III SA/Wr 412/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Wojciech Śnieżyński, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi "A" J.R., J. O., G. R. sp. j. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją z [...]r. (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) - po rozpatrzeniu odwołania "A" J. R., J. O., G. R. spółka jawna z/s we W. (dalej: spółka, wnioskodawca, strona, skarżąca) - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W.(dalej: Prezydent Miasta) z [...]r. (nr [...]), w sprawie odmowy wydania zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej nr [...] - [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...], obr[...]P. do działki oznaczonej nr ew[...], obr. [...] P., stanowiącej własność gminy W. i pozostającej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że spółka wystąpiła o wydanie zgody na lokalizację zjazdu z w/w drogi, z uwagi na brak zjazdu z drogi publicznej do będącej w jej użytkowaniu działki, co uniemożliwia zagospodarowanie tej działki (wniosek z [...] r.). Wydane pierwotnie przez Prezydenta Miasta cztery decyzje odmowne zostały uchylone przez SKO. Powołaną na wstępie kolejną decyzją z [...]r., Prezydent Miasta ponownie odmówił spółce wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. Przywołując przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm. - dalej: u.d.p.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 124 ze zm. - dalej: rozporządzenie), prezentując charakterystykę drogi gminnej oraz mając na uwadze treść opinii sporządzonych przez powołanego w sprawie biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak i dane otrzymane z Komendy Miejskiej Policji w W. - Wydział [...] (dotyczące ilości i przyczyn wypadków/kolizji drogowych na całym odcinku drogi gminnej), uznał, że planowana przez spółkę lokalizacja zjazdu spowoduje wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i z tego powodu odmówił udzielania zgody na lokalizację zjazdu. W odwołaniu, spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8 w zw. z art. 12 i art. 35, art. 77, art. 78 w zw. z art. 84 § 1 i art. 80 K.p.a. Wskazała na brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy; oparcie się na niestanowczych twierdzeniach biegłego i przyjęcie ich za podstawę rozstrzygnięcia; zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego; przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie. Stawiając zarzut naruszenia art. 29 ust. 4 u.d.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie, spółka uznała, że w sprawie błędnie przyjęto, że projektowany zjazd zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, wydając skarżoną decyzję, SKO decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Przywołując regulacje art. 29 ust. 1, 3 i 4 u.d.p. Kolegium stwierdziło, że decyzja w przedmiocie - warunkowanej względami technicznymi - odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu (jego przebudowę) oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Wskazało, że warunki techniczne dróg określone zostały przez rozporządzenie (szeroko omówiło warunki techniczne związane z usytuowaniem zjazdów). Podkreśliło, że - jak stanowi § 113 ust. 7 rozporządzenia - wyjazd (zjazd) z drogi nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dalej Kolegium zauważyło, że - w celu ustalenia, czy sporny w sprawie zjazd będzie usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego - organ I instancji pozyskał informacje z Wydziału [...]Komendy Miejskiej Policji w W. i powołał biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Uznało, że sporządzone przez - posiadającego wiadomości specjalne - biegłego opinie (z [...] r. i - uzupełniająca - z [...]r.) potwierdziły, że decyzja zezwalająca na lokalizację proponowanego przez spółkę zjazdu nie powinna zostać wydana ze względu na negatywne skutki, jakie wywoła w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. SKO zaakcentowało, że jakkolwiek art. 29 ust. 4 u.d.p. przewiduje uznaniowość decyzji w kwestii zezwolenia na lokalizację zjazdu, to jednak uznanie administracyjne zostało wyłączone, w sytuacjach, gdy zjazd miałby zostać zlokalizowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, co ma miejsce w sprawie. Wyłożyło, że w razie ustalenia, że lokalizacja zjazdu przyczyni się do powstania zagrożenia w ruchu drogowym, organ administracji obowiązany jest odmówić wydania zgody. