V SA/Wa 2387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez "[...]" Sp. z o.o. w z siedzibą [...] (dalej jako Skarżąca, Spółka) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] (znak [...]), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie producentów rolnych, w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Skarżąca została wpisana przez Marszałka Województwa [...] do rejestru grup producentów rolnych, miejscem prowadzenia działalności przez Grupę są miejscowości [...] i K[...] , sama Grupa posiada siedzibę w [...]. W dniu [...] sierpnia 2015 r. Skarżąca złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, za okres od dnia 15 lipca 2014 r. do dnia 14 lipca 2015 r., tj. za 5 rok działalności. W dniu 20 sierpnia 2015 r. Skarżąca złożyła korektę do wniosku o płatność w związku z aktualizacją formularza wniosku o płatność [...]. W dniu 8 grudnia 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości w ww. wniosku o płatność, Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. złożyła stosowne wyjaśnienia wraz z załącznikami. W dniu [...] lutego 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania Skarżącej środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 15 lipca 2014 r. do 14 lipca 2015 r., tj. za 5 rok działalności. W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, w dniu [...] czerwca 2016 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Grupa zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: C. C., M. C., S. K., J. S. oraz H. B.. Jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w [...], VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] lipca 2008 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Grupa została wpisana przez Marszałka Województwa [...] do rejestru grup producentów rolnych ze względu na produkt : "drób żywy, mięso lub jadalne podroby drobiowe : świeże, chłodzone, mrożone: indyki". Miejscem prowadzenia działalności przez Grupę są miejscowości G. i K.. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ II instancji ustalił, iż C.C. w dniu [...] czerwca 2010 r. darował swojej żonie M. C. nieruchomość, stanowiącą jego majątek odrębny, położoną w miejscowości [...] składającą się z działek [...] oraz [...]. Na nieruchomości będącej przedmiotem darowizny znajdowała się ferma drobiu prowadzona przez C. C.. Jednocześnie w tym samym dniu, ta sama nieruchomość, została wydzierżawiona przez M. C. trzem członkom grupy tj. J. S., H. B. i S. K.. W związku z powyższym organ stwierdził że C. C. podzielił swoją nieruchomość na poszczególnych członków grupy producentów rolnych "[...]" Sp. z o.o. w celu stworzenia podmiotów stanowiących grupę producentów rolnych. W 2012 r. ferma drobiu w [...], prowadzona przez członków grupy "[...]" Sp. z o.o., zakończyła swoją działalność, o czym Grupa poinformowała Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] pismem złożonym w dniu [...] lutego 2012 r. i została wykreślona z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną (pismo [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.). Prezes ARiMR ustalił, iż C. C. w latach 2010 - 2011 prowadził produkcję drobiu w miejscowości G. i K., w dzierżawionych od Agencji Nieruchomości Rolnych obiektach. W dniu [...] grudnia 2011 r. C. C. wykupił na własność te nieruchomości. Następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. zawarł z każdym z członków Grupy odrębne umowy dzierżawy na te obiekty. Przedmiotem umów dzierżawy, zgodnie z § 1, były: • z żoną, M. C., nieruchomość położona w [...] oraz położony na niej budynek o powierzchni produkcyjnej 1200 m2 • z S. K., nieruchomość położona w [...] oraz położony na niej budynek kurnika o powierzchni produkcyjnej 1200 m2 • z H.B., nieruchomość położona w [...] oraz położony na niej budynek kurnika o powierzchni produkcyjnej 1200 m2 • z J. S., nieruchomość położona w [...] oraz położony na niej budynek kurnika o powierzchni produkcyjnej 1200 m2 Organ wskazał przy tym, iż wobec powyższego należy uznać, że nastąpił podział bazy produkcyjnej, należącej do C. C., poprzez wydzierżawienie budynków do produkcji drobiu, położonych w miejscowości [...] i [...] na rzecz poszczególnych osób fizycznych, którzy w latach 2010 - 2011 prowadzili produkcję drobiu w miejscowości [...] jako "[...]" Sp. z o.o., co stanowi dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego jednego podmiotu, w celu spełnienia wymogu funkcjonowania grupy producentów określonego w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 642 z późn. zm.). Prezes ARiMR ustalił nadto, iż produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r., Nr 213, poz. 1342, z późn. zm.). W dniu 21 listopada 2010 r., czyli po dacie rejestracji grupy w Rejestrze Grup Producentów Rolnych przez Marszałka Województwa [...], (tj. [...] lipca 2010 r.), zostały nadane weterynaryjne numery identyfikacyjne dla ferm drobiu w [...], [...] i [...]