I OZ 1645/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 592/17 odrzucające skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 11 września 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 592/17, odrzucił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd wskazał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na w/w decyzję, gdyż decyzja ta została doręczona stronie w dniu 22 września 2016 r., a skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 29 czerwca 2017 r., a więc niewątpliwie po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał, że w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wydało postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji na podstawie art. 111 § 1b K.p.a. Wskazano, że zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a. a przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia" Podano, że w/w postanowienie zostało doręczone w dniu 30 maja 2017 r., zaś skarga złożono w dniu 29 czerwca 2017 r., a więc w terminie. Podano ponadto, że w doręczonym postanowieniu Kolegium pouczyło o przysługującym uprawnieniu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że jako załącznik do przedmiotowego zażalenia załączył kopertę, którą doręczono postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 111 § 1 K.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W zależności od treści wniesionego żądania, organ administracji wydaje postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji (postanowienia wydawane na podstawie art. 111 § 1b K.p.a.) lub postanowienie o sprostowaniu lub odmowie sprostowania pouczenia zawartego w decyzji (postanowienia wydawane na podstawie na podstawie art. 113 K.p.a.). Powyższe rozróżnienie ma istotne znaczenie dla ustalenia początku biegu terminu do wniesienia skargi na decyzję, w odniesieniu do której zgłoszono wcześniej żądanie jej uzupełniania lub sprostowania. Zgodnie bowiem z art. 111 § 2 K.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a., tj. postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, termin do wniesienia skargi do sądu biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia tego postanowienia. Z treści art. 111 § 2 K.p.a. wynika, że przesunięcie terminu do wniesienia skargi, dotyczy tylko sytuacji wydania przez organ postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji. Wydanie postanowienia o odmowie sprostowania decyzji, nie skutkuje przesunięciem biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie art. 111 § 2 K.p.a. nie mógł mieć zastosowania. Na wniosek skarżącego nie zostało bowiem wydane postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji, lecz postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r. o odmowie sprostowania pouczenia zawartego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016., sygn. akt [...]. Jednak wydanie takiego postanowienia nie otworzyło skarżącemu nowego terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia 1 września 2016 r., który biegł od dnia 22 września 2016 r. (data doręczenia decyzji). Wynikający zatem z art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi nie uległ przesunięciu i bezskutecznie upłynął z dniem 24 października 2016 r. Ponieważ skarga została wniesiona w dniu 29 czerwca 2017 r., to uznać należało, że nastąpiło to po upływie terminu właściwego dla skutecznego dokonania tej czynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepisów art. 111-113 K.p.a. nie można traktować jako narzędzia służącego do "przesunięcia" terminu do wniesienia skargi i stawiać skarżącego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych osób skarżących. W odniesieniu do adnotacji na kopercie załączonej do niniejszego zażalenia, na co powołuje się skarżący, zauważyć należy, że nie wynika z niej, aby w tej właśnie kopercie przesłano skarżącemu rzekome postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Na kopercie widnieje bowiem data (30 maja 2017 r.), nie ma na niej natomiast żadnej adnotacji, co w istocie zawiera. Mogła zatem zawierać jakąkolwiek przesyłkę adresowaną przez organ do skarżącego. Zauważyć przy tym należy, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby postanowienie o uzupełnieniu decyzji z dnia 1 września 2016 r. w ogóle zostało wydane. Wobec tego uznać należy, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.