II SA/Ke 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia zwykłego "..." z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu - Stowarzyszeniu zwykłemu "..." z siedzibą w J. wpis sądowy w wysokości 100 (sto) złotych. Zarządzeniem z 4 sierpnia 2017 r., doręczonym 16 sierpnia 2017 r., P. K. został wezwany, w terminie 7 dni, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu pełnomocnictwa – dla niego bądź osoby, które podpisały skargę – do wniesienia skargi w niniejszej sprawie (jako czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu) od wszystkich członków Stowarzyszenia. Jednocześnie strona skarżąca została pouczona o treści art. 41a ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach. W zakreślonym terminie P. K. złożył "Listę Członków Założycieli Stowarzyszenia Zwykłego "..." (k.38), z której wynikało, że członkami tego Stowarzyszenia są: U. P., P. K., A. Ł., M. Ł. P. K. złożył również pełnomocnictwo (k.43) do reprezentowania Stowarzyszenia między innymi przed sądami administracyjnymi, z którego wynikało, że pełnomocnictwa tego P. K. udzielili: M. Ł., P.K. i A. Ł. Zatem z porównania obu powyższych dokumentów wynika, że pełnomocnictwo do reprezentacji Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi nie zostało udzielone P. K. przez członka stowarzyszenia U. P. Wskazać należy, że w świetle art. 41a ust. 1 ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2017 r., poz. 210), stowarzyszenie zwykłe (a takim jest strona skarżąca) reprezentuje przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe albo zarząd. W świetle jednak treści art. 41a ust. 2, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Oznacza to, że przedstawiciel stowarzyszenia zwykłego jest zasadniczo uprawniony do jego reprezentacji, przy czym uprawnienie to jest w pewnych przypadkach ograniczone poprzez konieczność uzyskiwania przez niego wspomnianej wyżej zgody i pełnomocnictwa. Przypadków tych ustawodawca nie zdefiniował, choć ułatwił ich określenie poprzez przykładowe wskazanie czynności uznanych za te, które przekraczają zwykły zarząd. Stosownie do art. 41a ust. 3 są nimi w szczególności: nabycie oraz zbycie nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego (pkt 1); ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego (pkt 2); zawarcie umowy kredytu albo pożyczki (pkt 3); przejęcie długu, uznanie długu, zwolnienie z długu, przystąpienie do długu, zawarcie umowy poręczenia lub zawarcie innej podobnej umowy (pkt 4); zaciągnięcie innych zobowiązań przekraczających wartość 10 000 zł (pkt 5). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i z tego względu - zgodnie z art. 41a ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, wymaga przedłożenia pełnomocnictwa podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, upoważniającej P. K. do reprezentowania Stowarzyszenia przez sądem administracyjnym, stanowiącej warunek formalny skutecznego wniesienia skargi. Ponieważ strona nie uzupełniła braków formalnych skargi, gdyż złożone pełnomocnictwo nie zostało udzielone przez wszystkich członków Stowarzyszenia, a ponadto nie zostało również wniesione pełnomocnictwo do złożenia skargi dla osób, które tę skargę podpisały, konieczne stało się jej odrzucenie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami), który stanowi, że Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.