VII SA/Wa 2417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) zwanej dalej kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. [...] o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B nr [...] na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 9 grudnia 2015 r. do dnia 9 marca 2016 r. i o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w dniu 9 grudnia 2015 r., zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt la lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym dokument prawa jazdy został zatrzymany przez Policję, a następnie przekazany do Prezydenta [...]. Ponadto do organu wpłynęła informacja wskazująca, iż M. W. w dniu 9 grudnia 2015 r. kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o 53 km/h na obszarze zabudowanym i na tej podstawie Policja dokonała zatrzymania dokumentu prawa jazdy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że informacja taka zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych ustaw jest podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, tj. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, co oznacza, iż po jej otrzymaniu i zweryfikowaniu poprawności formalnej, starosta jest zobowiązany do wydania decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniósł M. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 kpa, art. 8 kpa w zw. z art. 77 i 80 kpa, art. 97 § 1, 138 § 1 pkt 1 i 140 kpa, poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia faktu prowadzenia przez skarżącego pojazdu z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, podczas gdy nie zostało to udowodnione; - art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie może być wyłącznie informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy podstawą winny być jedynie jednoznacznie ustalone okoliczności faktyczne świadczące o rzeczywistym przekroczeniu prędkości, a więc popełnienie wykroczenia, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności zagwarantowanej w Konstytucji RP. Podniósł, że nie godząc się z ustaleniem dotyczącym przekroczenia prędkości o 53 km/h nie przyjął mandatu i toczy się sprawa przed Sądem Rejonowym w G. Skoro zatem nie zakończyło się postępowanie w sprawie o wykroczenie, to nie można uznać za udowodnioną okoliczność przekroczenia przez skarżącego prędkości o 53 km/h. Skarżący podniósł również, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym (sygn. akt K 24/15 i K 25/15). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B nr [...] na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 9 grudnia 2015 r. do dnia 9 marca 2016 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust.1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ze znajdującego się w aktach pisma z dnia 9 grudnia 2015 r. wynika, że w dniu 9 grudnia 2015 r. skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą 50 km/h na obszarze zabudowanym, w związku z czym zatrzymane zostało prawo jazdy skarżącego. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h zobowiązywało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzji nadano jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do argumentacji skargi, Sąd uznał, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. W sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, które toczyło się w związku z przekazaniem informacji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego badania konstytucyjności art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Sąd wskazuje, iż w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r., poz. 2197), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "Art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167) (...)." Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż orzeczenia zapadłe w sprawie są prawidłowe, zgodne z przepisami. Z tych względów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.