IV SA/Wa 464/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16a, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 1 stawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej "k.p.a."po rozpoznaniu odwołania D. B. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Z. z dnia [...] marca 2016r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji ojej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego. postanowiono: - uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu i w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; - wyznaczyć nowy termin dobrowolnego powrotu - 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - orzec o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - orzec o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom; - utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. W dniu [...] marca 2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w Z. wydał decyzję Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu D. B. , dalej "skarżący", cudzoziemiec", do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji ojej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemiec przekroczył nielegalnie granicę z Polski do [...] oraz, że mimo, iż wobec D. B. została wydana ostateczna decyzja o odmowie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie przewidzianym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i przebywał w naszym kraju bez stosownego tytułu pobytowego. Wskazano przy tym, że w dniu [...] lipca 2015r. D. B. został przekazany przez stronę [...] do Polski na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR [...] ([...]). Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi strony pani M.F. w dniu [...] kwietnia 2016r. Odwołanie złożył skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 138 § 2, 7 w zw. z 77 § 1 K.p.a., 62 w zw. z 7 i 107 § 3 K.p.a. i 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ze względu na rozdzielenie postępowania strony od postępowania wszczętego na tej samej podstawie również wobec jego małżonki i dzieci, 7 w związku z art. 77 § 1, 80 K.p.a., art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez niezastosowanie tych przepisów w sprawie podczas, gdy powrót do kraju pochodzenia wyłącznie strony spowoduje rozdzielenie rodziny. Ustalając stan faktyczny organ II instancji podał, że D. B. przyjechał do Polski w dniu [...] czerwca 2014r. wraz z żoną - obywatelką [...] K. M. i małoletnim dzieckiem - S. B. ur. [...] 2013r. Tego samego dnia cudzoziemiec złożył w PSG w T. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmujący żonę i córkę. W dniu [...] grudnia 2014r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcom wnioskowanej ochrony. W dniu [...] stycznia 2015r. D. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Rady do Spraw Uchodźców, po czym wraz z żoną i dzieckiem nielegalnie przekroczył granicę z Polski do [...], gdzie również złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców umorzyła powyższe postępowanie odwoławcze. Powyższa decyzja została wysłana na adres wskazany przez stronę i nie została odebrana w terminie wskazanym w art. 26 ust. 5 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu stwierdzono, iż rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone w dniu [...] kwietnia 2015r. W dniu [...] lipca 2015r. strona [...] przekazała cudzoziemców do Polski w ramach postępowania [...]. Tego samego dnia D. B. ponownie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] sierpnia 2015r. żona skarżącego urodziła w R. córkę – S.B. W dniu [...] stycznia 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o niedopuszczalności powyższego wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2016r. Nr [...], którą strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] czerwca 2016r. pan D. B. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmującym całą rodzinę. W dniu [...] września 2015r. Komendant PSG w Z. wydał decyzję Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu D. B. do powrotu. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z zaleceniem ponownego ustalenia czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i odpowiednio do w/w artykułu zastosowania przepisów z art. 315 ustawy o cudzoziemcach oraz wzięcia pod uwagę argumentów podniesionych w odwołaniu. W dniu [...] sierpnia 2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w Z. wydał postanowienie Nr [...] orzekające o zobowiązaniu pana D. B. do stawiennictwa w 10-tym dniu każdego miesiąca w PSG w B. oraz do zamieszkania w Ośrodku UdSC [...]