IV SA/Wa 171/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16a, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej "k.p.a." po rozpoznaniu odwołania K. M., dalej "skarżąca", cudzoziemka" od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2016r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego postanowiono: - uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu i w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; - wyznaczyć nowy termin dobrowolnego powrotu- 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - orzec o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - orzec o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom; - utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. W dniu [...] stycznia 2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wydał decyzję Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu K. M. do powrotu wraz z 2 dzieci w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemka przekroczyła nielegalnie granicę z [...] do [...] oraz, że mimo, iż wobec niej została wydana ostateczna decyzja o odmowie udzielenia jej ochrony międzynarodowej, nie opuściła ona terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie przewidzianym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i przebywała w Polsce bez stosownego tytułu pobytowego. Wskazano przy tym, że w dniu [...] lipca 2015r. skarżąca została przekazana przez stronę [...] do Polski na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 604/2013 (DUBLIN III). Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi strony pani M. F. w dniu 17 lutego 2016r. Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 62 w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez rozdzielenie postępowania wobec skarżącej od postępowania w tożsamym zakresie wszczętego wobec jej męża i ojca jej dzieci – D. B., co zdaniem pełnomocnika - doprowadziło do braku właściwych ustaleń, czy zobowiązanie cudzoziemki do powrotu nie będzie sprzeczne z przysługującym jej prawem do życia rodzinnego, - naruszenie art. 77 § 1 Kpa poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego i pominięcie dowodu z przesłuchań strony, - naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak ustaleń, czy wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa skarżącej do ochrony jej życia rodzinnego, skoro wobec pana D. B. nie wydano analogicznej decyzji ostatecznej, oraz praw jej dzieci, - naruszenie art. 80 Kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów w sprawie polegającą na uznaniu, iż nie posiadając żadnych dokumentów podróży skarżąca nielegalnie przekroczyła granicę z Polski do [...], - naruszenie art. II i 107 § 1 Kpa poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, a w szczególności brak wyjaśnienia, jaką moc dowodową organ przyznał zeznaniom cudzoziemki i dlaczego odmówił im wiarygodności, jak również niewskazanie dowodów na podstawie których organ uznał, iż w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i pominięcie wpływu powrotu do kraju pochodzenia wraz z dziećmi na prawo do życia rodzinnego skarżącej i prawa dzieci, - naruszenie art. 138 § 2 Kpa poprzez brak uwzględnienia zaleceń organu odwoławczego z decyzji Nr [...], - naruszenie art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez niezastosowanie tych przepisów w sprawie podczas, gdy powrót do kraju pochodzenia wyłącznie strony spowoduje rozdzielenie rodziny. W związku z powyższym pełnomocnik strony wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik strony wnosi o dopuszczenie dowodu z zeznań cudzoziemki i jej męża oraz przesłuchanie ich na okoliczność przyczyn opuszczenia przez nich kraju pochodzenia i obaw przed powrotem do [...] oraz na okoliczność problemów zdrowotnych męża i dzieci cudzoziemki. Organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie ustalił, że skarżąca przyjechała do Polski w dniu [...] czerwca 2014r. wraz z mężem - obywatelem [...] panem D. B. i małoletnim dzieckiem – S. B. ur. [...].12.2013r. Tego samego dnia mąż cudzoziemki złożył w PSG w [...] wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmujący żonę i córkę. W dniu [...] grudnia 2014r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzje Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcom wnioskowanej ochrony. W dniu 8 stycznia 2015r. pan D. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Rady do Spraw Uchodźców, po czym wraz z żoną i dzieckiem nielegalnie przekroczył granicę z Polski do [...], gdzie również złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców umorzyła powyższe postępowanie odwoławcze. Powyższa decyzja została wysłana na adres wskazany przez stronę i nie została odebrana w terminie wskazanym w art. 26 ust. 5 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu stwierdzono, iż rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone w dniu 22 kwietnia 2015r. W dniu 28 lipca 2015r. strona [...] przekazała cudzoziemców do Polski w ramach postępowania DUBLIN III. Tego samego dnia D. B. ponownie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmującym żonę i dziecko. W dniu [...] sierpnia 2015r. pani K. M. urodziła w R. córkę – S. B. W dniu [...] stycznia 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o niedopuszczalności powyższego wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2016r. Nr [...], którą strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 23 czerwca 2016r. D. B. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmującym całą rodzinę. W dniu [...] września 2015r. Komendant PSG w [...] wydał decyzję Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu K. M. do powrotu. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z zaleceniem ponownego ustalenia czy wobec cudzoziemki zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i odpowiednio do w/w artykułu zastosowania przepisów z art. 315 ustawy o cudzoziemcach oraz wzięcia pod uwagę argumentów podniesionych w odwołaniu. W dniu [...] sierpnia 2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wydał postanowienie Nr [...] orzekające o zobowiązaniu K. M. do stawiennictwa w 10-tym dniu każdego miesiąca w PSG w [...] oraz do zamieszkania w Ośrodku [...]. Art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniające stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Jak wskazano wyżej, decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcom wnioskowanej ochrony międzynarodowej została doręczona stronie w dniu 22 kwietnia 2015r. W związku z powyższym organ stwierdził, że cudzoziemka miała obowiązek wyjechać z kraju wraz z dziećmi do dnia 20 maja 2015r. Nielegalne przekroczenie granicy z Polski do [...] nie stanowi o wykonaniu przez skarżącą obowiązku opuszczenia terytorium naszego kraju w rozumieniu art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Tak więc nie stosując się do postanowień tego przepisu skarżąca wyczerpała dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16a ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, - została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Art. 303 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, stanowi, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Natomiast zgodnie z art. 305 ust. 2 tej samej ustawy, postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. W związku z powyższym organ stwierdził, że fakt złożenia przez męża skarżącej kolejnych wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie wstrzymuje biegu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Postanowienia art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy o cudzoziemcach ustanowionej dla zapewnienia kontroli ich wjazdu i pobytu. Wobec powyższego, wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. W art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa wart. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 tej samej ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. Podczas przesłuchania w dniu [...] lipca 2015r. K. M. zeznała, że zarówno ona jak i jej mąż byli w kraju pochodzenia prześladowani i przesłuchiwani przez policję z powodu podejrzeń, iż D. B. współpracuje z opozycją. Rozpatrując sprawę cudzoziemki w kontekście zagrożeń określonych w art. 348 pkt 1 i art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ II instancji uznał za zasadne wskazanie na rozstrzygnięcia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Rady do Spraw Uchodźców w sprawie odmowy udzielenia D. B. i jego żonie ochrony międzynarodowej. Wskazanymi przez D. B. okolicznościami uzasadniającymi udzielenie mu wnioskowanej ochrony miały być obawy strony przed powrotem do kraju pochodzenia z powodu prześladowań, jakich D. B. miał doznać ze strony siłowych struktur , które go prześladowały i stosowały przemoc w [...] gdzie zamieszkiwał, podejrzewając, iż współpracuje on z [...]. Zdaniem strony, prześladowania te rozpoczęły się już podczas tzw. [...], kiedy to pan D. B. pomagał ludziom bezpośrednio zaangażowanym w walkę partyzancką a jego brat wstąpił w szeregi bojowników, za co został następnie aresztowany i jest dotychczas pozbawiony wolności. D. B. stwierdził przy tym, że nie należał do żadnej organizacji ani partii i nie był aresztowany, sądzony ani przetrzymywany. Z zeznań cudzoziemca wynika, że stosowane wobec niego działania ograniczały się głównie do nachodzenia go w miejscu zamieszkania i wzywania na przesłuchania w celu uzyskania informacji o bojownikach tzw. podziemia i ich działalności. Na podstawie analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w tym zeznań strony i posiadanej przez organ orzekający wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia strony - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał obawy D. B. i jego żony za nieudowodnione a nawet nieuprawdopodobnione. Wnikliwa analiza i szerokie uzasadnienie takiego stanowiska znajduje się we wskazanych wyżej decyzjach Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Rady do Spraw Uchodźców. W ocenie tych organów, ani D. B. ani jego nie padli ofiarą działań mających znamiona prześladowań a materiał dowodowy nie uprawdopodabnia, że cudzoziemcy rzeczywiście po powrocie do kraju pochodzenia mogą doznać problemów będących skutkiem rzeczywistych prześladowań. Jak to podkreślono w decyzji Nr [...], pan D. B. nie był ofiarą prześladowań, a podejmowane przez struktury siłowe legalne działania nie były wymierzone bezpośrednio w skarżącego, a były ukierunkowane na wyeliminowanie bojowników i działalność tzw. podziemia, natomiast pan D. B. mógł być traktowany jako potencjalne źródło informacji w tym przedmiocie. W toku postępowań uchodźczych nie wyszły na jaw żadne okoliczności mogące wskazywać na zamiar podjęcia przez władze bądź inne podmioty wobec strony działań równoznacznych z prześladowaniami. Natomiast odnośnie wspomnianych wyżej dokumentów (wezwania na przesłuchania do Wydziału Śledczego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych [...]) organ stwierdził bardzo niską wiarygodność tych wezwań pod względem ich autentyczności. Dokumenty te nie zostały zaopatrzone w stosowną pieczęć wystawiającego organu i nie zostały podpisane przez funkcjonariusza wzywającego pana D. B. na przesłuchanie. Dolne części tych dokumentów mające stanowić potwierdzenie odbioru wezwań przez adresata, nie zostały odcięte i z niewiadomych przyczyn pozostały w posiadaniu osoby je odbierającej. Ponadto już na podstawie samego, prostego oglądu odręcznego pisma w tych dokumentach można stwierdzić, że rubryki wystawiającego i odbierającego wezwania wypełnione zostały przez tą samą osobę. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony dot. ponownego przesłuchania skarżącej i jej męża na okoliczność przyczyn opuszczenia przez nich kraju pochodzenia i ich obaw przed powrotem organ odwoławczy uznał ten wniosek za bezcelowy. Zarówno skarżąca jak i jej małżonek powołują się na te same przyczyny obaw powrotu do [...], które były już badane w toku postępowań uchodźczych, a cudzoziemcy nie przedstawili żadnych nowych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi odwoławczemu. Tak więc okoliczności wskazane we wniosku pełnomocnika zostały ocenione bez konieczności ponownego przesłuchiwania skarżącej i jej męża. W niniejszym postępowaniu odwoławczym organ orzekający w II instancji zbadał również zasadność odmowy udzielenia pani K. M. zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na ochronę życia rodzinnego i prywatnego cudzoziemki. Art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w powołanym w uzasadnieniu decyzji orzecznictwie. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie ETPCz prezentowany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązanie do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa migracyjnego. System wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. To czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć może ostatecznie od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli czy ingerencja ta jest konieczna demokratycznym społeczeństwie. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności należy, zdaniem organu, wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa K. M. do poszanowania jej życia rodzinnego. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Skarżąca nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca nie wykazał również innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, które mogłyby zostać zerwane lub w znacznym stopniu ograniczone w wyniku zobowiązania jej do powrotu. W dniu [...] listopada 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał również decyzję Nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016r. o zobowiązaniu do powrotu męża skarżącej. Nie zachodzi więc obawa, że w przypadku wykonania przez skarżącą zaskarżonej decyzji dojdzie do rozdzielenia rodziny. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemki do ochrony jej życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012r. (numer 60286/09). W/w orzeczenie nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części w/w orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i w/w kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji, co już częściowo wyjaśniono powyżej. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne. Powyższe zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy często występującej nieznajomości kraju ojczystego i jego języka i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Odnosząc się do sytuacji skarżącej organ stwierdził, że w jej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Cudzoziemka przebywa w Polsce od roku 2014 a więc nie tak długo. Skarżąca nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jej egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe K. M. i jej męża oraz dzieci zostało przeniesione do Polski i istnieją obiektywne trudności w powrotnym przeniesieniu go do kraju pochodzenia. Strona dołączyła do akt sprawy dokumentację medyczną dotyczącą m.in. skarżącej oraz jej męża i dzieci wraz z wnioskiem o przesłuchanie cudzoziemców na okoliczność m.in. ich problemów zdrowotnych. Organ odwoławczy uznał jednak żądanie strony za bezcelowe, albowiem dokumentacja ta nie wskazuje na stan zdrowia cudzoziemców uniemożliwiający obecnie wykonanie zaskarżonych decyzji. Cudzoziemcy otrzymali skierowania na badania specjalistycznej jednak strony nie uzupełniły materiału dowodowego o wyniki tych badań. Za niezrozumiałe i nieuzasadnione organ odwoławczy uznał w decyzji dot. D. B. żądanie pełnomocnika strony, aby polskie organy administracji publicznej miały w tym przypadku podejmować szczególne ustalenia, jaka opieka medyczna świadczona jest w [...] czy [...] w celu porównania jej z możliwościami leczenia gwarantowanymi w Polsce. Przede wszystkim stwierdził brak podstaw do uznania, iż K. M. i jej mąż nie mogą korzystać ze stosownej opieki medycznej w kraju pochodzenia jako pełnoprawni obywatele [...]. Ponadto dla organu odwoławczego nie ulega wątpliwości - nawet bez przeprowadzania szczególnego rozpoznania w tym przedmiocie - że służba zdrowia [...] dysponuje nie gorszymi niż polska służba zdrowia - możliwościami, warunkami, metodami i środkami leczenia obywateli swojego państwa, również w zakresie inwalidztwa, choroby i dolegliwości, na które cierpi skarżący. Już we wspomnianej wyżej decyzji o stwierdzeniu u skarżącego inwalidztwa czytamy, iż decyzja ta "jest obowiązkowa do wykonania przez odpowiednie organy władzy państwowej, organy miejscowego samorządu, jak również przez organizacje niezależne od ich organizacyjno-prawnych form oraz form ich własności (artykuł 8 Ustawy Federalnej o Socjalnej Ochronie inwalidów w [...])". To właśnie do obowiązku stosownych organów medycznych [...] należy określenie zakresu, form i metod leczenia cudzoziemców jako obywateli tego państwa, a do ewentualnego obowiązku strony należało wykazanie, iż powyższa teza jest nieprawdziwa w odniesieniu do skarżącej i jej męża. Wypada tu dodać, że nawet stwierdzenie niższej jakości opieki socjalnej czy medycznej w kraju pochodzenia cudzoziemca w stosunku do tej, na jaką może on liczyć w Polsce nie stanowi o konieczności udzielenia pani K. M. i jej mężowi zezwolenia na pobyt na podstawie art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nie można bowiem przyjąć, że możliwość korzystania przez cudzoziemców z pomocy socjalnej, medycznej