I SA/Kr 789/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.F. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 10 kwietnia 2017r. D.F. złożyła wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 12 czerwca 2017r., nr [...] odmówił umorzenia ww. odsetek. Pismem z dnia 5 lipca 2017r. (data prezentaty organu) skarżąca wniosła do Prezesa ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie pismem z dnia 19 lipca 2017r. (data prezentaty organu) ww. złożyła skargę na decyzję z dnia 12 czerwca 2017r., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez niewyjaśnienie i niewzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, co skutkowało jej zdaniem, błędnymi ustaleniami i w związku z tym arbitralnym, nieprawidłowym rozstrzygnięciem. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2017r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 czerwca 2017r. o odmowie umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017r., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei § 3 tego przepisu stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W tym kontekście zauważyć jednak trzeba, że regulacja zawarta w art. 52 § 2 i § 3 została zmieniona przez art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. (Dz.U.2017.935) o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej tę ustawę z dniem 1 czerwca 2017r. Wobec powyższego nie można tracić z pola widzenia art. 17 ww. ustawy, który stanowi, że: "1. Do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym". Natomiast ust. 2 ww. art. 17 wskazuje, że: "Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy". W przedmiotowej sprawie zaskarżony akt (tj. decyzja I-instancyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 czerwca 2017r.) wydany został już po dniu 1 czerwca 2017r., podobnie sama skarga (złożona została zgodnie z prezentatą organu w dniu 19 lipca 2017r.), zatem po wejściu w życie nowelizacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższych rozważań podać trzeba, że w przedmiotowym przypadku zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące po 1 czerwca 2017r., zgodnie z którymi przepis art. 52 § 3 p.p.s.a, brzmi następująco: "Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa". Niemniej jednak zauważyć należy, że organ w decyzji I-instancyjnej z dnia 12 czerwca 2017r., prawidłowo na dzień wydania tej decyzji, pouczył skarżącą o możliwości zwrócenia się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ uczynił to na podstawie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. (Dz.U.2017.935) o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej tę ustawę z dniem 1 czerwca 2017r. – według którego do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy tj. przed 1 czerwca 2017r. ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym (...). Skarżąca skutecznie wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosując się do prawidłowego na ten czas, pouczenia i skorzystała z możliwości weryfikacji decyzji organu I instancji, o czym świadczy wydanie przez ZUS, decyzji II-instancyjnej z dnia 2 sierpnia 2017r. o nr [...] , którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W zakresie weryfikacji decyzji II-instancyjnej z dnia 2 sierpnia 2017r., skarżącej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, o czym została pouczona. Skoro zatem skarżąca skorzystała ze środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to tym samym pozbawiała się prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a, strona mogła wnieść skargę na tę decyzję, gdyby nie skorzystania z prawa do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże w realiach przedmiotowej sprawy, skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji, skarga do Sądu jest już niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona. Wobec powyższych rozważań i regulacji prawnych, Sąd uznał za zasadne odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd czyni to, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.