. Art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniające stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcom wnioskowanej ochrony międzynarodowej została doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2015r. W związku z powyższym stwierdzono, że cudzoziemiec miał obowiązek wyjechać z Polski do dnia [...] maja 2015r. Nielegalne przekroczenie granicy z Polski do [...] nie stanowi o wykonaniu przez skarżącego obowiązku opuszczenia terytorium naszego kraju w rozumieniu art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Tak więc nie stosując się do postanowień tego przepisu skarżący wyczerpał dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16a ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, - została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Art. 303 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, stanowi, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Natomiast zgodnie z art. 305 ust. 2 tej samej ustawy, postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. W związku z powyższym organ stwierdził, że fakt złożenia przez skarżącego kolejnych wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie wstrzymuje biegu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania skarżącego do powrotu. Postanowienia art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 3; 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 tej samej ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. Rozpatrując sprawę pana D. B. w kontekście zagrożeń określonych w art. 348 pkt 1 i art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ II instancji uznał za zasadne wskazanie na rozstrzygnięcia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Rady do Spraw Uchodźców w sprawie odmowy udzielenia cudzoziemcowi i jego żonie ochrony międzynarodowej. Wskazanymi przez D. B. okolicznościami uzasadniającymi udzielenie mu wnioskowanej ochrony miały być obawy strony przed powrotem do kraju pochodzenia z powodu prześladowań, jakich D. B. miał doznać ze strony siłowych struktur, które go prześladowały i stosowały przemoc w [...] gdzie zamieszkiwał, podejrzewając iż współpracuje on z bojownikami [...] . Zdaniem strony, prześladowania te rozpoczęły się już podczas tzw. [...] wojny [...] , kiedy to skarżący pomagał ludziom bezpośrednio zaangażowanym w walkę partyzancką a jego brat wstąpił w [...], za co został następnie aresztowany i jest dotychczas pozbawiony wolności. D. B. stwierdził przy tym, że nie należał do żadnej organizacji ani partii i nie był aresztowany, sądzony ani przetrzymywany. Z zeznań strony wynika, że stosowane wobec cudzoziemca działania ograniczały się głównie do nachodzenia go w miejscu zamieszkania i wzywania na przesłuchania w celu uzyskania informacji o bojownikach tzw. podziemia i ich działalności. Do dokumentacji sprawy strona dołączyła 3 dokumenty jako wezwania D. B. do Wydziału [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych [...] na przesłuchania w charakterze osoby podejrzanej. Na podstawie analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym zeznań strony i posiadanej przez organ orzekający wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia strony - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał obawy pana D. B. za nieudowodnione a nawet nieuprawdopodobnione. Wnikliwa analiza i szerokie uzasadnienie takiego stanowiska znajduje się we wskazanych wyżej decyzjach Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Rady do Spraw Uchodźców. W ocenie tych organów, skarżący nie padł ofiarą działań mających znamiona prześladowań a materiał dowodowy nie uprawdopodabnia, że cudzoziemiec rzeczywiście po powrocie do kraju pochodzenia może doznać problemów będących skutkiem rzeczywistych prześladowań. Jak to podkreślono w decyzji Nr [...], D. B. nie był ofiarą prześladowań, a podejmowane przez struktury siłowe legalne działania nie były wymierzone bezpośrednio w skarżącego, a były ukierunkowane na wyeliminowanie [...] i działalność tzw. [...], natomiast D. B. mógł być traktowany jako potencjalne źródło informacji w tym przedmiocie. W toku postępowań uchodźczych nie wyszły na jaw żadne okoliczności mogące wskazywać na zamiar podjęcia przez władze bądź inne podmioty wobec strony działań równoznacznych z prześladowaniami. Natomiast odnośnie wspomnianych wyżej dokumentów dołączone przez stronę jako wezwania na przesłuchania do Wydziału [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych [...] organ stwierdził bardzo niską wiarygodność tych wezwań pod względem ich autentyczności. Dokumenty te nie zostały zaopatrzone w stosowną pieczęć wystawiającego organu i nie zostały podpisane przez funkcjonariusza wzywającego D. B. na przesłuchanie. Dolne części tych dokumentów mające stanowić potwierdzenie odbioru wezwań przez adresata, nie zostały odcięte i z niewiadomych przyczyn pozostały w posiadaniu osoby je odbierającej. Ponadto już na podstawie samego, prostego oglądu odręcznego pisma w tych dokumentach można stwierdzić, że rubryki wystawiającego i odbierającego wezwania wypełnione zostały przez tą samą osobę. W niniejszym postępowaniu odwoławczym organ orzekający w II instancji zbadał również zasadność odmowy udzielenia D. B. zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na ochronę życia rodzinnego i prywatnego cudzoziemca. Art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie ETPCz prezentowany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego (Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31 lipca 2008r, skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 2011, skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii (skarga nr 26940/10 wyrok z dnia 14 lutego 2012r.). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia ( aktualnie zobowiązanie do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa migracyjnego. System wykonywania krajowego prawa migracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. To czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć może ostatecznie od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli czy ingerencja ta jest konieczna demokratycznym społeczeństwie. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa D. B. do poszanowania jego życia rodzinnego. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka rozumienie pojęcia "życie rodzinne'" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie wykazał również innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, które mogłyby zostać zerwane lub w znacznym stopniu ograniczone w wyniku zobowiązania go do powrotu. W dniu [...] listopada 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał również decyzję Nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Z. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. o zobowiązaniu do powrotu żony skarżącego - pani K. M. wraz z wyżej wymienionymi dziećmi. Nie zachodzi więc obawa, że w przypadku wykonania przez pana D. B. zaskarżonej decyzji dojdzie do rozdzielenia rodziny. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony jego życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko tut. organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p- ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012r. (numer 60286/09). W/w orzeczenie nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części w/w orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i w/w kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji, co już częściowo wyjaśniono powyżej. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (wyrok z dnia 22.04.2004r. Radovanovic p-ko Austrii sprawa nr 42703/98, z 27 października 2005r. Keles v. Republika Federalna Niemiec, sprawa nr 32231/02). Powyższe zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy często występującej nieznajomości kraju ojczystego i jego języka i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Odnosząc się do sytuacji skarżącego należy stwierdzić, że w jego sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Cudzoziemiec przebywa w naszym kraju od roku 2014 a więc nie tak długo. Skarżący nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe D. B. i jego żony oraz dzieci zostało przeniesione do Polski i istnieją obiektywne trudności w powrotnym przeniesieniu go do kraju pochodzenia. Do akt przedmiotowej sprawy zostało dołączone m.in. tłumaczenie z języka [...] na polski decyzji Ministerstwa Zdrowia i Rozwoju Socjalnego [...] o orzeczeniu wobec pana D. B. inwalidztwa od dzieciństwa w II grupie. Ponadto do ostatniego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej strona dołączyła zaświadczenie lekarskie, iż pan D. B. leczy się z powodu zaniku mięśni w obrębie prawej kończyny dolnej po przebytej w dzieciństwie [...] oraz skierowanie cudzoziemca w związku z tym na konsultację specjalistyczną, jak również zaświadczenie potwierdzające konsultacje psychologiczne. Powyższe okoliczności nie stanowią jednak uzasadnienia do udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych. Za niezrozumiałe i nieuzasadnione należy uznać tu żądanie pełnomocnika strony, aby polskie organy administracji publicznej miały w tym przypadku podejmować szczególne ustalenia, jaka opieka medyczna świadczona jest w [...] czy [...] w celu porównania jej z możliwościami leczenia gwarantowanymi w Polsce. Przede wszystkim należy tu stwierdzić brak podstaw do uznania, iż skarżący nie może korzystać ze stosownej opieki medycznej w kraju pochodzenia jako pełnoprawny obywatel [...]