia kiedy i w jakich okolicznościach Skarżący zyskali wiedzę o wydanej decyzji, zezwalającej na dokonanie ekshumacji szczątków J. P. Dopiero prawidłowe określenie tej daty pozwoli na właściwą ocenę, czy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania został przez Skarżących zachowany, przy czym badanie powinno uwzględniać również i to, że wnioski o wznowienie postępowania nie zostały złożone przez Skarżących równocześnie. Końcowo wskazać należy, że Sąd nie podzielił prezentowanego w skardze poglądu, iż Skarżącym nie zapewniono udziału w postępowaniu. Przeczą temu znajdujące się w aktach postępowania pisma, z których wynika, że byli oni informowani zarówno o wszczęciu postępowania jak i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, z którego to prawa R. P. skorzystał w dniu 22 lutego 2017 r. W tym stanie rzeczy zasadnymi okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem organ prowadząc postępowanie nie wyjaśnił okoliczności, które miały zasadniczy wpływ na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.