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez spółkę w odwołaniu, SKO stwierdziło ich niezasadność. W skardze, skarżąc decyzję SKO w całości, spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 u.d.p., wskutek: a) przekroczenia granic uznania administracyjnego i automatycznego przyjęcia, że w sprawie lokalizacji zjazdu interes społeczny i bezpieczeństwo ruchu drogowego ma pierwszeństwo przed interesem indywidualnym; b) nie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego; 2) art. 8 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., przez pominięcie podnoszonych przez nią okoliczności ukazujących brak zagrożenia dla ruchu drogowego oraz faktu, że w opinii biegły nie wskazał jednoznacznie, że doszło do wzrostu natężenia ruchu drogowego. Tak stawiając zarzuty, spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów. Uzasadniając spółka zauważyła, że - działając na podstawie art. 29 ust. 4 u.d.p. - ze względu na wymogi techniczne związane z bezpieczeństwem dla użytkowników drogi, organ odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, gdy tymczasem, jak ustalił biegły - w okresie od [...] r. do [...] r. - na spornej drodze nie doszło do wzrostu natężenia ruchu (rzekomy realny wzrost tego natężenia stanowi zatem przypuszczenie, nie będąc potwierdzoną informacją). Uznała, że stanowisko organu w tym przedmiocie jest nieprawidłowe i niepoparte dowodem. Zdaniem spółki, również okoliczność, na którą powołuje się organ, a mianowicie, że na skutek wydania decyzji zezwalającej będzie dochodziło do pogarszania się stanu bezpieczeństwa drogowego, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dowodach, gdyż z danych policyjnych wynika, że poziom bezpieczeństwa nie ulega zmianom. Spółka dowodziła, że także twierdzenie biegłego, na którym oparł się organ, tj. że wyznaczenie zjazdu we wskazanej lokalizacji może prowadzić do powstania zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na konfliktu ruchowe, stanowi kolejne przypuszczenie i stwierdzenie ocenne, na które nie ma ona wpływu. Motywowała, że skoro zatem warunki drogowe nie uległy zmianie, to trudno uznać, że lokalizacja zjazdu może przyczynić się do powstania miejsca zagrażającego bezpieczeństwu. W opinii spółki, organ nie zgromadził dowodów dających jednoznaczną pewność, że lokalizacja zjazdu spowoduje wzrost zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Stąd, według niej, skarżona decyzja jest sprzeczna z interesem strony i narusza zasadę zaufania do organu. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie zasadnie odmówiono stronie skarżącej wydania zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p., budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, który nie ma zastosowania w sprawie. Stosownie do art. 29 ust. 4 u.d.p., ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zasadnie przyjmuje SKO, że decyzja odmawiająca zgody na lokalizację zjazdu wydawana jest zasadniczo w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że ustawodawca wyposażył organ administracji w swego rodzaju "luz decyzyjny", który dopuszcza dokonanie przez organ wyboru konsekwencji prawnych ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zgodzić trzeba się z SKO, że w sprawie przez wybór tych konsekwencji prawnych należy rozumieć wyrażenie zgody (odmowę jej wyrażenia) na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Słusznie akcentuje Kolegium, że - jakkolwiek - art. 29 ust. 4 u.d.p. przewiduje uznaniowość decyzji w kwestii zezwolenia na lokalizację zjazdu, to jednak uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy zjazd (wyjazd) z drogi (wjazd na drogę) miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego (por.: wyrok NSA z [...]r., I OSK 1422/13, publ.: CBOSA). W razie zatem ustalenia, że lokalizacja zjazdu może przyczynić się do powstania zagrożenia w ruchu drogowym, organ administracji obowiązany jest odmówić wydania zgody (patrz: wyrok NSA z [...]r., I OSK 59/13, publ.: j/w). Powyższe wynika z treści § 113 ust. 7 rozporządzenia, w myśl którego, wyjazd/zjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego /.../. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że - jak stanowi § 77 rozporządzenia - zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności winien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Zapisy § 78 rozporządzenia traktują natomiast o technicznych wymogach usytuowania zjazdu publicznego. Trafnie przyjął organ I instancji, że w sprawie - w celu ustalenia powyższych okoliczności - wymagane są wiadomości specjalne. Prawidłowo zatem powołał biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego (T. P., legitymującego się Certyfikatem [...] wydanego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej), którego zadaniem było opracowanie opinii w zakresie "[...]nr [...]; obr. [...] P. z drogi gminnej nr [...] [...]w W. dz. Nr [...], Obr. [...] P. - [...]". Dodać trzeba, że organ przekazał biegłemu - pozyskane z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w W. - informacje w zakresie ilości wypadków i kolizji na całym odcinku w/w drogi gminnej z ostatnich trzech lat z udziałem pieszych, rowerzystów, motocyklistów oraz pojazdów osobowych, ciężarowych i pozostałych wraz ze statystyką zdarzeń za okres od [...]r. do [...]r. W sporządzonej w [...] r. opinii, biegły (mając na uwadze pomiary natężenia ruchu, trendy rozwoju ruchu, prognozę ruchu drogowego na analizowanym odcinku) wskazał na konieczność zwracania szczególnej uwagi na właściwe kształtowanie geometrii drogi i dostępności do niej z innych dróg i terenów przyległych, aby zapewnić w przyszłości odpowiedni poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego, także w miejscu, w którym - według propozycji wnioskodawcy - miałby się znajdować zjazd z działki nr [...]na [...]. Biegły dokonał także analizy danych przedstawionych przez Komendę Miejską Policji w W., w zakresie liczby wypadków i ofiar w ostatnich trzech latach na [...], obliczył wskaźnik zagrożenia dla tej ulicy, jak i oszacował koszty zdarzeń drogowych. W ocenie biegłego, na [...]istnieje średni poziom zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i występują mało akceptowalne koszty zdarzeń drogowych. Jego zdaniem, zmiana funkcji ulicy w układzie komunikacyjnym i związany z tym znaczący wzrost natężenia ruchu drogowego, spowoduje powstawanie coraz większej ilości konfliktów na drodze i wzrost tzw. ryzyka wystawienia na wypadek. W tych okolicznościach, brak podejmowania skutecznych działań spowoduje, że zarówno ilość zdarzeń, jak i związane z tym koszty wypadków, będą rosły proporcjonalnie do zwiększonego natężenia ruchu drogowego, czyli pięciokrotnie. W tej sytuacji ważne jest, aby w sposób rozważny i kontrolowany zagospodarowywać otoczenie drogi oraz sposób obsługi i dostępności do drogi w celu uniknięcia problemów w przyszłości. Podsumowując, biegły stwierdził, że lokalizacja wnioskowanego przez stronę zjazdu doprowadzi do powstania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, ze względu na "konflikty ruchowe" na krótkim odcinku ulicy. Pojazdy włączające się do ruchu z ulicy [...] korzystają z pasa włączenia w celu zwiększenia a następnie wyrównania prędkości jazdy do prędkości pojazdów na [...]. Nadto, na długości tego pasa zlokalizowana jest zatoka autobusowa utrudniająca to włączenie. Na odcinku drogi, za zatoką, zachodzi zjawisko "przeplatania ruchu", polegające na zwiększaniu prędkości przez kierowców pojazdów po minięciu skrzyżowania i zatoki, a także zmiany pasu ruchu, co jest uwarunkowane sytuacjami w ruchu drogowym występującymi w obrębie skrzyżowania i zatoki. Dalej, biegły uznał, że brak jest możliwości lokalizacji zjazdu proponowanego przez wnioskodawcę również z tej przyczyny, że byłoby to niezgodne z przepisami ust. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, przy ruszaniu z miejsca zatrzymania na wlocie drogi podporządkowanej oraz przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu lub z obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu bez pasa włączania, w odległości nie mniejszej niż 3,0 m od krawędzi jezdni lub krawędzi ścieżki rowerowej, winna być zapewniona widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu, co najmniej na odległość widoczności L2 określoną w tabeli, wynoszącą 100 m dla prędkości miarodajnej 70 km/h. W tak wyznaczonym polu, nie powinny zatem znajdować się m.in. zatoki postojowe i autobusowe. W analizowanym przypadku, w odległości około 65 m od planowanego zjazdu, znajduje się zatoka autobusowa umiejscowiona od strony nadjeżdżających pojazdów. Takie rozwiązanie może - zdaniem biegłego - powodować chwilowy brak odpowiedniej widoczności, w sytuacji, gdy autobus