VII SA/Wa 2317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., odmawiającą, po wszczęciu postępowania na wniosek J. S., M. P. oraz T. P., stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem w parterze wraz z instalacjami zewnętrznymi: elektryczną, gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej; wewnętrzną instalacją gazu oraz budową dróg wewnętrznych, chodnika i usunięciem kolizji z siecią energetyczną na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Analizując sprawę w trybie nieważności organ wskazał, że w dacie wydawania pozwolenia budowlanego inwestor dysponował decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.), utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., ustalającą, na wniosek [...] sp. z o.o., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz garażem w parterze oraz tarasami z basenem krytym na dachu oraz budowie przyłączy, infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu na działce nr ewid. [...]. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ pokreślił, iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 862/07, ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., o ustaleniu warunków zabudowy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie zaś do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzja o pozwoleniu na budowę poddawana jest kontroli w świetle stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania, a w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego, w obrocie prawnym funkcjonowała ww. ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy. Zaś badanie przesłanki wznowieniowej w postępowaniu nieważnościowym zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, uznaje się za niedopuszczalne. Organ powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdził, że nie doszło do jego rażącego naruszenia, ponieważ ustalenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., o warunkach zabudowy (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.), nie zostały naruszone przez sporną inwestycję w sposób rażący, co wykazano po analizie dokumentacji projektowej. Zdaniem organu nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów ww. decyzji w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy (10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...]; projektowana - 10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...]), co do szerokości elewacji frontowej (dopuszczalna -12-23 m; projektowana - 21,7 m); co do wysokości elewacji frontowej (dopuszczalna - do 16 m od poziomu terenu do górnej krawędzi attyki; projektowana - 15,99 m), co do wysokości w kalenicy (dopuszczalna - do 19,0 m; projektowana - 18,90 m) oraz co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (dopuszczalna - 0,65; projektowana - 0,649). W ocenie organu nie doszło również do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w prawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż według projektu sporny budynek został usytuowany w odległości od granic z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - od 4,00 m do 4,70 m od granicy z działkami budowlanymi nr ewid. [...] oraz [...] (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr BZ-01); od strony wschodniej - w odległości od 3,00 m do 3,10 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr BZ-01), natomiast otwory w elewacji wschodniej zaprojektowano w odległości co najmniej 4,83 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] (projekt budowlany rys. nr BZ-01a). Od strony północnej projektowany budynek graniczy z działką drogową nr ewid. [...], zaś od strony południowej z działką drogową nr ewid. [...] (projekt budowlany rys. nr BZ-01a). Dodatkowo balkony i tarasy spornego budynku zostały usytuowane od granic z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - w odległości co najmniej 2,81 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] oraz w odległości co najmniej 3,03 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...]; od strony wschodniej - w odległości co najmniej 2,70 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] oraz w odległości co najmniej 2,76 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] (projekt budowlany rys. nr BZ-01a). Organ stwierdził również, że w sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów dotyczących nasłonecznienia (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002 r.) i w tym zakresie powołał się na treść sporządzonej przez dr inż. arch. M. S. "Analizy przesłaniania budynków sąsiednich", z której wynika, że "w odległości równej wysokości przesłaniania nie znajdują się elementy przesłaniające projektowanego budynku. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że projektowany budynek nie pogarsza warunków użytkowania sąsiednich działek oraz że usytuowanie projektowanego budynku umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich zgodnie z § 13 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Z Analizy tej wynikało również, że czas nasłonecznienia pomieszczeń w poszczególnych budynkach usytuowanych na sąsiednich działkach wynosi od 4 do 8 godzin, a także, że "budynki na terenie sąsiednich działek po uwzględnieniu projektowanego budynku posiadają wymagane przepisami oświetlenie słoneczne". W Analizie stwierdzono, że znaczna część cienia rzucanego przez budynek pokrywa się z cieniem rzucanym przez istniejący drzewostan. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że projektowany budynek nie pogarsza warunków użytkowania sąsiednich działek ze względu na rzucany cień". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. wniosła J. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 6, 7, 8, 9 i 12 § 1 k.p.a., poprzez brak dokładnego i wnikliwego zbadania sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i ustalenia jej stanu faktycznego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a w konsekwencji załatwienie sprawy w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym podmiotów które mają zostać obciążone negatywnymi skutkami nieprawidłowo przeprowadzonych postępowań w zakresie ustalenia warunków zabudowy; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania, pomimo iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na brak decyzji o warunkach zabudowy; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem pozwolenie budowlane wydano w oparciu o nieprawidłowo sporządzoną "Analizę przesłaniania budynków sąsiednich", która nie uwzględnia wszystkich otworów okiennych w obiektach istniejących na nieruchomościach graniczących z inwestycją. Skarżąca podniosła, że w momencie wystąpienia przez inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nie dysponował on w rzeczywistości prawomocną decyzją o warunkach zabudowy i tym samym doszło do rażącego naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sporządzonej Analizie zarzuciła nie uwzględnienie wszystkich otworów okiennych w budynkach istniejących na nieruchomościach graniczących z inwestycją (w budynku istniejącym na działce nr [...] nie pokazano okna usytuowanego na wysokości 4,2 m od poziomu terenu