I OZ 517/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 493/17 o odrzuceniu skargi Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z.R. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], orzekającą o przyznaniu zasiłku okresowego od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie z dnia [...] marca 2017 r. zostało doręczone stronie w dniu 2 maja 2017 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniesionego w terminie wniosku Z.R. o uzupełnienie w/w postanowienia z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art. 111 § 1 i 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") odmówiło uzupełnienia tego postanowienia. Postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. zostało doręczone stronie w dniu 27 lipca 2017 r. We wniesionej w dniu 1 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze Z.R. wskazał, że jej przedmiotem jest postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], które zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] i kolejnym z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], odmawiającym jego uzupełnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący jako przedmiot swojej skargi uczynił postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługiwał środek zaskarżenia (zażalenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 493/17 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] maja 2012 r. Sąd pierwszej instancji po gruntownej analizie treści skargi uznał, że przedmiotem zaskarżenia jest w istocie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], przyjmując tym samym sytuację korzystniejszą dla skarżącego, gdyż od orzeczenia tego, jako wydanego przez organ odwoławczy, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Jednocześnie wskazał, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Kolegium, w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, zaś skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie w dniu 2 maja 2017 r. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 3 maja 2017 r., to dniem, w którym upływał termin do wniesienia skargi był 1 czerwca 2017 r. Skarżący natomiast złożył skargę osobiście w siedzibie Kolegium w dniu 1 sierpnia 2017 r., co jednoznacznie przemawia za uznaniem, iż skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu, a tym samym, jako spóźniona, jest niedopuszczalna. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Z.R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie, wskazując, iż z uwagi na fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] marca 2017 r., w świetle art. 111 § 2 K.p.a. należy uznać, że jego skarga została wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 111 § 1 K.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b). Zgodnie natomiast z art. 111 § 2 K.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 § 1 i 1b K.p.a., odmówiło uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], które skarżący uczynił przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął zatem biec od dnia doręczenia postanowienia z dnia [...] maja 2017 r., tj. w dniu 27 lipca 2017 r. W konsekwencji, złożoną przez Z.R. w dniu 1 sierpnia 2017 r. skargę należy uznać za wniesioną w terminie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.