komunikacji publicznej znajdował się będzie w zatoce. Okoliczność ta całkowicie wyklucza rozwiązanie polegające na wykonaniu pasa przeplatania, tzn. wydłużenia zatoki autobusowej aż do planowanego zjazdu i wykonanie na tym wydłużeniu pasa wyłączenia dla pojazdów skręcających w prawo, ze względu na możliwość ukrycia się pojazdu w cieniu autobusu ruszającego z zatoki, który kontynuuje jazdę pasem przeplatania. Z tej przyczyny, ewentualny pas przeplatania nie może być połączony z zatoką autobusową. Ponadto - w ocenie biegłego - nie ma możliwości wykonania także dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z [...], ponieważ - w myśl § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia - zjazd publiczny z drogi klasy [...],[...] lub [...] do obiektu wymienionego w § 55 ust. 1 pkt 3 (a więc obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza), w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h. Zgodnie z § 66 ust. 3 pkt 1, § 67 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, minimalna długość dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających w prawo w analizowanym przypadku powinna wynosić 55 m (30 m długości odcinka zmiany pasa ruchu oraz 25 m długości odcinka zwalniania). Mając zatem na uwadze, że dodatkowy pas dla pojazdów skręcających nie może być połączony z zatoką autobusową i że odległość pomiędzy zatoką a planowanym zjazdem wynosi ok. 65 m, biegły stwierdził, że nie ma technicznej możliwości wykonania takiego pasa. Wykonanie zjazdu bez dodatkowego pasa dla pojazdów skręcających byłoby niezgodne z obowiązującymi i przywołanymi przepisami rozporządzenia oraz powodowałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż prowadziłoby do nagłych zmian prędkości jazdy oraz zwalniania i hamowania na pasach ruchu przeznaczonych do jazdy wprost, a co za tym idzie, do powstawania zdarzeń drogowych polegających na najeżdżaniu na tył pojazdów. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym biegły stwierdził, że decyzja zezwalająca na lokalizację proponowanego przez stronę skarżącą zjazdu na [...] w W. nie powinna zostać wydana, ze względu na negatywne skutki, jakie wywoła w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W opinii uzupełniającej (z [...]r.) ten sam biegły poddał analizie warunki drogowe panujące na [...] w W. według stanu z chwili sporządzania tej opinii i porównał je z warunkami panującymi w okresie od [...]r. do [...]r., które były miarodajne dla opinii z [...]r. Porównał także dane dostarczone przez Wydział [...]Komendy Miejskiej w W. za okres od [...]r. do [...]r. z danymi uwzględnionymi w opinii z [...]r., obejmującymi okres od [...]r. do [...]r. Z porównania tego wynikało, że stan bezpieczeństwa w ruchu drogowym utrzymuje się na takim samym poziomie a niewielkie zmniejszenie liczby zdarzeń drogowych oraz ekwiwalentnych zdarzeń drogowych nie może być uznane za podstawę stwierdzenia poprawy bezpieczeństwa ruchu ze względu na wzrost liczby wypadków i osób rannych. W ocenie biegłego, niepokojący jest brak zmniejszenia liczby wypadków, szczególnie z udziałem osób odnoszących obrażenia. Statystyki policyjne wskazują ponadto, że 72% wypadków (62% wszystkich zdarzeń) ma miejsce w obrębie skrzyżowań, z czego blisko 17% wypadków (10% zdarzeń) w obrębie dwóch skrzyżowań najbliżej położonych od wnioskowanego przez stronę zjazdu z [...], tj. ulic [...] i [...]. Na podstawie powyższych ustaleń, biegły dokonał oceny wpływu lokalizacji planowanego przez stronę zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego na [...]stwierdzając, że warunki bezpieczeństwa na tej drodze nie uległy zmianie od [...]r. Statystycznie średnia odległość między istniejącymi zjazdami, podobnie jak i skrzyżowaniami, wynosi 300 m. Biorąc pod uwagę ilość istniejących skrzyżowań, zjazdów i zatok autobusowych, średnia odległość między nimi (liczona od środka tych obiektów) wynosi około 130 m. Uwzględniając jeszcze liniowość obiektu, jakim jest zatoka autobusowa o długości około 60 m, powierzchnię skrzyżowań oraz związane z nimi dodatkowe pasy włączenia i wyłączenia (np. wydzielone lewoskręty), to odległość ta wyniesie mniej niż 100 m. W ocenie biegłego, w tych warunkach nie może budzić zdziwienia fakt, że do blisko połowy zdarzeń dochodzi w miejscu przecinania się torów ruchu pojazdów, skoro co około 100 metrów pojawia się ta sytuacja. Biegły ustalił, że w przypadku lokalizacji zjazdu z [...]według wniosku strony, jego odległość od elementów geometrycznych drogi w postaci skrzyżowań, zjazdów, zatok autobusowych i dodatkowych pasów ruchu wyniesie: niecałe [...] m od zatoki autobusowej, poniżej 100 m od końca dodatkowych pasów ruchu na skrzyżowaniach z ulicami [...] i [...]