od strony granicy z działka nr [...]) oraz manipulację ramionami kątów 60 stopni poprzez ich obrócenie (okna w Budynku "A" na działce nr [...] i Budynku "C" na działce nr [...]) lub skrócenie (budynek na działce nr [...]). W ocenie skarżącej uchybienia w przeprowadzonej analizie w znaczący sposób wpłynęły na niewłaściwe usytuowanie projektowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów wskazać należy, że nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę została wydana bez rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa była ocena organu nadzoru, który zwracał uwagę na istotę postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Rolą tego postępowania nie jest bowiem ponowne rozpoznanie co do istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postępowanie takie nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo cały zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 k.p.a. Zasadnie zatem przyjął organ, że jego zadaniem była ocena kwestionowanej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji posiada odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nierozszerzająca, albowiem usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia mogą prowadzić do jego wzruszenia. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. W niniejszej sprawie te trzy przesłanki łącznie nie wystąpiły. Z akt sprawy wynikało, że inwestor dysponował decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r.), utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., ustalającą, na wniosek [...] sp. z o.o., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz garażem w parterze oraz tarasami z basenem krytym na dachu oraz budowie przyłączy, infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu na działce nr ewid. [...]. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 862/07, uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., o ustaleniu warunków zabudowy, jednak ta okoliczność może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie zaś do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, decyzja o pozwoleniu na budowę badana jest w świetle stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania, a w dacie wydania kwestionowanej decyzji organu wojewódzkiego, w obrocie prawnym funkcjonowała ww. ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy. Powyższe oznacza, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ architektoniczno-budowlany miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Organ nadzoru zasadnie stwierdził, że nie doszło do rażącego naruszenia ww. przepisu, ponieważ ustalenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r., o warunkach zabudowy (utrzymanej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.), nie zostały naruszone przez sporną inwestycję w sposób rażący. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów decyzji o warunkach zabudowy: co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (wymagana - 10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...]; projektowana - 10 m od granicy działki od strony ul. [...] i 7 m od granicy działki od strony ul. [...]), co do szerokości elewacji frontowej (dopuszczalna -12-23 m; projektowana - 21,7 m); co do wysokości elewacji frontowej (dopuszczalna - do 16 m od poziomu terenu do górnej krawędzi attyki; projektowana - 15,99 m), co do wysokości w kalenicy (dopuszczalna - do 19,0 m; projektowana - 18,90 m) oraz co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (dopuszczalna - 0,65; projektowana - 0,649). Dokonana przez organ analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę nie wykazała, aby rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu budowlanego wynikało, iż sporny budynek został usytuowany od granic z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - w odległości od 4,00 m do 4,70 m od granicy z działkami budowlanymi nr ewid. [...] oraz [...] (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr BZ-01); od strony wschodniej - w odległości od 3,00 m do 3,10 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr BZ-01), natomiast otwory w elewacji wschodniej zaprojektowano w odległości co najmniej 4,83 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] (projekt budowlany rys. nr BZ-Ola). Od strony północnej projektowany budynek graniczy z działką drogową nr ewid. [...], zaś od strony południowej z działką drogową nr ewid. [...] ( projekt budowlany rys. nr BZ-Ola). Stosownie do treści § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. W przedmiotowym projekcie budowlanym balkony i tarasy, zostały usytuowane od granic z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - w odległości co najmniej 2,81 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] oraz w odległości co najmniej 3,03 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...]; od strony wschodniej - w odległości co najmniej 2,70 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] oraz w odległości co najmniej 2,76 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] ( projekt budowlany rys. nr BZ-Ola). W związku z powyższym nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1, 2 i 5 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z brzmieniem § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Stosownie do § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Z załączonej przez inwestora "Analizy przesłaniania budynków sąsiednich", sporządzonej przez dr inż. arch. M. S., wynikało, iż "w odległości równej wysokości przesłaniania nie znajdują się elementy przesłaniające projektowanego budynku. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że projektowany budynek nie pogarsza warunków użytkowania sąsiednich działek oraz że usytuowanie projektowanego budynku umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich zgodnie z § 13 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Zgodnie z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-160°, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-17°°. Natomiast z "Analizy nasłonecznienia" sporządzonej przez dr inż. arch. M. S. wynikało, iż czas nasłonecznienia pomieszczeń w poszczególnych budynkach usytuowanych na sąsiednich działkach wynosi od 4 do 8 godzin. W powyższej analizie stwierdzono również, że budynki na terenie sąsiednich działek po uwzględnieniu projektowanego budynku posiadają wymagane przepisami oświetlenie słoneczne. Nadto, że znaczna część cienia rzucanego przez budynek pokrywa się z cieniem rzucanym przez istniejący drzewostan. W związku z powyższym, organ architektoniczno-budowlany nie miał podstaw do przyjęcia, że projektowany budynek wpływa negatywnie na warunki użytkowania sąsiednich działek poprzez rzucany cień.  Także aktualnie, poza twierdzeniami samej skarżącej, brak jest dokumentu mającego rzetelny walor dowodowy, który podważałby ustalenia zawarte w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. W świetle powyższego prawidłowe było twierdzenie organu, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie można zatem zdaniem Sądu, zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.