III OSK 1122/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 520/17 w sprawie ze skargi J.K. na uchwałę Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. nr XXXI/552/17 w przedmiocie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego 2022 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi J.K. (dalej: skarżący), stwierdził nieważność załącznika nr 2 uchwały Sejmiku Województwa Podkarpackiego z 5 stycznia 2017 r. nr XXXI/552/17 w przedmiocie wykonania Planu gospodarki odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, w części dotyczącej Regionu Południowego – Zmieszane odpady komunalne. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 9, art. 18 pkt 20 i art. 89 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r. poz. 486) oraz art. 38 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.). Uwzględniając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji, gdy skarżący dysponuje w danym regionie instalacją, której możliwości nie może w pełni wykorzystać wobec braku uzyskania statusu RIPOK, a jedynie statusu instalacji zastępczej, to ma interes prawny w kwestionowaniu wadliwych, w jego ocenie, postanowień uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, w zakresie, w jakim mogą one dotyczyć zindywidualizowanych interesów gospodarczych. Interes ten znajduje oparcie w art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami powinna określać obligatoryjnie zarówno regiony gospodarki odpadami komunalnymi, jak i regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku, gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn. Definicję regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych zawiera art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Sąd I instancji wskazał, że w pierwszej tabeli załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały odnośnie do Regionu Południowego w zakresie zmieszanych odpadów komunalnych, jako funkcjonującą regionalną instalację do przetwarzania odwodów wskazano "Sortownię odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostownię", mieszczącą się w [...] przy ul. [...]. Brak jest w ustawie o odpadach definicji legalnej sortowni, jednak wykładnia przepisów ustawy o odpadach nie daje podstaw do uznania, że działalność prowadzona w zakresie przetwarzania odpadów może być utożsamiana w sortowaniem odpadów czy też ich kompostowaniem. Z definicji legalnej pojęcia "zbierania odpadów" określonej w art. 3 ust. 34 ustawy o odpadach wynika, że pod tym pojęciem rozumieć należy gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. Oznacza to, że sortowanie odpadów, stanowi etap procesu gospodarowania odpadami, jednak jest procesem poprzedzającym ich przetwarzanie. Sortownia lub kompostownia odpadów nie może być utożsamiana z regionalną instalacją do przetwarzania odpadów. Umieszczenie "Sortowni odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostowni", mieszczącej się w Krośnie przy ul. Białobrzeskiej w załączniku do zaskarżonej uchwały w pozycji przewidzianej dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów naruszało zatem art. 35 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ. W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, błędną wykładnię art. 90 ustawy o samorządzie województwa przez przyjęcie, że skarżący wykazał naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. Po drugie, błędną wykładnię art. 90 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że posiadanie i prowadzenie przez skarżącego instalacji w regionie objętym uchwałą w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami "wykazuje" naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Po trzecie, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152 poz. 897 ze zm.) przez przyjęcie, że skarżący może domagać się ujęcia jego instalacji w uchwale w sprawie wykonania WPGO, w sytuacji, gdy jego instalacja nie spełnia wymogów z tego przepisu. Po czwarte, błędną wykładnię art. 35 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej Regionu Południowego - Zmieszane odpady komunalne, w tabeli przewidzianej dla funkcjonujących regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów nie może być ujęta instalacja "Sortownia odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostownia" mieszcząca się w Krośnie przy ul. Białobrzeskiej, pomimo że spełnia ona wszystkie wymogi dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych Po piąte, błędną wykładnię art. 38 ust 2 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że załącznik nr 2 zaskarżonej uchwały nie zawiera "zapisów" wymaganych przez prawo. Po szóste, błędną wykładnię art. 35 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że w załączniku nr 2 w części dotyczącej Regionu Południowego - Zmieszane odpady komunalne, w tabeli dotyczącej funkcjonujących regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów, nie ujmuje się instalacji, która w nazwie zawiera sortownię lub kompostownię. W ocenie organu, instalacja ta spełnia wymogi dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, a przepis wymaga ujęcia w uchwale w spawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Po siódme, błędną wykładnię art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że instalacja ujęta w załączniku nr 2 do uchwały w części dotyczącej Regionu Południowego - Zmieszane odpady komunalne, w tabeli przewidzianej dla funkcjonujących regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów nie spełnia wymogów do ujęcia jej w tym miejscu. Po ósme, niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach przez przyjęcie definicji pojęcia "zbieranie odpadów", które nie ma zastosowania w tej sprawie. Po dziewiąte, błędną wykładnię art. 2, art. 10, art. 163 i art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach przez stwierdzenie nieważności w części uchwały, uznając, że ujęta w załączniku nr 2 instalacja nie może być umieszczona w tabeli przewidzianej dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów. W ocenie organu, instalacja ta spełnia wszystkie wymogi RIPOK w sytuacji, kiedy przepisy przyznają prawo stanowienia w tym względzie wyłącznie organowi, co stanowi nieuprawnione wkraczanie Sądu w kompetencje uchwałodawcze organu naruszając chronioną konstytucyjnie samodzielność jednostek samorządu terytorialnego oraz naruszając konstytucyjną zasadę trójpodziału władzy. Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach przez oparcie rozstrzygnięcia Sądu I instancji na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W szczególności polegało to na ustaleniu, że instalacja "Sortownia odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostownia" ujęta w załączniku nr 2 nie może być ujęta jako RIPOK, w sytuacji, gdy instalacja ta spełnia wszystkie wymogi dla RIPOK. W ocenie spółki, stanowi to dokonywanie przez Sąd I instancji ustaleń wychodzących poza materiał dowodowy i jego dowolną ocenę. Po drugie, art. 58 § 1 pkt 5a, art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 90 ustawy o samorządzie województwa. Polegało to na braku odrzucenia skargi skarżącego z uwagi na niewykazanie interesu prawnego lub uprawnienia. Po trzecie, niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. przez brak oddalenia skargi. Po czwarte, art. 147 §1 p.p.s.a. przez niezasadne stwierdzenie nieważności części uchwały, w sytuacji, gdy uchwała jest zgodna z prawem. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie lub oddalenie skargi. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiada prawu. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że zarówno autor skargi kasacyjnej, jak i Sąd I instancji konsekwentnie w sposób nieprawidłowy posługują się pojęciem "zapisów" w regulaminie. Zgodnie natomiast z § 115 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. "Zasady techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Oznacza to, że przedmiotowa uchwała jako akt prawa miejscowego dzieli się na przepisy, natomiast "zapis" jest instytucją prawa spadkowego uregulowaną w art. 968 i nast. ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.). Po drugie, zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Oznacza to, że badając w tej sprawie legitymację skarżącego należało brać pod uwagę aktualny interes prawny, ponieważ prawo do zaskarżenia przedmiotowej uchwały przysługuje temu podmiotowi, który wykaże się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego jak i uprawnienia jest bowiem norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja) mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko materialnego prawa administracyjnego). Z tych względów podstawę legitymacji procesowej strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu. Ustalenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, która polega na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Stąd interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu wyznaczonej normami prawnymi, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy też wolności prawnie chronione. Ponadto kryterium posiadania interesu prawnego ma charakter materialnoprawny jak i wymaga ustalenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowaną w skardze do Sądu I instancji uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego. Dlatego też posiadanie interesu prawnego także w tej sprawie oznacza powołanie się na przepisy prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Ponadto powinien to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Oznacza to również, że istotą takiego interesu prawnego zawsze jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, czyli taką normą, którą można wskazać za jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swój interes prawny. Dlatego też ustalenie istnienia interesu prawnego ma na celu ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązująca normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Chodzi tu oczywiście o interes prawny, a nie faktyczny, ponieważ musi zachodzić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania. Stąd przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które toczy się na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną do Sądu I instancji uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego. Należy także podkreślić, że podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień danego podmiotu. Przyznanie statusu strony w postępowaniu sądowym oznacza posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz dopiero naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jako podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Podkarpackiego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego podmiotu, który wnosi skargę musi mieć także charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Po trzecie, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały, w pierwszej kolejności województwo przyjmowało plan gospodarki odpadami na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy o odpadach. Był to akt kierownictwa wewnętrznego, który jednak w określonych sytuacjach faktycznych i prawnych może podlegać zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wojewódzkim planie gospodarki odpadami wskazywano obligatoryjnie regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku, gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn (art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach). Ponadto, wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmował uchwałę w sprawie jego wykonania (art. 38 ust. 1 ustawy o odpadach). Był to więc akt prawa miejscowego, który miał charakter "wykonawczy" wobec wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Plan gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego 2022 został przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego z 5 stycznia 2017 r. nr XXXI/551/17. W uchwale tej instalacja skarżącego została ujęta jako instalacja zastępcza dla regionu południowego. Skarżący zaskarżył uchwałę nr XXXI/551/17 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z 28 września 2017 r. stwierdził nieważność uchwały w części odnoszącej się do instalacji skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Województwo Podkarpackie. