II OSK 55/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2916/15 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 lipca 2015 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Prezydenta Miasta O. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 października 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 2916/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Prezydenta Miasta O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 lipca 2015r., nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody W. z 30 października 2014r., nr ... o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł za 8 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wojewoda W. postanowieniem z dnia 30 października 2014r., wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zw. dalej u.p.z.p., wymierzył Prezydentowi O. karę pieniężną w wysokości 4 000 zł. za 8 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Organ podał, że w dniu 24 października 2011r. E. S.A. Oddział w O. zwróciła się do Prezydenta Miasta O. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej sieci energetycznej przy ul. Z. w O. Prezydent stwierdził, że inwestor do wniosku o wydanie decyzji nie dołączył mapy wskazującej granice obszaru przeznaczonego pod inwestycję. W związku z tym wezwał telefonicznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W dniu 8 listopada 2011r. inwestor uzupełnił wniosek, o czym świadczy jego adnotacja zamieszczona na niniejszym wniosku. Pismem z dnia 5 grudnia 2011r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie i decyzją z dnia 5 stycznia 2012r. ustalił lokalizację dla wnioskowanej inwestycji. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy Wojewoda W. stwierdził, że postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji trwało 73 dni (od 25 października 2011r. do 5 stycznia 2012r.), z czego wynika, że organ przekroczył o 8 dni termin na wydanie tej decyzji, określony w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zostały zatem spełnione przesłanki do nałożenia na organ kary, o której mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zdaniem Wojewody w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne zdarzenia (czynności), których czas trwania podlegałby odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p. W zażaleniu na postanowienie Prezydent O. stwierdził, że termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu otrzymania przez organ kompletnego wniosku o wszczęcie postępowania. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia 31 lipca 2015r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody W. z dnia 30 października 2014r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Prezydenta O., że termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej należy liczyć od dnia wpływu kompletnego wniosku do organu. Ten termin, zgodnie z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. jest liczony od dnia złożenia wniosku, niezależnie od tego czy wniosek ma braki formalne. Według organu niewystosowanie do inwestora wezwania o usunięcie braku formalnego wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., powoduje, że nie ma podstaw do odliczenia od 65 - dniowego terminu na wydanie decyzji okresu związanego z uzupełnieniem wniosku, liczonego od dnia wezwania do dnia otrzymania odpowiedzi na to wezwanie. W rozpoznawanej sprawie wezwania inwestora do złożenia mapy dokonano telefonicznie (a więc z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a.), w aktach sprawy nie ma zatem jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego termin dokonania tej czynności. Z akt wynika jedynie, że wezwanie takie miało miejsce (pisma Prezydenta Miasta O. z 10 października 2014 r. i z dnia 10 listopada 2014 r.) i że wnioskodawca udzielił na nie odpowiedzi. Prezydent Miasta O. w skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że termin do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji rozpoczyna bieg od chwili złożenia wniosku niezależnie od tego, czy wniosek jest kompletny. Zdaniem skarżącego, okresu od dnia złożenia wniosku niekompletnego do dnia jego uzupełnienia nie można wliczać do terminu 65 dni zakreślonego dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując zaskarżone postanowienie uznał, że skarga jest uzasadniona, ponieważ organy administracji nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia. Sąd wywiódł, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest wysokość kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, determinowana czasokresem zwłoki organu w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji. Z przepisu art. 51 ust. 1 i 2 u.p.z.p. wynika, że wójt (burmistrz lub prezydent miasta) powinien wydać decyzję o lokalizacji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku. Przekroczenie tego terminu jest przesłanką wymierzenia organowi kary administracyjnej na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do biegu tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2 c ustawy). Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że termin 65 dni na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozpoczyna bieg od chwili złożenia wniosku, niezależnie od tego, czy wniosek jest kompletny. Natomiast okres potrzebny na uzupełnienie braków nie podlega wliczeniu do biegu tego terminu, jeżeli strona została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wniosku. Według Ministra nie było podstaw prawnych do tego, aby w rozpatrywanej sprawie termin załatwienia sprawy liczyć od dnia 8 listopada 2011r., tj. od dnia w którym inwestor dołączył do wniosku mapę, a więc usunął brak formalny wniosku, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braku wniosku nie odpowiadało wymogom prawa (nie było na piśmie). Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Ministra, że od terminu 65 dni zakreślonego dla wydania decyzji o warunkach lokalizacji należy odliczyć okres od dnia wezwania strony do uzupełnienia wniosku do dnia wykonania przez stronę tej czynności. Uznał jednak, że nie jest zasadne stanowisko organu odwoławczego, że możliwość odliczenia tego okresu jest uwarunkowana prawidłowym, a więc dokonanym na piśmie, wezwaniem strony do uzupełnienia wniosku. W rozpatrywanej sprawie nie budził bowiem wątpliwości fakt, że inwestor został wezwany telefonicznie do uzupełnienia wniosku. Nie zostało jednakże wyjaśnione, w jakim terminie to wezwanie nastąpiło. Skarżący nie podaje tego terminu, zaś Minister stwierdza jedynie, kiedy ten brak formalny wniosku został dostrzeżony (25 października 2011r.). Zdaniem Sądu, w tej sytuacji, skoro skarżący kwestionuje ustalenie organu, co do liczby dni pozostawania w zwłoce w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie tych spornych okoliczności za pomocą możliwych do wykorzystania w tej sprawie środków dowodowych, np. przesłuchania pracownika, który wezwał telefonicznie stronę do uzupełnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w sprawach dotyczących wymierzenia kary na podstawie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. mają zastosowanie przepisy k.p.a. Organ administracji ma więc obowiązek dążenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy. Zgodnie zaś z art. 70 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd nie podzielił stanowiska organu skarżącego, że termin do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji należałoby liczyć od złożenia kompletnego wniosku o wydanie decyzji, ponieważ przyjęcie takiej konstrukcji usuwałoby spod kontroli okres pomiędzy złożeniem wniosku, a wezwaniem strony do jego uzupełnienia. Organ pozostający w bezczynności w tym okresie nie ponosiłby odpowiedzialności za tę bezczynność, przewidzianej w art. 51 ust. 2 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, że naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zw. p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody W. z dnia 30 października 2014r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez: - naruszenie art. 51 ust. 2c u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przyjęcie przez Sąd, iż od 65-dniowego terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p., należy odliczyć telefoniczne wezwanie inwestora, dokonane przez pracownika organu, do usunięcia braków formalnych wniosku, nawet jeśli nie zostało ono w żaden sposób udokumentowane w aktach sprawy zakończonej decyzją lokalizacyjną, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku dokonane niezgodnie z zasadą pisemności, wyrażoną w art. 14 k.p.a., podlega wyłączeniu z biegu ustawowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustnym wezwaniem inwestora do uzupełniania braków wniosku, a tym samym dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu sprawy wynikającego z akt postępowania administracyjnego i pominięcie, iż w aktach sprawy prowadzonej przez Prezydenta O. brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego telefoniczne wezwanie wnioskodawcy do uzupełniania braków formalnych wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do faktu, iż Prezydent O. zaniedbał utrwalenia w aktach sprawy telefonicznego wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości wniosku. W ocenie organu, powyższe naruszenia skutkowały błędnym uwzględnieniem skargi Prezydenta O. przez Sąd I instancji i uchyleniem postanowienia Wojewody W. oraz postanowienia Ministra w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., zamiast oddalenia skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 2c u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zauważyć należy, że zgodnie z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, przy czym do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu 24 października 2011r. E. S.A. Oddział w O. złożyła do Prezydenta Miasta O. wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej sieci energetycznej przy ul. Z. w O., który to wniosek nie był kompletny. Jego braki zostały uzupełnione przez pełnomocnika inwestora w dniu 8 listopada 2011r. Decyzja organu I instancji została wydana przez Prezydenta O. dnia 5 stycznia 2012r., tj. 8 dni po terminie wskazanym w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. (73 dni – 65 dni), co skutkowało naliczeniem przez Wojewodę W. kary pieniężnej w wysokości 4 000zł na podstawie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent O. zarzucił, że w jego ocenie postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego mogło się rozpocząć dopiero od chwili uzupełnienia wniosku, tj. w dniu 8 listopada 2011r., oraz że wadliwa była wykładnia art. 51 ust. 2 u.p.z.p. dokonana przez Wojewodę polegająca na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie termin liczony winien być od daty złożenia wadliwego wniosku, a nie od daty jego uzupełnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że początek biegu terminu do wydania decyzji należy liczyć od daty wpływu wniosku do organu właściwego do wydania decyzji nawet w sytuacji, gdy wniosek ten nie jest kompletny. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił twierdzenia skarżącego, że dopiero od uzupełnienia wszystkich braków formalnych wniosku i od złożenia wymaganych przepisami dokumentów rozpoczyna swój bieg termin 65 dni, wynikający z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Należy jednak podnieść, że stosownie do art. 51 ust. 2c u.p.z.p. do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, do opóźnień spowodowanych z winy strony, o jakich mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p., zaliczyć należy konieczność usunięcie przez inwestora nieprawidłowości i braków wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Termin 65 dni ma wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy rozumieć jako termin przewidziany na merytoryczne rozpatrzenie wniosku, a nie termin, w którym należy pomieścić również czynności związane z usuwaniem braków. Zatem słusznie uznał Sąd I instancji, że od ustawowego terminu 65 dni należy odliczyć czas związany z wezwaniem inwestora, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków formalnych wniosku, tzn. okres od dnia wezwania przez organ do dnia uzupełnienia wniosku. W tym okresie bowiem organ prowadzący postępowanie nie ma możliwości podjęcia działań zmierzających do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie, że czynność wezwania, o której mowa powinna być potwierdzona na piśmie, zgodnie z art. 14 § 1 k.p.a. Z zasady pisemności wynika dla organu obowiązek załatwiania spraw w formie pisemnej, przy czym, jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2011r. sygn. akt II GSK 1260/10 nie odnosi się to tylko do czynności kończącej postępowanie, tj. do wydania decyzji, ale również do wszystkich istotnych czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, jak np. komunikowania się ze stronami, przyjmowania oświadczeń i wyjaśnień stron, ustalanie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Wszystkie czynności, nawet dokonane tylko ustnie muszą być utrwalone w postaci pisemnej. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie (art. 14 § 2 k.p.a.) albo telefonicznie w sprawach niecierpiących zwłoki (art. 55 § 1 k.p.a.), jednak wówczas treść oraz istotne motywy takiego załatwienia sprawy powinny być utrwalone w aktach sprawy w formie protokołu spełniającego warunki określone w art. 68-71 k.p.a. lub podpisanej przez stronę adnotacji. Należy podzielić także stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w aktach sprawy prowadzonej przez Prezydenta O. brak jest dokumentu potwierdzającego ustne lub telefoniczne wezwanie inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Organ ten nie utrwalił tej czynności w formie protokołu (art. 67 k.p.a.) lub adnotacji podpisanej przez stronę, w których to dokumentach wskazane zostałyby istotne motywy przemawiające za dokonaniem czynności procesowej w formie ustnej oraz treść wezwania. Jedyną informacją dotyczącą stwierdzonych nieprawidłowościach wniosku, jaka znajduje się w aktach sprawy administracyjnej jest odręczna notatka pracownika na wniosku z dnia 24 października 2011r. (wpływ do organu 25 października 2011r.) wskazująca, że "wniosek złożony bez załączników graficznych". Należy przy tym zauważyć, że adnotacja pracownika nosi datę "25.11.2011", zaś data uzupełnienia wniosku przez inwestora ma datę "8.11.2011r.", co może oznaczać, że adnotację o braku formalnym wniosku uczyniono już po uzupełnieniu wniosku przez inwestora. Potwierdzenia dokonania czynności wezwania inwestora przez organ do usunięcia braków nie może stanowić adnotacja pełnomocnika inwestora na wniosku wskazująca, że "Uzupełniłem wniosek o brakującą mapę z określeniem granic terenu objętego wnioskiem 8.11.2011r. A. S.". Z adnotacji o takiej treści, co słusznie podniósł skarżący kasacyjnie nie wynika, czy inwestor uzupełnił wniosek z własnej inicjatywy, czy na wezwanie organu i czy zrobił to w zakreślonym przez organ terminie. Treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, określona w art. 54 § 1 k.p.a. zawierać powinna m.in. przedmiot wezwania, termin do którego żądanie powinno być uzupełnione, skutki prawne niezastosowania się do wezwania. Zauważyć także należy, że organ zobowiązany do wydania w terminie decyzji, po otrzymaniu pisma Wojewody W. z dnia 30 września 2014r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z wydaniem decyzji z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. i pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni, pismem z dnia 10 października 2014r. poinformował jedynie, że nie zgadza się ze zmianą oceny terminu wydawanych decyzji, która do tej pory polegała na liczeniu terminu od daty kompletności wniosku. Organ nie wskazał, że występował do inwestora o uzupełnienie wniosku, jak również nie określał ile dni obejmował okres uzupełniania wniosku przez inwestora, który podlegałby odliczeniu. Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpodstawnie Sąd I instancji, nie dysponując dowodami wskazującymi na wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku wywiódł, iż bezspornym jest, że wezwanie takie nastąpiło w formie telefonicznej. W skardze do WSA Prezydent nie wskazywał na wezwanie telefoniczne do uzupełnienia wniosku, zarzucając jedynie to, że w jego ocenie postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego mogło się rozpocząć dopiero od chwili uzupełnienia wniosku, tj. w dniu 8 listopada 2011r., oraz że wadliwa była wykładnia art. 51 ust. 2 u.p.z.p. dokonana przez Wojewodę polegająca na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie termin liczony winien być od daty złożenia wadliwego wniosku, a nie od daty jego uzupełnienia. Mając powyższe na uwadze, za usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 14 k.p.a. Usprawiedliwiony jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustnym wezwaniem inwestora do uzupełniania braków wniosku, a tym samym dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nałożenie zaskarżoną decyzją na Prezydenta O. kary pieniężnej w wysokości 4 000zł za 8 dni zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 5 stycznia 2012r. było zgodne z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. ----------------------- 10