. Numery te zostały nadane na rzecz "[...]" Sp. z o.o. [...] drobiu w [...] zakończyła swoją działalność w 2012 r., o czym Grupa poinformowała Powiatowego Lekarza Weterynarii pismem złożonym w dniu [...] lutego 2012 r. Prezes ARiMR ustalił, że dla czterech członków Grupy, tj. J. S., S. K., H. B. i M. C., nie nadano numerów weterynaryjnych, ponieważ nie złożyli oni wniosków jako odrębne podmioty - producenci drobiu rzeźnego (zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia z dnia 11 marca 2004 r. producentowi działów specjalnych produkcji rolnej nadaje się weterynaryjny numer identyfikacyjny.) W ocenie organu w związku z powyższym ww. członkowie Grupy, nie mogli prowadzić samodzielnie swojej produkcji drobiu rzeźnego, gdyż żaden z nich nie dysponuje takim numerem oraz nie posiada żadnego innego dokumentu mogącego świadczyć o tym, iż wnioskował o jego nadanie przed lub już po wstąpieniu do Grupy. Zostało to również potwierdzone w piśmie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]., z dnia [...] października 2014 r., [...], skierowanym do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...], w którym opisane zostało, iż jedynie jeden z członków Grupy – C. C., prowadził działalność w zakresie chowu i hodowli indyków. Pozostali członkowie Grupy, zgodnie z treścią ww. pisma, nie prowadzili działalności związanej z produkcją drobiu. Organ odwoławczy zauważył, że na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia, produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego zgodnie z art. 5 pkt 2 ww. ustawy. W niniejszej sprawie, na chwilę obecną, żaden z członków Grupy nie posiada decyzji powiatowego lekarza weterynarii zezwalającej na podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie hodowli drobiu, jak również numeru weterynaryjnego, który byłby w niniejszej sprawie potwierdzeniem uprawnienia do prowadzenia przez nich działalności nadzorowanej. Weterynaryjny numer identyfikacyjny nadany jest - zgodnie z decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] - fermie drobiu w [...] oraz [...], na wniosek Grupy "[...]" Sp. z o.o. Prezes ARiMR nie dał wiary wyjaśnieniom Strony skarżącej, jakoby wszyscy członkowie Grupy, z wyjątkiem C. C., prowadzili przed dniem utworzenia Grupy oraz w trakcie, działalność w zakresie produktu, dla którego została ona utworzona. Z ustaleń poczynionych przez Prezesa ARiMR, w oparciu o dane uzyskane od Powiatowego Lekarza Weterynarii, z pisma z dnia [...] października 2014 r., wynika, że na 2 lata przed zarejestrowaniem Grupy, w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. jedynym podmiotem, który prowadził działalność nadzorowaną w zakresie chowu i hodowli indyków był C. C.. Po analizie przedłożonych dokumentów przez wnioskodawcę, Prezes ARiMR stwierdził nadto, iż C. C., członek grupy producentów rolnych "[...]" Sp. z o.o., posiada dominujący potencjał produkcyjny w ilości sprzedawanych produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy. Produkty pochodzące od C. C. stanowią 88 % całości dostarczonych do Grupy Producentów Rolnych "[...]" Sp. z o.o. , a pozostali członkowie Grupy prowadzą działalność jedynie symboliczną (organ w treści decyzji powołał się przy tym na zestawienie produkcji poszczególnych członków). Prezes ARiMR zauważył ponadto, że grupa pośredniczyła w ponoszeniu przez poszczególnych członków, kosztów dotyczących zakupu pasz, piskląt i usług weterynaryjnych oraz zaopatrzenia kurników w energię elektryczną, natomiast koszty dezynsekcji i deratyzacji były opłacane w całości przez C. C.. Refakturowanie kosztów związanych z funkcjonowaniem ferm świadczą, iż [...] zarządza wydzierżawionymi obiektami. Powyższe wskazuje zaś na zależność ekonomiczną pomiędzy wszystkimi członkami Grupy, a tym samym w ocenie organu nie można mówić o w pełni samodzielnym funkcjonowaniu podmiotów tworzących Grupę, gdyż są one od siebie współzależne. Organ podkreślił przy tym, że jednym z celów działania "Grupy producentów rolnych" jest, zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Struktura produkcyjna i uwarunkowania związane z powstaniem i prowadzoną działalnością Grupy wskazują, iż nie została ona utworzona w celu realizacji ww. celu lecz świadczy o kontynuacji działalności przez C. C.. W przedmiotowej sprawie, nastąpiło rozdrobnienie produkcji pomiędzy poszczególnych członków Grupy kosztem właściciela fermy, nie doszło zaś do koncentracji, stanowiącej cel działania "Grupy producentów rolnych". Wskazuje to na stworzenie przez Grupę sztucznych warunków, celem uzyskania płatności w ramach tego działania. Wobec powyższego organ stwierdził, iż w analizowanym stanie faktycznym, przyznanie grupie "[...]" Sp. z o.o. pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za piąty rok działalności, spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu, dla którego grupa została utworzona, a w szczególności celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. W konsekwencji doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji. Powyższe wskazuje zatem, w ocenie organu, iż zamiarem Strony było stworzenie sztucznych warunków w celu sprzecznym z celami systemu. Prezes ARiMR stwierdził tym samym, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości "[...]" sp. z o.o. , zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: • art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Spółce tworzenia sztucznych warunków do otrzymania środków finansowych w sytuacji, gdy wcześniejsza ocena struktury organizacyjnej i funkcjonowania Spółki dokonana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w pierwszym, drugim i trzecim roku działalności (zwłaszcza