czy innej na wyższym poziomie niż w [...] powoduje powstanie po stronie Polski obowiązku udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Organ odwoławczy rozważył również zasadność odmowy udzielenia skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na prawa dzieci cudzoziemca w rozumieniu Konwencji o Prawach Dziecka. Do akt ostatniego wniosku strony o udzielenie ochrony międzynarodowej zostało dołączone tłumaczenie z języka [...] na polski zaświadczenia wystawionego w poradni dziecięcej w kraju pochodzenia skarżącej, stwierdzające u małoletniej S. B. na łopatce oraz prawej i lewej stopie istnienie tworów podobnych do nowotworów, z zaleceniem przeprowadzenia konsultacji u lekarza onkologa. Ponadto do przedmiotowego odwołania została dołączona m.in. karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] listopada 2016r., z której wynika, że małoletnia S. B. była hospitalizowana i stwierdzono u niej ostre zapalenie oskrzeli, złamanie obojczyka prawego spowodowane urazem porodowym, pleśniawki jamy ustnej oraz obustronne, nieżytowe zapalenie ucha środkowego. Z epikryzy zawartej w powyższej karcie informacyjnej wynika że po 6 dobach dziecko zostało wypisane na żądanie matki, która stwierdziła, że będzie leczyła córkę w innym szpitalu w porozumieniu z lekarzem z [...]. Pobyt tych dzieci w Polsce jest integralnie związany z pobytem ich rodziców, w stosunku do których zostały wydane decyzje o zobowiązaniu do powrotu. Tak więc K. M. i jej mąż mają obowiązek wyjechać z Polski wraz z wyżej wskazanymi dziećmi. Ponadto należy tu podnieść, że są to dzieci w wieku 3 lat i 1 roku i pozostają pod stałą opieką rodziców. Nie mamy więc w tym przypadku do czynienia z wieloletnim pobytem dzieci w Polsce i ich dalece posuniętą integracją ze społeczeństwem oraz rzeczywistością życiową naszego kraju. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał w decyzji dot. męża skarżącej żądanie pełnomocnika przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność wpływu powrotu do kraju pochodzenia strony na stan rozwoju psychofizycznego 3 11- rocznego dziecka. Natomiast nie ulega wątpliwości, że wszelkie konsultacje i ewentualne dalsze leczenie dzieci może być przeprowadzone w kraju pochodzenia K. M. z nie gorszym skutkiem niż w Polsce. Brak jest więc podstaw do uznania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z naruszeniem praw dzieci skarżącej. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja K. M. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Organy administracyjne państwa goszczącego cudzoziemców nie są zobowiązane do bezwzględnego respektowania wyboru przez nich miejsca pobytu. Nie ulega wątpliwości, że wjeżdżając do Polski skarżąca i jej mąż mieli świadomość niepewności ich pobytu w naszym kraju, albowiem żaden organ polski nie zagwarantował im wcześniej możliwości pozostania w Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc K. M. i jej mąż ponoszą odpowiedzialność za negatywne skutki dalszego, nieuzasadnionego przedłużania ich pobytu w Polsce. Zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Natomiast art. 315 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Jak stanowi art. 315 ust, 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Stosownie do postanowień art. 23 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedostając się do [...] K. M. nielegalnie przekroczyła granicę, albowiem nie posiadała stosownego zezwolenia na wjazd do tego państwa np. w postaci wizy czy karty pobytu. W przeciwnym razie cudzoziemka nie zostałaby przekazana stronie polskiej w ramach porozumienia DUBLIN III. Ponieważ jednak skarżąca stosuje się do postanowienia zobowiązującego ją do okresowego stawiennictwa w [...], organ I instancji zasadnie odstąpił od nieokreślania w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemki stwierdzając tym samym, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ryzyko ucieczki cudzoziemki. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie pod względem zgodności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o cudzoziemcach oraz zaleceniami zawartymi w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...] a zaskarżona decyzja w niczym nie narusza przepisów Kpa ani postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca zarzucając: I. naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez Skarżącego, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez Skarżącego okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jego zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z informacjami z kraju pochodzenia; 2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1 i 81 k.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń sprzecznych z twierdzeniami Strony wyłącznie poprzez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo tego, że wcześniej nie wezwano Strony do uzupełnienia materiału dowodowego, bądź nie zobowiązano jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości; 3) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), polegające na braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie: - możliwości poszukiwania skutecznej ochrony na terenie [...] przez Skarżącą, - ustalenia, czy jej powrót do kraju pochodzenia - wobec złego stanu zdrowia Cudzoziemca oraz jej rodziny - może wiązać się dla niej z rzeczywistym ryzykiem doznania poważnej krzywdy poprzez nieludzkie lub poniżające traktowanie w myśl art. 15 pkt 2 ustawy "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", II. a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 4) art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a) i b) albo art. 351 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach oraz w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zagrożenie praw Skarżącej musi