II FZ 329/17

Dnia 14 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2163/16 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2163/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K.S. (dalej jako "Skarżący") o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2016 r. wezwano Skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w jakiej dacie ustała przyczyna niedochowania terminu do wniesienia sprzeciwu. W odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. Skarżący stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu nie ustała. Zdaniem Sądu, wyjaśnienia Skarżącego nie stanowiły uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Uznano zatem, że pismo Skarżącego nie może otrzymać prawidłowego biegu, prowadzącego do rozpoznania go w sposób merytoryczny. W zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, tj. że uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu spowodowane było siłą wyższą - "opresyjnym i nieprzewidywalnym co do sposobu działaniem Państwa Polskiego" i że przyczyna ta nie ustała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej (zbadanie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu - art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie - stosownie do art. 88 P.p.s.a. - podlegać będzie odrzuceniu. Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 87 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przywrócenie terminu uzależnione jest od złożenia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4). Początek biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu winien być ustalony na podstawie treści wniosku, a w szczególności powołanych przez wnioskodawcę przesłanek przywrócenia terminu. Mając jednak na uwadze fakt, że wniosek o przywrócenie terminu jest pismem w rozumieniu art. 45-47 P.p.s.a., może on podlegać uzupełnieniu, tak jak każde inne pismo w postępowaniu sądowym, na podstawie art. 49 tej ustawy. Stąd też, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału, działając w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwał Skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w jakiej dacie ustała przyczyna niedochowania terminu do wniesienia sprzeciwu. W piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. Skarżący stwierdził, że przyczyna ta jak dotąd nie ustała. W świetle tak sformułowanej odpowiedzi Sąd pierwszej instancji zarządził pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpoznania, w podstawie prawnej powołując art. 49 § 2 P.p.s.a. Mając na uwadze treść ww. przepisów, jak i okoliczności niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wyjaśnienia Skarżącego nie stanowiły uzupełnienia braków formalnych wniosku, bowiem na ich podstawie Sąd pierwszej instancji w dalszym ciągu nie był w stanie zbadać terminowości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, do czego obliguje go art. 88 P.p.s.a. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu skutkowało wobec tego tym, że pismo Skarżącego nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, prowadzącego do rozpoznania go w sposób merytoryczny. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.