w zakresie podstaw prawnych władania obiektami produkcyjnymi przez członków Grupy) nie budziła jej żadnych zastrzeżeń, tym samym działania i decyzje podejmowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utwierdzały Spółkę w przekonaniu, że otrzyma ona płatność również za piąty rok działalności jako grupa producentów rolnych, bowiem jej struktura organizacyjna i sposób funkcjonowania nie zmienił się w piątym roku działalności w stosunku do lat poprzednich, wbrew twierdzeniom Organu II instancji stan faktyczny nie uległ znaczącej zmianie gdyż podstawą władania kurnikami nadal był ten sam rodzaj umowy - umowa dzierżawy zawarta między członkami Grupy; • art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn funkcjonowania Spółki w takiej a nie innej strukturze organizacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu I instancji (powielone przez Organ II instancji), iż struktura organizacyjna Spółki oraz brak numerów weterynaryjnych członków Grupy samo w sobie świadczy o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności; • art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II instancji odmówił przyznania Spółce środków finansowych za piąty rok działalności przejawiające się w szczególności w tym, iż organ II instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do twierdzeń, wyjaśnień i dowodów Spółki składanych w toku postępowania administracyjnego, jak również, że nie wyjaśnił on dostatecznie przyczyn, dla których uznał, iż Spółka stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności ograniczając się jedynie do subiektywnych ocen organu nie popartych zgromadzonymi w sprawie dowodami nie wskazując przy tym, konkretnych okoliczności świadczących o stworzeniu sztucznych warunków, zaś w uzasadnieniu organ nie odniósł się do dowodów i twierdzeń Grupy ograniczając się jedynie do ich przywołania przez organ; • art. 110 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Spółce tworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności i odmowie przyznania Spółce środków finansowych z tytułu pomocy finansowej za piąty rok jej działalności w sytuacji, gdy organ II instancji wydał wcześniej decyzję [...] o przyznaniu Spółce pomocy finansowej w ramach działania "Grup producentów rolnych" w okresie od 15.07.2010 r. do 14.07.2015 r. (decyzja ta stała się ostateczna), a więc był on związany tą decyzją i nie mógł od nowa badać struktury organizacyjnej Spółki w celu zarzucenia jej stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności - zwłaszcza, że struktura ta nie uległa zmianie, a prawidłowość funkcjonowania organizacji Grupy potwierdził Marszałek Województwa [...] wydając decyzję o wpisie; Spółki do rejestru grup producentów rolnych. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: • art. 4 pkt. 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL. 2011.25.8) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania pomocy; • art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie; • art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 20 kwietnia 2007 r., poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za piąty rok działalności, mimo że Spółka spełnia wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej; Podnosząc powyższe zarzuty Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak też orzeczenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W dodatkowym piśmie procesowym Skarżąca rozszerzyła zarzuty o naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z p. zm., dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście – treść zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" określone zostały zarówno na mocy przepisów unijnych, jak i krajowych. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm., dalej jako rozporządzenie wykonawcze). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173). Z kolei na gruncie przepisów wspólnotowych istota przedmiotowej pomocy przedstawiona została w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm. - dalej jako rozporządzenie nr 1698/2005), niniejsze rozporządzenie stosuje się w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE. L. 2013.347.487, z późn. zm.) zgodnie z którym wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005, zostały zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm. - niniejsze rozporządzenie stosuje się na podstawie art. 43 rozporządzenia Delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., dalej jako rozporządzenie nr 65/2011). Na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm., dalej jako u.g.r.