być w zasadzie pewne, oraz poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, pomimo braku dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, ze względu na zupełny brak odniesienia się do tego, czy Skarżąca ma możliwość poszukiwania skutecznej ochrony ze strony władz w kraju pochodzenia; Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 153 p.p.s.a., o wskazanie organom prawidłowej wykładni w zakresie wymogów wydania zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany - w zakresie istotnym dla przedmiotowej sprawy, wykazanym w uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego dot. błędnej wykładni poszczególnych przepisów oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie dokonał w sposób prawidłowy ustaleń w zakresie istnienia podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o powrocie, bezpodstawnie obciążył stronę obowiązkiem dowodzenia, co jest sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., gdyż nie mamy w postępowaniu administracyjnym do czynienia z zasadą kontradyktoryjności ale zasadą oficjalności w sytuacji w której przedstawienie przez stronę dowodów na okoliczność prześladowania jest w tego rodzaju sprawach wysoce utrudnione. Konstrukcja uzasadnienia powoduje, że nie jest możliwe odniesienie się do rzeczywistej podstawy wydania decyzji, w zakresie odmowy zastosowania powołanych form ochrony. Nie jest bowiem jasne, czy organ kwestionuje prawdziwość relacji Skarżącej, czy też brak "prawdopodobieństwa" wystąpienia tego czynu wobec Skarżącej. Organ powinien jasno wskazać, które elementy relacji strony uznaje za wiarygodne, a które nie. Jeśli natomiast określone dowody byłyby w ocenie organu niewystarczające, organ powinien wskazać konkretnie na to, jakie wątpliwości dostrzega. Ocena dowodów musi odpowiadać wymogom art. 80 k.p.a., a więc musi być logiczna, spójna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Takiej oceny organ nie przeprowadził. Indywidualna sytuacja K. M., a zwłaszcza zły stan jej zdrowia oraz członków jej rodziny, potwierdzony dokumentacją medyczną dołączoną do przedmiotowej skargi, nakazują wnikliwe zbadanie czy w przedmiotowym przypadku nie zachodzi przesłanka z art. 15 pkt 2 ustawy "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Powrót Pani K. M. na terytorium [...] mógłby ją oraz jej rodzinę narazić na nieludzkie lub poniżające traktowanie z powodu poważnych problemów służby zdrowia oraz panującego tam kryzysu ekonomicznego, mogącego w istotny sposób utrudnić mu leczenie. Ewentualny powrót do kraju pochodzenia wiąże się zatem z ryzykiem doznania poważnej krzywdy i w związku z tym należy stwierdzić, że w sprawie zachodzą wyjątkowe i nieodparte okoliczności humanitarne obligujące do objęcia Cudzoziemki ochroną uzupełniającą na podstawie art. 15 pkt 2 ustawy "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże nie co do jego oceny, która była podstawą dokonywania ustaleń faktycznych. Organ stwierdzając, że cudzoziemka nie wykazała określonych okoliczności powinien przede wszystkim wezwać ją do uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie. Chociaż niewątpliwie Skarżąca ma obowiązek podania okoliczności uzasadniających jej wniosek, to organ decyduje samodzielnie o kierunkach prowadzonego postępowania - a w perspektywie przesłuchania: o zadawanych pytaniach. Strona udzielająca zeznań nie może się domyślać, czy jej odpowiedź zostanie uznana za wystarczające opisanie danej okoliczności, czy też nie. Przeciwny wniosek byłby sprzeczny z zasadami postępowania określonymi w art. 7, 8 i 9 k.p.a. W przypadku, kiedy organ nie podważa wprost wiarygodności materiału dowodowego, w szczególności twierdzeń Skarżącej, a jedynie w sposób arbitralny stwierdza, że nie udokumentowała ona zagrożenia swoich praw, organ powinien wskazać Skarżącej, jakie konkretne okoliczności stanu faktycznego, w szczególności związanego z sytuacją w kraju pochodzenia, wzbudzają wątpliwości organu. W przeciwnym razie nie jest możliwe przede wszystkim odniesienie się przez Skarżącą do podstaw, na których oparte są domniemania organu o możliwości skorzystania z ochrony władz kraju pochodzenia w związku z sytuacją w [...]. Nieprawidłowo dokonane ustalenia faktyczne, na których oparto rozstrzygnięcie. Argumentacja wskazana w uzasadnieniu poprzednich zarzutów odnosi się do sposobu dokonywania przez organ ustaleń faktycznych. W tym miejscu należy natomiast odnieść się do prawidłowości dokonanych ustaleń w zakresie poszczególnych okoliczności istotnych dla przedmiotowej sprawy. Te ustalenia doprowadziły organ do wniosku, że okoliczności podnoszone przez Skarżącą nie mogą stanowić podstawy do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy też zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu " (...) sytuacja pani K. M. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. W ocenie Skarżącej zastosowanie przepisów prawa materialnego było przedwczesne - z uwagi na liczne i istotne wady postępowania wyjaśniającego. Tym niemniej w stanie przedmiotowej sprawy niezbędne jest zwrócenie uwagi w szczególności na błędną wykładnię, która w sposób nieuzasadniony zawęża możliwość przyznania ochrony cudzoziemcowi w ramach zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgodny na pobyt tolerowany. Organ wymaga, by naruszenia praw Konwencji było konkretne i zindywidualizowane dla Strony. Nie ulega wątpliwości, że zagrożenie naruszenia praw musi być konkretne i dotyczyć strony ze względu na jej indywidualne cechy. Nie jest dopuszczalne wymaganie od Strony, by wykazała w zasadzie pewność, że stanie się ofiarą naruszenia praw człowieka. Taka wykładania byłaby wprost sprzeczna z samym celem udzielania tego rodzaju ochrony, jako środka także zapobiegawczego, dyktowanego względami humanitarnymi. Przepis wyraźnie