II FZ 751/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2370/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 25 kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia B. S. (dalej: skarżący) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2370/17, w którym odrzucono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 25 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. W motywach orzeczenia sąd podał, że skarżący działając przez pełnomocnika złożył do Sądu skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie pełnomocnik otrzymał 20 lipca 2017 r. Termin siedmiodniowy do nadesłania oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa rozpoczął bieg 21 lipca 2017 r. i upłynął z dniem 27 lipca 2017 r. Skoro pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił powyższego braku formalnego skargi, to sąd był zobligowany, w oparciu o 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę odrzucić. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik w imieniu skarżącego wniósł o jego uchylenie twierdząc, że nie otrzymał wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak stanowi art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowość postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym odrzucono skargę skarżącego. W postępowaniu zainicjowanym zażaleniem na takie postanowienie NSA, na podstawie dowodów zawartych w aktach sprawy (podkr. NSA), bada, czy sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, w tym przypadku z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego. W analizowanej sprawie w aktach znajduje się będące dokumentem urzędowym zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 20) przesyłki zawierającej ‒ według jego treści ‒ wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpowiedź na skargę. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało sporządzone na właściwym druku. Przesyłka została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji ‒ D. Z. (vide: oświadczenie k. 38), która własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór dwóch pism wskazanych na ZPO. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie domniemanie nie może zostać obalone na podstawie wydruków z systemu wewnętrznego monitorowania przesyłek, oświadczeń D. Z. oraz R. P., zgodnie z którymi przesyłka nie zawierała jednego z pism, tj. wezwania. Tego rodzaju argumentacja mogłaby ewentualnie posłużyć do uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, w którym należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. To w takim postępowaniu sąd mógłby uznać, że w tej sprawie jest prawdopodobne, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności (wydruków z systemu, oświadczeń, faktu prowadzenia kilku spraw braci), że skarżący nie dochował terminu bez swojej winy. Jak wynika z akt analizowanej sprawy, osoba odbierająca korespondencję potwierdziła odbiór dwóch pism, a zwrotne potwierdzenie odbioru sporządzone jest w sposób prawidłowy. Z tego powodu powoływanie się na brak któregoś z nich, bo tak wynika z wewnętrznego systemu obiegu korespondencji, nie może wywołać oczekiwanych skutków. Nie podważa bowiem domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Gdyby osoba upoważniona do odbioru korespondencji przy doręczycielu sprawdziła zawartość koperty i stwierdziła brak jednego z pism, o czym zostałaby umieszczona stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to wówczas kwestionowanie prawidłowości doręczenia wezwania byłoby możliwie w postępowaniu zainicjowanym złożeniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru z zawartością przesyłki, pełnomocnik skarżącego winien był zawiadomić sąd o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczynił. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę w tej sprawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.