. Ponadto dla organu odwoławczego nie ulega wątpliwości - nawet bez przeprowadzania szczególnego rozpoznania w tym przedmiocie - że służba zdrowia [...] dysponuje nie gorszymi niż polska służba zdrowia - możliwościami, warunkami, metodami i środkami leczenia obywateli swojego państwa, również w zakresie inwalidztwa, choroby i dolegliwości, na które cierpi skarżący. Nawet stwierdzenie niższej jakości opieki socjalnej czy medycznej w kraju pochodzenia cudzoziemca w stosunku do tej, na jaką może on liczyć w Polsce nie stanowi o konieczności udzielenia D. B. zezwolenia na pobyt na podstawie art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nie można bowiem przyjąć, że możliwość korzystania przez skarżącego z pomocy socjalnej, medycznej czy innej na wyższym poziomie niż w [...] powoduje powstanie po stronie Polski sugerowanego w przedmiotowym odwołaniu obowiązku udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Organ odwoławczy rozważył również zasadność odmowy udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na prawa dzieci cudzoziemca w rozumieniu konwencji o prawach dziecka. Do akt sprawy zostało dołączone tłumaczenie z języka [...] na polski zaświadczenia wystawionego w poradni dziecięcej w kraju pochodzenia skarżącego, stwierdzającego u małoletniej S. B. na [...] oraz [...] istnienie tworów podobnych do nowotworów, z zaleceniem przeprowadzenia konsultacji u lekarza onkologa. Ponadto do przedmiotowego odwołania została dołączona m.in. karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] listopada 2016r., z której wynika, że małoletnia S. B. była hospitalizowana i stwierdzono u niej ostre zapalenie oskrzeli, [...] spowodowane urazem porodowym, pleśniawki jamy ustnej oraz obustronne, nieżytowe zapalenie ucha środkowego. Pobyt tych dzieci w Polsce jest integralnie związany z pobytem ich rodziców, w stosunku do których zostały wydane decyzje o zobowiązaniu do powrotu. Tak więc D.B. i jego żona mają obowiązek wyjechać z Polski wraz z wyżej wskazanymi dziećmi. Są to dzieci w wieku 3 lat i 1 roku i pozostają pod stalą opieką rodziców. Nie mamy więc w tym przypadku do czynienia z wieloletnim pobytem dzieci w Polsce i ich dalece posuniętą integracją ze społeczeństwem oraz rzeczywistością życiową naszego kraju. Za bezzasadne należy więc uznać żądanie pełnomocnika strony przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność wpływu powrotu do kraju pochodzenia strony na stan rozwoju psychofizycznego 3 i 1-rocznego dziecka. Natomiast nie ulega wątpliwości, że wszelkie konsultacje i ewentualne dalsze leczenie dzieci może być przeprowadzone w kraju pochodzenia D. B. nie gorzej niż w Polsce. Brak jest więc podstaw do uznania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z naruszeniem praw dzieci skarżącego. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja D. B. nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Organy administracyjne państwa goszczącego cudzoziemców nie są zobowiązane do bezwzględnego respektowania wyboru przez nich miejsca pobytu. Nie ulega wątpliwości, że wjeżdżając do Polski skarżący i jego żona mieli świadomość niepewności ich pobytu w Polsce albowiem żaden organ polski nie zagwarantował im wcześniej możliwości pozostania w Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc D. B. i jego żona ponoszą odpowiedzialność za negatywne skutki dalszego, nieuzasadnionego przedłużania ich pobytu w Polsce. Zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Natomiast art. 315 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Jak stanowi art. 315 ust, 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedostając się do [...] D. B. nielegalnie przekroczył granicę. Ponieważ jednak skarżący stosuje się do postanowienia zobowiązującego go do okresowego stawiennictwa w PSG B., organ I instancji zasadnie odstąpił od nieokreślania w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca stwierdzając tym samym, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ryzyko ucieczki cudzoziemca. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3,6, 10, 12, 13, 15 lub 16. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie pod względem zgodności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o cudzoziemcach oraz zaleceniami zawartymi w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...] a zaskarżona decyzja w niczym nie narusza przepisów Kpa ani postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący zarzucając: I. naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez Skarżącego, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez Skarżącego okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jego zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z informacjami z kraju pochodzenia; 2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1 i 81 k.