mówi o zagrożeniu, więc wykładanie tego pojęcia jako "w zasadzie pewne naruszenie" jest niedopuszczalne. Wykładnia systemowa potwierdza powyższe spostrzeżenie. Obie postaci zgód należy bowiem porównywać z przesłankami udzielenia statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Ponieważ są to różne instytucje, a zakres ich ochrony - w zakresie podstawowej przesłanki, tj. naruszania podstawowych praw człowieka - jest tożsamy, oznaczać to musi, że istnieją inne elementy wpływające na odmienne stosowanie tej instytucji. Obowiązek dokonywania takiej wykładni wynika z założenia o racjonalności ustawodawcy oraz o zakazanie interpretowania różnych pojęć (instytucji prawnych) w ten sam sposób. Obie porównywane formy ochrony międzynarodowej wprost w swoich przesłankach odsyłają do indywidualizacji zagrożenia. Dodatkowo przepisy ustawy o udzielaniu ochrony wskazują wprost, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie zasadności obaw. Nie kwestionując zbliżonego wymogu w odniesieniu do pobytu humanitarnego oraz pobytu tolerowanego - te formy ochrony nie zostały przez ustawodawcę obwarowane wprost w przepisach ustawy o cudzoziemcach tak daleko idącymi wymogami. Instytucje te odwołują się natomiast do wagi zagrożonych praw, ze względu na enumeratywne ich wymienienie w ustawie, a różnicą w porównaniu do podstawowych form ochrony, jest mniejszy wymóg indywidualizacji zagrożenia w danym kraju. Dodatkowym argumentem przemawiającym za przedstawioną tu wykładnią jest większa swoboda i elastyczność w wydaniu decyzji o cofnięciu ochrony danej osobie, przyznanej wcześniej w ramach tych instytucji. Podsumowując stwierdzono, że ochrony przewidzianej w ustawie o cudzoziemcach udziela się ze względu na prawdopodobne zagrożenie najbardziej podstawowych praw. Jak wskazano wyżej - odmienna interpretacja, zmierzająca do stosowania na zasadzie pełnej, nieuzasadnionej analogii do niewyrażonych wprost w tekście ustawy dodatkowych wymogów podobnych instytucji związanych z ochroną międzynarodową nie tylko stanowi zaprzeczenie obowiązku stosowania prawa w myśl art. 6 k.p.a., pozbawia także normatywnego sensu obu omawianych instytucji, na które powołuje się Skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem oceny pod względem legalności jest decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] stycznia 2016 r. o zobowiązaniu skarżącej do powrotu wraz z dwojgiem małoletnich dzieci i zakazie ponownego wjazdu do Polski i innych państw obszaru Schengen. Podstawą materialną do wydania tej decyzji był przepis art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16, 310 pkt 1, 318 ust 1 w zw. z art. 315 ust. 1 oraz 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje organowi żadnej swobody w zakresie orzekania. Jeżeli skarżąca spełnia przesłanki wynikające z tej normy organ wydaje stosowną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, chyba że uzna iż zachodzą ustawowe wyjątki pozwalające na odstąpienia od takiego rozstrzygnięcia. Wyjątki te określone są w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd w pełni podziela ustalenia organu, że cudzoziemka nie posiadając żadnych dokumentów podróży przekroczyła nielegalnie granicę polską, z terytorium Polski do [...] na początku stycznia 2015 r., nie posiadała wizy czy innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, w związku z tym doszło do naruszenia przepisów dotyczących nielegalnego przekraczania granicy określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca w skardze uwypukla przede wszystkim okoliczności związane z przesłankami uniemożliwiającymi wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zgodnie z art. 303 ustawy o cudzoziemcach decyzji o zobowiązaniu go do powrotu nie wydaje się w stosunku do cudzoziemca gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013. Sąd nie podziela zarzutów skargi co do dowolnego ustalenia przez organ spełnienia przesłanek z art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 lit a i b czy 351 pkt 1 lit a i b ustawy o cudzoziemcach. (przesłanki wyłączające możliwość wydalenia tj. zgoda na pobyt ze względów humanitarnych i pobyt tolerowany lub istnienie przesłanek do ich zastosowania). Art. 348 stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżąca spełniała którąkolwiek z ww. przesłanek. Skarżąca została w toku postępowania administracyjnego przesłuchana w dniu [...] lipca 2015 r. (k 17 akt adm.) m. in. w związku z podstawami do odstąpienia od wydania decyzji o powrocie. W zeznaniach tych skarżąca poruszyła kwestię związaną z prześladowaniem w kraju pochodzenia stwierdzając, że była prześladowana w kraju pochodzenia tak samo jak jej mąż i że w związku z tym obawia się powrotu. Nie wspominała natomiast o okolicznościach związanych ze stanem zdrowia mimo, że z protokołu wynika, iż miała swobodę w składaniu oświadczeń (pytanie czy ma jeszcze coś do dodania w sprawie). Należy wskazać, że skarżąca brała już udział w postępowaniach uchodźczych, co oznacza że miała świadomość jakie okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę do ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Nie podając tych istotnych okoliczności, musiała liczyć się z ewentualnymi negatywnymi dla siebie konsekwencjami. Także przebywając w ośrodku dla uchodźców z pewnością uzyskała wiedzę na ten temat choćby od innych cudzoziemców. Od czasu przesłuchania do czasu wydania decyzji przez organ I instancji decyzji z [...] stycznia 2016 r. upłynęło 6 miesięcy a skarżąca nie złożyła żadnych dowodów które mogłyby świadczyć o istnieniu podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Pierwsze informacje i dokumenty na temat stanu zdrowia skarżącej i jej rodziny pojawiły się przy odwołaniu. Wbrew jednak zarzutom skargi organ II instancji ocenił przedłożone