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.g.r.p., grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów, Art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 wskazuje, że celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. W myśl art. 3 ust 1 u.g.r.p. Grupa producentów rolnych (grupa) prowadzi działalność, jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego (produkt) lub grupy produktów w celach określonych w art. 2. Z przepisu art. 2 tej ustawy wynika ponadto, że podmioty w nim określone mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Celowość przyznania pomocy grupom producenckim została określona w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. Ponadto - jak to wynika z treści przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 - nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Na potrzeby danej sprawy należy również podkreślić, że - na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego - pomoc jest udzielana grupie producentów rolnych, która została utworzona ze względu na produkty lub grupę produktów, określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424), z wyłączeniem owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych dla przetwórstwa. Wykaz produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych znajduje się w załączniku do ww. rozporządzenia. W ww. wykazie, dla grupy producenckiej produkującej drób ustalono, że minimalną liczbę członków grupy stanowi 5 producentów. Należy podkreślić, że istota sporu w sprawie sprowadza się do dokonania przez Sąd oceny, czy w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy orzekające dokonały prawidłowego ustalenia, że działania Skarżącej - poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu pozyskania korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego stanowiły podstawę odmowy przyznania pomocy Spółce na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Jest to o tyle istotne, że sprawa dotyczy płatności odnoszących się do piątego roku działalności Grupy, zaś jej okoliczności wskazują, że płatności za poprzednie okresy (tj. pierwszy, drugi i trzeci) miały miejsce przy niezmienionym stanie faktycznym odnoszącym się do skarżącej (m.in. powiązań jej członków, składu osobowego oraz stosunków majątkowych). Organ nie wyjaśnia zatem expresis verbis jakie okoliczności (odmienne od dotychczas istniejących) zadecydowały o zmianie jego stanowiska i odmowie przyznania środków finansowych Grupie za piąty rok jej działalności. Sądowi znany jest też z urzędu fakt, iż Grupie odmówiono przyznania płatności za czwarty rok działalności, jednakże wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3130/15 uchylono decyzję Prezesa ARiMR do ponownego rozpoznania wniosku Skarżącej. Jak już wskazano, materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił bowiem przywołany art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Przepis ten stanowi zatem generalną klauzulę pozwalającą organom administracji publicznej przeciwdziałać obejściu prawa przez podmioty, celem uzyskania przez nich korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Obejście prawa dotyczy więc sytuacji, gdy działanie danej osoby zmierza do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez taką osobę skutek prawny. Podkreślić trzeba także, że obejście prawa (nadużycie prawa) nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot, o czym orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 16 marca 2006 r. sygn. [...] [...] przeciwko [...] (pkt 52-53) (patrz: LEXIS.pl nr 405322). Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 nie definiuje ściśle pojęcia "sztucznych warunków". Należy jednakże wskazać, że problematyka obchodzenia prawa była przedmiotem szerszych rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dlatego też przy interpretowaniu powyższego pojęcia Sąd posłużył się ocenami zawartymi w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r. w sprawie [...] ([...] siła [...]), który dotyczy właśnie wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011. Wyrok w sprawie [...] określa prawidłowy sposób postępowania przez organy ARiMR przy ocenie wystąpienia przesłanek z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Do stwierdzenia stworzenia przez beneficjenta sztucznych warunków uzasadniających odmowę przyznania płatności konieczne jest wykazanie łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Do dokonania oceny, czy doszło do stworzenia sztucznych warunków w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 65/2011, konieczna jest ocena projektu (wniosku) złożonego przez drugiego beneficjenta. W przeciwnym razie niemożliwe byłoby uwzględnienie całości okoliczności sprawy dla oceny obiektywnego i subiektywnego aspektu uznania stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności. Z orzeczenia ETS wynika (pkt 41), że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia EFRROW, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy tymi projektami (patrz: analogicznie wyrok z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie [...] [...], Zb. Orz. s. I-239, pkt 33). Zgodnie z pkt 42 Trybunał jednakże orzekł, że nie można odmówić finansowania projektu, gdy dana inwestycja może mieć inne uzasadnienie niż tylko płatność w ramach systemu wsparcia EFRROW (patrz: analogicznie wyrok z dnia 21 stycznia 2006 r. w sprawie ..... i in., Zb. Orz. s. I-1609, pkt 75). Trybunał orzekł zatem (pkt 43), że z tego względu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach istnienia elementu obiektywnego do sądu należy zatem rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Natomiast w ramach drugiego z elementów (subiektywnego) do sądu należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w przedsięwzięcie, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Pogląd wyrażony w tym wyroku Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę akceptuje i uważa, że ma on zastosowanie do realiów tej sprawy jako zdefiniowanie