II OSK 3075/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. i M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 558/15 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. i R. M. solidarnie na rzecz M. G. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi M. G. uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. M. i M. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., gazu i energii elektrycznej na dz. nr [...]. Z uwagi na stwierdzone w toku kontroli istotne odstępstwa od zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego w postaci wykonania podpiwniczenia pod budynkiem oraz wyniesieniu budynku, czyli zmiany projektowanego poziomu "zero" budynku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Starosta Krakowski uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny, które to rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego – ziemskiego w Krakowie na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz., 1409 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził R. M. i M. M. projekt budowlany zamienny dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, c. o., gazowej i energii elektrycznej na dz. [...] - realizowanej z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania M. G. od powyższej decyzji Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 4 oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest wyłącznie sprawdzenie, czy obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego został wykonany. Przedstawiony przez inwestorów projekt spełnia wymogi określone w przepisach prawa, bowiem jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z § 12 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zaś inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu nieruchomości sąsiedniej. Na planie zagospodarowania działki zostały uwidocznione przyłącza, przydomowa oczyszczalnia ścieków objęta odrębnym zgłoszeniem oraz szczelny zbiornik na wody opadowe wraz ze studzienkami chłonnymi i systemem rur drenarskich. Również zmiany rzędnych terenu (tj. podniesienie terenu) działki nr [...] nie doprowadziły do zmiany nachylenia działki ew. nr [...]. W dalszym ciągu jest ona nachylona w kierunku północno – zachodnim, a zatem nie doszło do zmiany kierunku spływu wód. Z uwagi natomiast na możliwość zmiany natężenia spływu wód opadowych w kierunku działki nr [...], zasadnym było wprowadzenie rozwiązania projektowego uwzględniającego konieczność odprowadzania wód opadowych na teren działki inwestorów. W projekcie budowlanym zamiennym wskazano, że wody opadowe z dachu budynku będą odprowadzane za pośrednictwem rur spustowych i dalej rurami poprowadzonymi w ziemi do studzienek chłonnych, a stamtąd rurami drenarskimi perforowanymi do szczelnego zbiornika na wody opadowe. Pozostałe wody opadowe odprowadzane będą na własny teren nieutwardzony, a ich spływ będzie również minimalizowany przez rozprowadzone po działce perforowane rury drenarskie. Tym samym nie powinno dochodzić do zalewania działki nr [...]. Ponieważ przedmiotowa inwestycja została zakończona, zasadnie nie wskazywano na konieczność wznowienia robót budowlanych, chociaż przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie inwestorzy powinni doprowadzić budynek oraz teren działki do stanu zgodnego z zatwierdzonym niniejszą decyzją projektem budowlanym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że to, iż zakres oddziaływania inwestycji zamyka się na działce ew. nr [...], nie jest równoznaczne z brakiem interesu prawnego właścicieli działki nr [...] w toczącym się postępowaniu. Interes prawny M. G. i K. K. wywodzi się z faktu podniesienia przez inwestora terenu w sposób mogący doprowadzić do większego natężenia spływu wód niż pierwotnie. Mimo wprowadzenia omawianego rozwiązania interes ten nie zniknął, gdyż właścicielki działki nr [...] mają na dalszym etapie postępowania prawo brania w nim udziału celem zweryfikowania, czy zatwierdzone projektem budowlanym zamiennym rozwiązania, mające na celu zabezpieczenie ich własności, zostały wprowadzone. Ponadto ponieważ porównanie poziomów terenu na działce nr [...] w zbliżeniu do działki nr [...] przed rozpoczęciem budowy i poziomu terenu wskazanego w projekcie budowlanym zamiennym nie odbiega od dopuszczalnych zmian. Tak więc, jeżeli masy ziemi są aktualnie wyniesione powyżej projektowanego poziomu terenu, to przed przyjęciem obiektu do użytkowania będzie musiało dojść do ich niwelacji, w ten sposób, aby odpowiadały zatwierdzonemu projektowi zagospodarowania terenu. Tym samym uznano istnienie w realizacji przedmiotowej inwestycji interesu prawnego właścicieli działki ew. nr [...]