dowody, co wynika z treści uzasadnienia. Podważył dokumenty (wezwania) jako nie zawierające wymaganych elementów aby uznać je za wiarygodne. Nie kwestionował natomiast złożonej dokumentacji medycznej. Na okoliczność stanu opieki medycznej w [...] zasięgnął także informacji z Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC (k 85 i następne akt), w tym na temat aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia w szczególności systemu opieki zdrowotnej w [...] z której pochodzi skarżąca. Z informacji tych wynika, że nie odnotowano na tym terenie deficytu placówek medycznych w zakresie opieki podstawowej i na mocy przepisów państwowych każdy z obywateli ma prawo do bezpłatnego leczenie w dowolnie wybranym przez siebie miejscu w kraju. Organ te dowody ocenił i uznał, że opieka medyczna nie jest co prawda na zadowalającym poziomie to jednak nie jest wykluczona ani uniemożliwiona. W ocenie Sądu choć istotnie wywody organu w tym zakresie nie są szczegółowe to jednak są wystarczające do uznania, że skarżąca po powrocie do kraju pochodzenia będzie mogła, tak jak i pozostali członkowie rodziny skorzystać z pomocy medycznej na poziomie podobnym co pozostali obywatele jego kraju. Czyni to niezasadnym zarzut braku oceny dowodów przez organ. Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie wyrażał pogląd na gruncie art. 8 Konwencji, że prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego nie oznacza, że państwo goszczące ma obowiązek respektowania wyboru cudzoziemca do pobytu w państwie jego wyboru. Te same kryteria należy odnieść do wyboru przez cudzoziemca miejsca w którym chciałby się leczyć. (por. wyrok NSA z 23 marca 2016r., sygn. akt, II OSK 2639/14 60119/12, wyrok ETPC 2015-12-08, Z.H. i R.H. v. Szwajcaria, wyrok ETPC z 27 maja 2008 r w sprawie N. przeciwko Wielka Brytania, nr 26565/05). Ani pogorszenie sytuacji ekonomicznej ani zdrowotnej w kontekście stanu służby zdrowia w kraju pochodzenia nie uzasadniają udzielenia ochrony ze względów humanitarnych, chyba że mielibyśmy do czynienia z sytuacją wyjątkową. Taka nie zachodzi w tym przypadku. Fakt, że członek jej rodziny tj. mąż jest inwalidą od urodzenia (m.in. po przebytym Polio), świadczy o tym, że w kraju pochodzenia był leczony – skoro stwierdzono inwalidztwo. Także wskazywane u jej dziecka "twory podobne od nowotworu", wg oświadczeń matki istnieją od dziecka. Poza tym, mimo skierowania dziecka na konsultację onkologiczną (skierowanie z [...] marca 2014 r. - k 38 akt adm.), nie przedstawiła wyników tej konsultacji, co oznacza, że prawdopodobnie nie podjęła próby leczenia dziecka w kraju pochodzenia. Skarżąca nie może oczekiwać że w jej kraju pochodzenia będzie miała zapewnioną opiekę medyczną na takim samym co najmniej poziomie co w Polsce. Stan opieki medycznej w różnych krajach jest różny co nie oznacza, że cudzoziemiec może dowolnie wybrać sobie ten w którym ta opieka jest najlepsza a co za tym idzie władza tego Państwa ma obowiązek respektowania tego wyboru (była o tym mowa wcześniej). Na okoliczności te powołał się także organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Wbrew wywodom skargi, organ wskazał, że skarżąca i jej rodzina w kraju pochodzenia ma możliwość skorzystania, tak jak inni obywatele, z pomocy medycznej. Sąd nie kwestionuje decyzji organu w zakresie odmowy ponownego przesłuchania skarżącej i jej męża na okoliczność ich stanu zdrowia i sytuacji placówek medycznych w [...]. Co do drugiej z tez – w aktach znajduje się informacja o kraju pochodzenia z której wynika jaki jest stan służby zdrowia w [...]. Co do pierwszej z tez, stan zdrowia skarżącej i członków jej rodziny wynika ze złożonej dokumentacji medycznej. Osobiste odczucia stron w tym zakresie nie uzasadniają twierdzenia, że mamy do czynienia ze szczególną sytuacją zdrowotną skarżącej i jej rodziny. Także porównanie poziomu opieki medycznej w Polsce i [...] nie daje podstaw do uznania, że skarżąca powinna otrzymać pobyt w Polsce ze względów humanitarnych. Organ odniósł się także do kwestii asymilacji rodziny w Polsce i prawidłowo przyjął, że z uwagi na wiek dzieci (3 lata i 1 rok) czynnik ten nie ma znaczenia. Jest to wiek kiedy dzieci są wyłącznie z rodzicami i nie ma podstaw by twierdzić, że są zasymilowane" z krajem w którym przebywają. (str. 9 uzasadnienia) i wydalenie z tego kraju mogłoby się odbyć z naruszeniem praw dziecka. W tym kontekście brak było podstaw do dopuszczania dowodu z opinii psychologa na okoliczność psychologicznych skutków ewentualnego powrotu dzieci do kraju pochodzenia. W ocenie Sądu wywody skargi w zakresie istnienia podstaw do udzielenia skarżącej ochrony międzynarodowej (status uchodźcy, pobyt tolerowany) są jedynie polemiką z ustaleniami dokonanymi w postępowaniach o udzielenie ochrony międzynarodowej. Jak wskazuje organ w stosunku do skarżącej i jej męża wydana została decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Następnie wszczęte postępowanie o nadanie statusu uchodźcy zakończyło się wydaniem decyzji z [...] stycznia 2016 r. nr [...] o uznaniu wniosku o udzielenie umowy międzynarodowej za niedopuszczalny (k 45 akt adm.). W postępowaniu tym organy uznały wniosek za niedopuszczalny z uwagi na wydanie [...] lutego 2014 r. przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie nadania ochrony uzupełniającej, która stała się ostateczna wobec umorzenia postępowania odwoławczego na skutek tego, że cudzoziemcy samowolnie opuścili ośrodek dla uchodźców. Po drugie nowy wniosek o nadanie statusu uchodźcy został przez nich złożony w trakcie procedury wydalającej. We wniosku tym cudzoziemcy nie podali żadnych nowych okoliczności które zwiększałyby prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej poza wskazywanymi wcześniej tj.: prześladowanie przez policję, torturowanie, podejrzewanie o współpracę z opozycjonistami. (art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Organ odniósł się także do kwestii ochrony życia rodzinnego i prywatnego wskazując, że w stosunku do męża skarżącej również została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2016 r,. nr [...] i stała się ostateczna. Oznacza to, że na skutek decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie dojdzie do rozłączenia rodziny. Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowoadminsitracyjnym w sytuacji w której toczyło się wcześniej postępowanie o udzielenie ochrony międzynarodowej i w postępowaniu tym organy badały czy nie zachodzi uzasadniona potrzeba udzielenia takiej ochrony, organ nie ma żadnych podstaw aby te same fakty i okoliczności ocenić odmiennie niż oceniono we wcześniej prowadzonym postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej. (por. wyroki WSA w Warszawie z 23 lipca 2015 r, sygn.. akt IV SA/Wa 873/15 czy z 15 marca 2016 r., sygn. akt 2280/15). W związku z tym prawidłowe było stwierdzenie organu, że skarżąca nie wykazała aby w jej przypadku zachodziła podstawa do udzielenia ochrony międzynarodowej, jako negatywnej przesłanki do wydalenia (art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Zarzuty skargi dotyczące problemów finansowych w służbie zdrowia nie są wystarczające dla uznania, że cudzoziemka po powrocie do kraju pochodzenia dozna tortur, nieludzkiego tratowania lub poniżania. Podnoszone przez skarżącą wywody na temat możliwości zastosowania art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka z 1950 r. w przypadku cudzoziemca który w kraju pochodzenia narażony byłby na cierpienia ze względu na nieadekwatny poziom opieki medycznej nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż sytuacja taka dotyczy stanów wyjątkowych, krytycznych i ma miejsce wtedy gdy w kraju pochodzenia nie ma opieki podstawowej – na co zresztą wskazuje się w samej skardze – str. 8. Jak natomiast wynika z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą nie cierpi ona na tego rodzaju schorzenia (ani jej rodzina) które uzasadniają stwierdzenie, że mamy do czynienia z przypadkiem skrajnym. Fakt nie podejmowania przez nią czynności mających na celu rzeczywiste ustalenie stanu zdrowia świadczy o tym, że także w jej przekonaniu nie są to tego typu schorzenia. Poza tym w [...] funkcjonuje służba zdrowia – co wynika z informacji o kraju pochodzenia. W związku z tym niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 15 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ocenił przedstawione przez skarżącą dowody, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Przedstawił okoliczności uzasadniające uznanie, że brak jest podstaw do udzielenia ochrony międzynarodowej w szczególności w aspekcie wcześniej wydanej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy. Wobec podnoszenia w obu postępowaniach uchodźczych tych samych okoliczności brak było konieczności odnoszenia się w sposób bardziej szczegółowy do kwestii istnienia podstaw do zastosowania przesłanek do udzielenia ochrony międzynarodowej. Wywody skargi, że organ w sposób niewłaściwy przedstawił powody uzasadniające brak podstaw do zastosowania art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie zasługują na uwzględnienie. Prawidło organ uznał, że skarżąca nie wykazała aby istniały przesłanki do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych. Wskazać należy, że w stosunku do męża skarżącej wydano decyzję o zobowiązaniu do powrotu. Decyzje o zobowiązaniu do powrotu skarżącej i jej męża zostały wydane w różnym czasie jednakże decyzje organu II instancji tego samego dnia tj. [...] listopada 2016 r. Oznacza to, że organ, mimo że prowadził dwa odrębne postępowania i wydał dwie decyzje ustalał stan faktyczny na tę samą chwilę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji (w tym decyzji dotyczącej męża skarżącej nr [...]) wydając je organ oceniał kompleksowo możliwość zastosowania przesłanek do odstąpienia od wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania cudzoziemców do wydalenia. Do obu decyzji zostały przesłane jedne akta administracyjne, co te fakty potwierdza. Oznacza to, że w stosunku do całej rodziny organy orzekły o obowiązku powrotu do kraju pochodzenia i brak jest podstaw do przyjęcia, że na skutek wydalenia ucierpi rodzina. Na marginesie wskazać należy, że ani w odwołaniu ani w skardze do WSA skarżąca nie wskazała nawet dlaczego miałaby stać się skarżącą ofiarą naruszenia praw człowieka, poza okolicznościami związanymi z niedostateczną opieką medyczną która, jak to zostało wskazane wyżej, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania istnienia podstaw do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych i jakie zindywidualizowane zagrożenie występuje w przypadku skarżącej, jakie podstawowe prawa mogą zostać naruszone. Odnosząc się do zarzutów skargi, że skarżąca dochowała należytej staranności próbując wykazać istnienie przesłanek do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu podkreślić należy, że negatywne przesłanki stypizowane są w przepisach prawa i to strona ma obowiązek wykazania ich istnienia. Organ nie ma wiedzy na temat osobistych okoliczności strony uzasadniających takie a nie inne rozstrzygnięcie. Żądanie organu aby podejmował w tym zakresie inicjatywę dowodową jest nieuprawnione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w toku postępowania administracyjnego organy nie dopuściły się naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ zebrały w niezbędnym zakresie materiał dowodowy a następnie go oceniły dokonując subsumpcji stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera niezbędne elementy o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.