. W ocenie biegłego, wyznaczenie zjazdu w takiej lokalizacji może doprowadzić do powstania zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na "konflikty ruchowe" na krótkim odcinku ulicy, co pokazują statystyki zdarzeń drogowych przesłane przez Wydział [...]Komendy Miejskiej Policji w W.. Pojazdy włączające się do ruchu z ulicy [...] korzystają z pasa włączenia w celu zwiększenia a następnie wyrównania prędkości jazdy do prędkości pojazdów na [...]. Ponadto, na długości tego pasa zlokalizowana jest zatoka autobusowa utrudniająca to włączenie. Na odcinku drogi za zatoką zachodzi zjawisko "przeplatania ruchu", polegające na zwiększaniu prędkości przez kierowców pojazdów po minięciu skrzyżowania i zatoki, a także zmiany pasa ruchu, co jest uwarunkowane sytuacjami w ruchu drogowym mającym miejsce w obrębie skrzyżowania i zatoki. Jak wynika ze statystyk wypadkowych na [...], nieprawidłowa zmiana pasa ruchu stanowi jedną z trzech podstawowych przyczyn zdarzeń drogowych i jeżeli dodać do tego drugą przyczynę, którą jest nadmierna prędkość, to zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia drogowego w tym miejscu. W takich warunkach wprowadzenie dodatkowego miejsca włączania i wyłączania się pojazdów z ruchu w postaci kolejnego zjazdu będzie prowadzić do nagłych zmian prędkości jazdy i zmian pasa ruchu w celu ominięcia pojazdów wjeżdżających z dużo mniejszą prędkością ze zjazdu i w efekcie zwiększenia prawdopodobieństwa powstawania zdarzeń drogowych z tym związanych, np. najechania na tył pojazdu, które wg statystyk policyjnych dla [...]są przyczyną 11% zdarzeń drogowych (czwarta przyczyna występowania zdarzeń). Biegły podsumował, że wyznaczenie zjazdu z [...]we wnioskowanej przez stronę lokalizacji, w kontekście istniejącej geometrii drogi oraz statystyki wypadkowości, może przyczynić się do powstania miejsca zagrażającego bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd zgadza się z oceną SKO, że sporządzone przez biegłego dwie w/w opinie dowodzą, że z uwagi na fakt, że sporny zjazd z drogi publicznej miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, organ administracji zobligowany był odmówić wydania zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. Lokalizacja zjazdu z [...]według założeń strony jest niemożliwa do zaakceptowania z powodu uzasadnionego podejrzenia zwiększenia zagrożenia w ruchu drogowym. Jednocześnie biegły nie znalazł rozwiązań technicznych, które - zgodnie z obowiązującymi przepisami - wyeliminowałyby powstałe zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Za SKO zauważenia wymaga, że autor w/w opinii legitymuje się Certyfikatem [...], wydanym przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zatem posiada on odpowiednie uprawnienia do oceny stanu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, powstałego w wyniku wytworzenia dodatkowej infrastruktury - w sprawie kolejnego zjazdu. Powyższe stanowi, że w sprawie nie wystąpiła potrzeba powołania kolejnego biegłego o tej samej specjalności. Co się zaś tyczy kwestii "niestanowczych twierdzeń biegłego", to oczywistym jest, co trafnie zauważa SKO, że stanowcze - pewne - twierdzenia odnośnie wpływu lokalizacji proponowanego przez stronę zjazdu z [...]do działki nr [...]na bezpieczeństwo w ruchu drogowym na tej drodze można byłoby wyrazić post factum, a więc dopiero po wybudowaniu zjazdu i analizie warunków ruchu drogowego w jego pobliżu po upływie konkretnego okresu czasu. Rolą biegłego w sprawie było natomiast sporządzenie prognozy dotyczącej warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego przed realizacją zamierzonego przedsięwzięcia. Sąd zgadza się z Kolegium, że zebrany materiał dowodowy - służący wyjaśnieniu sprawy - był wystarczający. Zdaniem Sądu, z treści uzasadniania wydanych decyzji jednoznacznie wynika także, dlaczego sprawa została załatwiona ta, a nie inaczej. Jako chybione ocenił zatem Sąd zarzuty skargi natury materialnej i procesowej. Z tych wszystkich względów - stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.