sztucznych warunków. Należy przy tym wskazać, że w polskich realiach prawnych obowiązki nałożone tym wyrokiem na sąd krajowy w związku z tym, że analizowany przepis stosowany jest również przez organy ARiMR, należy przenieść również na organy krajowe podejmujące decyzję o płatnościach, a ich wykonanie będzie podlegać kontroli sądowo-administracyjnej. W ocenie Sądu organy ARiMR dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Aby bowiem prawidłowo zastosować wobec Skarżącej ww. przepis organy winny wykazać, że w przypadku Strony skarżącej miało miejsce stworzenie sztuczne warunków wymaganych do otrzymania płatności, a tego zdaniem Sądu nie uczyniły. Jest poza sporem, że grupa producentów rolnych "[...]" sp. z o.o. zostały uznana za grupę producentów rolnych przez Marszałka Województwa [...] zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88 poz. 983). Wśród warunków wpisania grupy do rejestru jest miedzy innymi ustalenie, czy tworzą ją producenci rolni w celach określonych w art. 2 (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach), oraz czy przynależność do jednej grupy wyklucza przynależność do innej grupy producentów danego produktu (art. 4 ust. 1 pkt 3 ). Nie należy więc do kompetencji ARiMR ocenianie tych przesłanek jako mających wpływ na stwierdzenie tworzenia sztucznych warunków, gdyż spełnianie warunków do tworzenia grupy może być przesłanką skreślenia grupy z rejestru grup producentów na podstawie art. 11 ustawy o grupach. Dotyczy to również spełniania przez grupę celów określonych w art. 2 ustawy o grupach, to jest: dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska. Tak więc analiza organu w przedmiotowej sprawie powinna się ograniczać do stwierdzenia, czy zachodzą obiektywne okoliczności, pozwalające na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty któryś z celów określonych w art. 35 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. W określonych w tym przepisie celach nie sposób doszukać się okoliczności wskazanych przez organ, a będących podstawą odmowy przyznania pomocy. Organy nie wykazują bowiem tego, że działania członków grupy polegające w szczególności na tym, że: - występują pomiędzy nimi powiazania osobiste, - członkowie grupy wydzierżawiają obiekty innym członkom grupy, - niektórzy z członków grupy w chwili złożenia wniosku o rejestrację grupy nie prowadzili jeszcze produkcji, powodują niemożność osiągnięcia któregokolwiek z celów wsparcia określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005. Zarzuty co do tworzenia sztucznych warunków dotyczą celów istnienia grupy producentów określonych w art. 2 ustawy o grupach, czy też w ogóle uprawnień poszczególnych członków do tworzenia grupy. Jak już podkreślono wcześniej, ocena takich przesłanek nie należy do kompetencji organów ARiMR, tylko do kompetencji Marszałka Województwa. W ocenie Sądu analiza zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienie wskazuje, iż w postępowaniu przed organami obu instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących obowiązku wyczerpującego zgromadzenie materiału dowodowego, co spowodowało wadliwość ustaleń odnośnie spełnienia wynikającej z art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji ( UE) nr 65/2011 przesłanki istnienia obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków nie może zostać osiągnięty któryś z celów wsparcia określonych w art. 35 Rozporządzenia Rady ( WE) nr 1698/2015. W tej sytuacji przedwczesna jest ocena, czy prawidłowo zostało ustalone istnienie subiektywnego elementu stworzenia sztucznych warunków polegających na zamiarze wyłącznego uzyskania korzyści sprzecznej z celami tego systemu. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy weźmie po uwagę powyższe, w tym także przedstawioną wykładnię art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji WE nr 65/2011, z uwzględnieniem jego interpretacji dokonanej przez TSUE w sprawie [...]. Z tego względu uzasadnione okazały się również zarzuty skargi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga od organu dokonania prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Brak wyjaśnienia, jakie okoliczności faktyczne przemawiają za przyjęcie przez organ stworzenie sztucznych warunków, czynią również uzasadnionym zarzuty naruszenia procedury administracyjnej określonych w art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 21 ust 1 i 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., nr 64, poz. 427 z p. zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd jednocześnie nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 16 § 1 k.p.a., albowiem – w świetle powyższych rozważań – nie zaszedł w powyższej sprawie. Z tych wszystkich przyczyn organ winien zatem dokonać ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów w zakresie wykładni prawa materialnego, z zastosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących postępowania. Wobec powyższego wniosek Skarżącej dot. przeprowadzenia dowodu uzupełniającego Sąd nie uznał za zasadny z uwagi na fakt, że przedstawione Sądowi dokumenty będzie musiał uwzględnić organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (200 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł), jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).