. Skargę na powyższą decyzję złożyła M. G., zarzucając jej naruszenie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i art. art. 7, art. 77 § 1 art. 80 K.p.a. oraz wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżoną decyzję należało uchylić jako przedwczesną. Analizując przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dokumentacja zamienna powinna uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem organ I instancji w sposób nieuzasadniony postawił nacisk na treść art. 35 Prawa budowlanego, ale nie ustalił, czy projekt zamienny spełnia przesłanki art. 51 Prawa budowlanego. Organ II instancji zaakceptował takie stanowisko organu I instancji. W tej sytuacji, aktualnym zadaniem organu II instancji będzie rozważenie, czy przedłożona dokumentacja projektowa posiada walor dokumentacji zamiennej realizującej założenia decyzji z art. 51 Prawa budowlanego. Trzeba także mieć na uwadze art. 41 Prawa budowlanego, gdyż zgodnie z orzecznictwem niwelacja terenu może być legalnie dokonana jedynie wówczas, gdy jest powiązana z procesem inwestycyjnym. Istotne są również postanowienia zawarte w § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.). Odwołując się z kolei do norm z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i 3 i art. 80 K.p.a., Sąd pierwszej instancji uznał, że organy odstąpiły od obowiązku rzetelnego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nie wyjaśniły, czy i jaka konkretnie istnieje różnica poziomu terenu inwestycji z terenem sąsiednich działek po realizacji inwestycji pomiędzy działką nr [...] i [...] oraz czy projekt zamienny uwzględnia tę różnicę. Tym samym nie wypowiedziały się o ewentualnej konieczności przeprowadzenia prac ziemnych polegających na obniżeniu terenu działki nr [...]. Ponieważ z opisu technicznego zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego wynika, że kształt budynku i zagospodarowanie terenu nie ulegają zmianie, to zdaniem Sądu powstaje pytanie, czy to postanowienie dotyczy tylko budynku, czy zagospodarowania terenu. Organy poprzestały na stwierdzeniu, że jeżeli masy ziemne są wyniesione powyżej projektowanego poziomu terenu, to przed przyjęciem obiektu do użytkowania będzie musiało dojść do ich niwelacji w ten sposób, aby odpowiadało to zatwierdzonemu projektowi zagospodarowania terenu. Zdaniem jednak Sądu, to przedłożony projekt dokumentacji zamiennej powinien jednoznacznie wskazać, czy istnieje różnica pomiędzy poziomami terenów, jaka konkretnie jest jej wielkość i czy istnieje w związku z tym realna a nie hipotetyczna powinność niwelacji terenu z uwagi na interesy prawne stron postępowania. Organy tych ustaleń nie uczyniły, pomimo że przedłożony projekt budowlany zamienny powinien jasno odzwierciedlać stan faktyczny w tym zakresie, a więc niezgodne z prawem podniesienie terenu oraz odpowiednio przewidywać przeprowadzenie prac obniżających teren działki w granicy z działką skarżącej do właściwego (pierwotnego) poziomu albo odpowiednio taki poziom i odpowiednie prace, które zabezpieczą sąsiednie nieruchomości przed skutkami nielegalnego podwyższenia terenu. Jest oczywiste, że projekt zamienny zmierza do przedstawienia obrazu końcowego inwestycji, ale w przypadku projektu zamiennego, który uzdrawia istotne odstępstwo od zatwierdzonej dokumentacji, zasada prawdy materialnej wymaga, aby dokumentacja ta w sposób kompleksowy i zgodny z prawem proponowała rozwiązanie problemów technicznych, prawnych i faktycznych związanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonej dokumentacji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w sytuacji, w której m.in. nie jest precyzyjnie określona różnica poziomów pomiędzy terenem przyległych działek, organy przedwcześnie podzieliły pogląd zawarty w oświadczeniu architekta z dnia 18 września 2014 r., że "teren wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] jest nieutwardzony i zachował swoją naturalna chłonność (...). W związku ze zmianą projektu zagospodarowania terenu – lokalizacja zbiornika na wody opadowe została zmieniona (...)". Organy z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 K.p.a. przedwcześnie uznały, że po wprowadzeniu zmian projektowych polegających na wykonaniu systemu rur drenarskich odprowadzających wody opadowe z dachu do zbiornika szczelnego zakres oddziaływania inwestycji zamyka się w ramach działki nr [...] podczas, gdy problem wód opadowych nie dotyczy tylko wód spływających z dachu budynku, ale również spływających na tę działkę (obok budynku). Teren ten w sposób niezgodny z udzielonym pierwotnym pozwoleniem na budowę jest bowiem podniesiony w stosunku do terenu działki nr [...], co w naturalny sposób powoduje zmianę kierunku odpływu wód opadowych i ich odpływ na tę ostatnią. Projektowany zbiornik zbiera jedynie wodę z dachu budynku nie zaś z terenu działki zainwestowanej, a projekt zamienny nie przewiduje żadnych zabezpieczeń przed wodą opadową z terenu tej działki na działkę nr [...]