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2018 r. sygn. akt II OSK 558/18. W związku z powyższym Sejmik Województwa Podkarpackiego uchwałą z 25 marca 2019 r. nr VI/103/19 dokonał zmiany uchwały nr XXXI/551/17 w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego 2022 i w konsekwencji uchwałą z 25 marca 2019 r. nr VI/105/19 dokonał także zmiany zaskarżonej w tej sprawie uchwały nr XXXI/552/17. Zmiany te polegały na uwzględnieniu instalacji skarżącego jako RIPOK dla regionu południowego. Po czwarte, brak umieszczenia danej instalacji w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w zakresie ujętym w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, ma zasadnicze znaczenie dla podmiotu zamierzającego prowadzić działalność w zakresie gospodarki odpadami, mając na uwadze treść art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. W dacie wydania zaskarżonego w tej sprawie wyroku, doszło już do prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały nr XXXI/551/17 w zakresie dotyczącym instalacji skarżącego. Powyższe oznacza, że ujęcie instalacji skarżącego jako instalacji zastępczej w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego 2022 było sprzeczne z ustaleniami uchwały nr XXXI/551/17 w tym zakresie oraz wiążącą oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2018 r. sygn. akt II OSK 558/18. Z tego powodu Sąd I instancji miał w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że skarżący miał interes prawny w zaskarżeniu uchwały nr XXXI/552/17 wynikający z art. 38 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 5 ustawy o odpadach. Jednocześnie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, chociaż z innych powodów niż wskazał to Sąd I instancji. W tej konkretnej sprawie, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2018 r. sygn. akt II OSK 558/18, naruszenie interesu prawnego skarżącego wynikało z uwzględnienia jego instalacji jako instalacji zastępczej w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego 2022 w sposób niezgodny z uchwałą w sprawie uchwalenia tego Planu, aczkolwiek niezgodność ta miała charakter następczy, będący skutkiem powołanego wyroku z 4 października 2018 r. Z tych względów zarzuty kasacyjne kwestionujące naruszenie interesu prawnego skarżącego w tej sprawie nie zasługiwały na uwzględnienie. Po piąte, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym brak było podstaw do uwzględnienia w zaskarżonej uchwale instalacji pod nazwą "Sortownia odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostownia". Sąd I instancji przeprowadził w tym zakresie analizę przepisów dotyczących gospodarki odpadami, wykazując różnicę między sortowaniem a przetwarzaniem odpadów, co jednak nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestia nazwy danej instalacji nie ma znaczenia dla możliwości uwzględnienia jej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami oraz uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, ponieważ kluczowe w tym zakresie jest spełnienie warunków prawnych i faktycznych do uznania tego rodzaju instalacji za RIPOK. Sąd I instancji nie wykazał w żaden sposób, że wskazana "Sortownia..." nie spełniała warunków do nadania jej statusu RIPOK, pomijając już nawet, że kwestia ta została już uregulowana w Planie gospodarki województwa podkarpackiego 2022. Natomiast uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanym przez Sąd I instancji zakresie było skutkiem stwierdzenia nieważności uchwały nr XXXI/551/17 w związku z brakiem uwzględnienia instalacji skarżącego jako RIPOK. Po szóste, ze wskazanych wyżej względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie art. 90 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, jak i art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W stanie faktycznym i prawnym tej sprawy, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2018 r. sygn. akt II OSK 558/18, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy był zarzut podnoszący błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. Zarzut ten został ponadto częściowo błędnie sformułowany, ponieważ nie może dojść jednocześnie do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania danego przepisu prawa materialnego. Z kolei zarzut błędnej wykładni art. 35 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach przez przyjęcie, że w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały nie może być ujęta "Sortownia odpadów komunalnych zmieszanych i z selektywnej zbiórki, kompostownia" zasługiwał na uwzględnienie, ale nie mógł odnieść zamierzonego skutku ze wskazanych wyżej względów. Dotyczy to także zarzutu podnoszącego naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, jak i zarzutu błędnej wykładni art. 2, art. 10, art. 163 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 6 i art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach. Brak możliwości uwzględnienia powyższych zarzutów oznacza, że Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 151 p.p.s.a., natomiast prawidłowo zastosował art. 147 §1 p.p.s.a. Zarzuty podnoszące naruszenie tych przepisów nie zasługiwały więc na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.