. Sąd zauważył również, że z opisu technicznego projektu zamiennego, a także projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że wody nie wprowadzone do rynien będą odprowadzane na własny teren nieutwardzony, a ich spływ będzie również minimalizowany przez rozprowadzone po działce perforowane rury drenarskie, a których nie przewidziano w projekcie zamiennym. Z kolei na rozprawie inwestor oświadczył, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji był już wykonany system drenarski odprowadzający wodę deszczową po gruncie w kierunku północnym bez studni bezodpływowej. Jak zauważył jednak Sąd, kwestie te wymagają rozwiązania przez odpowiednie decyzje zatwierdzające zgodne z prawem projekty zamienne. Nadto zdaniem Sądu pierwszej instancji, naruszając art. 107 § 3 K.p.a., organy nie ustosunkowały się do zarzutu, że ziemia usypana na działce nr [...] powyżej poziomu sąsiedniej działki nr [...] opierająca się o istniejące ogrodzenie tej działki nie zapewnia zachowania właściwego stanu techniczno – użytkowego nieruchomości, na której zlokalizowana jest inwestycja nieruchomości sąsiedniej oraz stwarza zagrożenia osuwania się ziemi na grunt sąsiedni, zniszczenia i korozji istniejącego ogrodzenia, a w konsekwencji stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia i higieny ludzi. Organy nie wyjaśniły wreszcie kwestii konieczności zabezpieczenia terenu działki nr [...] murem oporowym. Organ II instancji nie wykorzystał także możliwości, jakie daje mu art. 136 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła R. M. i M. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1. § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w zw. z art. 136 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację tych przepisów i przyjęcie, że MWINB w Krakowie nie rozstrzygnął zasadniczej kwestii w sprawie, a mianowicie, czy i jaka konkretnie istnieje różnica poziomu terenu inwestycji (dz. [...]) z terenem sąsiednich działek (dz. [...]); 2. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż K. K. i M. G. są stronami postępowania administracyjnego, pomimo tego, iż obszar oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...] ogranicza się jedynie do tej działki, co w konsekwencji doprowadziło do braku odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji i skutkuje naruszeniem art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż rzekome naruszenie prawa przez organy administracji polegało na naruszeniu § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 136 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji MWINB w Krakowie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie (inwestorzy) wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie w sytuacji nie uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że nie doszło do zmiany ukształtowania terenu w sposób, który narusza naturalny spływ wód, a co wynika z mapy do celów projektowych z 2009 r., inwentaryzacji podwykonawczej budynku z 2012 r. i mapy do celów projektowych z 2013 r. Teren wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...] jest nieutwardzony i zachował swoją naturalną chłonność. Ponadto zgodnie z projektem budowlanym wody opadowe z rynien odprowadzane będą do zbiornika retencyjnego okresowo wybieralnego o pojemności 9 m3. Organy zaś nie mają uprawnień do badania różnicy terenu między sąsiadującymi działkami, a ta wynika z dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. Na tej podstawie organy sprawdzają również, czy projekt spełnia warunki zgodności z przepisami technicznymi i zagospodarowania przestrzennego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła M. G., wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz od skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżących kasacyjnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym cofnął zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. (zarzut 2). Wprawdzie zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. cofnięto, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, jak i w związku z dalszymi zarzutami kasacji koniecznym jest podkreślenie, że interes prawny do bycia stroną postępowania administracyjnego K. K., jak i M. G. wynikał z prawa współwłasności działki sąsiedniej do zainwestowanej, tj. działki nr [...]. Jak zwracał uwagę organ odwoławczy, choć obszar oddziaływania obiektu obejmował jedynie działkę zainwestowaną (nr [...]), to wyżej wymienione miały interes prawny ze względu na konieczność zbadania w toku postępowaniu, czy wykonane roboty budowlane nie oddziałują na ich działkę. Konkluzja ta jest prawidłowa, bowiem stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać lub oddziałuje, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełnione zostały wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa. To status strony postępowania daje bowiem danemu podmiotowi gwarancję udziału w tym postępowaniu, dla ochrony jego praw oraz celem zapewnienia możliwość procesowego wykazania, że planowana inwestycja będzie ograniczać sposób wykonywania przez niego prawa własności. Jak podkreśla się w orzecznictwie właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane oraz czy jego prawa nie zostaną naruszone dopuszczeniem do realizacji określonej inwestycji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 644/10 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym wyraźnie trzeba, przyznanie statusu strony nie musi potwierdzić naruszenia interesu podmiotu, ale daje gwarancję jego udziału w badaniu tego problemu, pozostając w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a.). Zgodnie, bowiem z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego: "obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Jako błędnie skonstruowany, a przez to niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 136 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (zarzut 1). Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że określona jako fundamentalna przez Sąd pierwszej instancji kwestia, czy i jaka konkretnie jest różnica poziomu terenu inwestycji z terenem działek sąsiednich, stanowi o brakach w ustaleniach stanu faktycznego sprawy i jako taka nie mogła być podważana zarzutem naruszenia prawa materialnego. Po drugie zauważyć należy, że przedstawione w zarzucie normy prawne w żaden sposób nie nawiązują do kwestii lokalizacji inwestycji, czy działki na której się ona znajduje, czy też różnicy w usytuowaniu istniejącej pomiędzy działkami. Przepisy § 28 i § 29 ww. rozporządzenia odnoszą się do sposobu odprowadzania wód opadowych i zmian naturalnego spływu wód opadowych, zaś art. 136 K.p.a. dotyczy możliwości przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego, natomiast regulacja zawarta w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odnosi się do obowiązku organu, któremu przedstawiono do zatwierdzenia projekt budowlany i kwestii usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości. Brak prawidłowego powiązania przepisów, których naruszenie jest zarzucane Sądowi pierwszej instancji z argumentacją przedstawioną na poparcie tych twierdzeń, czynią stawiany zarzut nieskutecznym i uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli kasacyjnej w tym zakresie. Podkreślić trzeba, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, jej autor obowiązany jest do takiego ich przedstawienia, który nie będzie zmuszał sądu kasacyjnego do samodzielnego ich precyzowania, poprawiania lub nawet poszukiwania. Niedotrzymanie tego warunku powoduje niemożność rozpatrzenia takiego zarzutu, skoro nie przedstawiono prawidłowo podstawy prawnej, której miałby uchybić Sąd pierwszej instancji. Odnośnie– tożsamego z analizowanym – zarzutu trzeciego (naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 136 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), stwierdzić trzeba, że w uzasadnieniu kasacji został on doprecyzowany poprzez zakwestionowanie tego, że doszło do zmiany ukształtowania terenu w sposób, który narusza naturalny spływ wód. O ile jest to również kwestia ustaleń faktycznych sprawy, to stwierdzić jednak przede wszystkim trzeba, że zagadnienie sposobu odprowadzania wód opadowych (§ 28) i zachowania zakazu z § 29 ww. rozporządzenia nie zostało na obecnym etapie postępowania wyjaśnione, zaś zatwierdzony projekt budowlany zamienny w tym zakresie posiada znaczne braki. W projekcie tym wskazano jedynie, że odprowadzenie wód opadowych jest zgodne z § 28 ww. rozporządzenia i będą one odprowadzanie na własny teren nieutwardzony. I choć wyraźnie wskazano w nim na budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe, to jednak ani w opisie technicznym, ani w projekcie zagospodarowania terenu nie opisano, jak wody opadowe będą z niego odprowadzane, ani w jaki sposób będą one tam wprowadzane. W konsekwencji, uwzględniając zawarte w projekcie budowlanym stwierdzenia, że: "odprowadzanie wód opadowych – zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia (...) – wody opadowe odprowadzone będą na własny teren nieutwardzony. Spadek terenu wokół budynku ukształtowany będzie w taki sposób by nie zmienić naturalnego spływu wód opadowych" oraz dalej, że: "III.12 odprowadzenie wód opadowych zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia (...) wody opadowe odprowadzone będą na własny teren nieutwardzony", to zauważyć trzeba, iż powyższe rozwiązania, ani też dalsze przedstawione w projekcie zamiennym nie przewidują rozróżnienie na wody wprowadzane do rynien i nie wprowadzane. Kwestii tych nie wyjaśnia też projekt zagospodarowania terenu. Niemniej jednak rację ma Sąd pierwszej instancji, wskazując na wadliwość w tym zakresie projektu budowlanego zamiennego, podobnie jak i na braki dotyczące określenia położenia rur drenarskich, których przebieg i funkcjonowanie nie zostało uwzględnione w przedmiotowym projekcie budowlanym zamiennym. W tym stanie sprawy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 tej ustawy.