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń sprzecznych z twierdzeniami Strony wyłącznie poprzez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo tego, że wcześniej nie wezwano Strony do uzupełnienia materiału dowodowego, bądź nie zobowiązano jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości; 3) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegające na braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie: - możliwości poszukiwania skutecznej ochrony na terenie [...] przez Skarżącego, - tego, czy stwierdzone w opracowaniu WIKP możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć Skarżącego, a jeśli nie - to dlaczego, - ustalenia, czy powrót Pana D. B. do kraju pochodzenia - wobec złego stanu zdrowia Cudzoziemca oraz jego rodziny - może wiązać się dla niego z rzeczywistym ryzykiem doznania poważnej krzywdy poprzez nieludzkie lub poniżające traktowanie w myśl art. 15 pkt 2 ustawy "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", II. a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 4) art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a) i b) albo art. 351 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach oraz w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zagrożenie praw Skarżącego musi być w zasadzie pewne, oraz poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, pomimo braku dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, ze względu na zupełny brak odniesienia się do tego, czy Skarżący ma możliwość poszukiwania skutecznej ochrony ze strony władz w kraju pochodzenia; Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i na podstawie atr. 153 p.p.s.a., o wskazanie organom prawidłowej wykładni w zakresie wymogów wydania zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany - w zakresie istotnym dla przedmiotowej sprawy, wykazanym w uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego dot. błędnej wykładni poszczególnych przepisów oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie dokonał w sposób prawidłowy ustaleń w zakresie istnienia podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o powrocie, bezpodstawnie obciążył stronę obowiązkiem dowodzenia, co jest sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., gdyż nie mamy w postępowaniu administracyjnym do czynienia z zasadą kontradyktoryjności ale zasadą oficjalności. Organ nie wziął pod uwagę, że skarżący uczynił wszystko, co w jego mocy, aby wykazać istniejące dla siebie zagrożenie. Niezwykle rzadkie są przypadki, że strona starająca się o ochronę w innym państwie może przedstawić dokument, który w sposób jednoznaczny to zagrożenie potwierdza. Decyzja negatywna nie zwalania organu ze wskazania w uzasadnieniu, dlaczego pewnym dowodom (częściom zeznań Skarżącego) nie daje wiary. Konstrukcja uzasadnienia powoduje, że nie jest możliwe odniesienie się do rzeczywistej podstawy wydania decyzji, w zakresie odmowy zastosowania powołanych form ochrony. Nie jest bowiem jasne, czy organ kwestionuje prawdziwość relacji Skarżącego, czy też brak "prawdopodobieństwa" wystąpienia tego czynu wobec Skarżącego. Organ powinien jasno wskazać, które elementy relacji strony uznaje za wiarygodne, a które nie. Jeśli natomiast określone dowody byłyby w ocenie organu niewystarczające, organ powinien wskazać konkretnie na to, jakie wątpliwości dostrzega. Ocena sytuacji w kraju pochodzenia wskazuje na to, że wszystkie okoliczności, powołane przez Skarżącego mają miejsce. Jest zatem niezrozumiałe, dlaczego akurat w przypadku Skarżącego "skonkretyzowane" ryzyko nie miałoby jednak wystąpić. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie, ponieważ w przepisach art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach wyraźnie mówi się o możliwych "zagrożeniach" naruszenia praw. Ocena dowodów musi odpowiadać wymogom art. 80 k.p.a., a więc musi być logiczna, spójna i zgodna z doświadczeniem życiowym. W podanym wyżej przykładzie natomiast bardzo wyraźne jest, że organ nie kwestionuje w zasadzie żadnej części relacji Skarżącego. Istota tego zarzutu związana jest z funkcją kontrolą uzasadnienia decyzji. Organ powinien szczegółowo podzielić elementy zeznań Skarżącego na poszczególne elementy, dokonać ich oceny w perspektywie sytuacji w kraju pochodzenia i pozostałych okoliczności faktycznych, a dopiero na końcu odnieść te ustalenia do konkretnych norm prawa materialnego. Kształt uzasadnienia znacznie utrudnia natomiast stronie Skarżącej odniesienie się do "ustaleń" organu. Indywidualna sytuacja D. B. , a zwłaszcza zły stan jego zdrowia oraz członków jego rodziny, potwierdzony dokumentacją medyczną dołączoną do przedmiotowej skargi, nakazują wnikliwe zbadanie czy w przedmiotowym przypadku nie zachodzi przesłanka z art. 15 pkt 2 ustawy "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Zdaniem skarżącego jego powrót do kraju pochodzenia mógłby go narazić na nieludzkie lub poniżające traktowanie ponieważ wiąże się zatem z ryzykiem doznania poważnej krzywdy i w związku z tym należy stwierdzić, że w sprawie zachodzą wyjątkowe i nieodparte okoliczności humanitarne obligujące do objęcia Cudzoziemca ochroną uzupełniającą na podstawie art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże nie co do jego oceny, która była podstawą dokonywania ustaleń faktycznych. Organ stwierdzając, że Strona nie wykazała określonych okoliczności powinien przede wszystkim wezwać ją do uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie. Chociaż niewątpliwie Skarżący ma obowiązek podania okoliczności uzasadniających jego wniosek, to organ decyduje samodzielnie o kierunkach prowadzonego postępowania - a w perspektywie przesłuchania: o zadawanych pytaniach. Strona udzielająca zeznań nie może się domyślać, czy jej odpowiedź zostanie uznana za wystarczające opisanie danej okoliczności, czy też nie. Przeciwny wniosek byłby sprzeczny z zasadami postępowania określonymi w art. 7, 8 i 9 k.p.a. W przypadku, kiedy organ nie podważa wprost wiarygodności materiału dowodowego, w szczególności twierdzeń Skarżącego, a jedynie w sposób arbitralny stwierdza, że nie udokumentował on zagrożenia swoich praw, organ powinien wskazać Skarżącemu, jakie konkretne okoliczności stanu faktycznego, w szczególności związanego z sytuacją w kraju pochodzenia, wzbudzają wątpliwości organu. W przeciwnym razie nie jest możliwe przede wszystkim odniesienie się przez Skarżącego do podstaw, na których oparte są domniemania organu o możliwości skorzystania z ochrony władz kraju pochodzenia w związku z sytuacją w [...] . Przechodząc do omówienia zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący wskazał, że w jego ocenie zastosowanie tych przepisów było przedwczesne - z uwagi na liczne i istotne wady postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem oceny pod względem legalności jest decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Z. z [...] marca 2016 r. o zobowiązaniu skarżącego do powrotu i zakazie ponownego wjazdu do Polski i innych państw obszaru Schengen. Podstawą materialną do wydania tej decyzji był przepis art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16, 310 pkt 1, 318 ust 1 w zw. z art. 315 ust. 1 oraz 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 302 ustawy o cudzoziemcach nie daje organowi żadnej swobody w zakresie orzekania. Jeżeli skarżący spełnia przesłanki wynikające z tej normy organ wydaje stosowną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, chyba że uzna, iż zachodzą ustawowe wyjątki pozwalające na odstąpienia od takiego rozstrzygnięcia. Wyjątki te określone są w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd w pełni podziela ustalenia organu, że cudzoziemiec nie posiadając żadnych dokumentów podróży przekroczył nielegalnie granicę Polski, z terytorium Polski do [...] na początku stycznia 2015 r., nie posiadając wizy czy innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, w związku z tym doszło do naruszenia przepisów dotyczących nielegalnego przekraczania granicy określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący w skardze uwypukla przede wszystkim okoliczności związane z przesłankami uniemożliwiającymi wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zgodnie z art. 303 ustawy o cudzoziemcach decyzji o zobowiązaniu go do powrotu nie wydaje się w stosunku do cudzoziemca gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013. Przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany określone są w art. 351 ustawy o cudzoziemcach a przesłanki zgody na pobyt ze względów humanitarnych w art. 348 tej samej ustawy. Sąd nie podziela zarzutów skargi co do dowolnego ustalenia przez organ braku przesłanek do odstąpienia od wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu z uwagi na istnienie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt humanitarny lub tolerowany. Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżący spełniał którąkolwiek z ww przesłanek. Skarżący został w toku postępowania administracyjnego przesłuchany w dniu [...] lipca 2015 r. (k 11 akt adm), m. in. w związku z podstawami do odstąpienia od wydania decyzji o powrocie. W zeznaniach tych skarżący powołał się na prześladowanie w kraju pochodzenia stwierdzając, że był prześladowany przez policję, wielokrotnie przesłuchiwany i poddawany torturom ponieważ podejrzewano go o współpracę z opozycjonistami. Nie wspominał natomiast o okolicznościach związanych ze stanem zdrowia mimo, że z protokołu wynika iż miał swobodę w składaniu oświadczeń (pytanie czy ma jeszcze coś do dodania w sprawie). Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie to nie było pierwszym w Polsce, gdyż przesłuchiwany był w toku procedury uchodźczej, zdaniem sądu, należy uznać, że świadomie nie podał okoliczności związanych z prześladowaniem gdyż takie było mało prawdopodobne. Nie podał także żadnych faktów mających znaczenie przy ocenie istnienia innych przesłanek do odstąpienia od decyzji o wydaleniu. Od czasu przesłuchania ([...] lipca 2015r.) do czasu wydania decyzji przez organ I instancji w dniu [...] marca 2016 r. upłynęło 8 miesięcy a skarżący nie złożył żadnych dowodów które mogłyby świadczyć o istnieniu podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Pierwsze informacje i dokumenty na temat stanu zdrowia skarżącego i jej rodziny pojawiły się przy odwołaniu. Wbrew jednak zarzutom skargi organ II instancji ocenił przedłożone dowody, co wynika z treści uzasadnienia. Organ podważył złożone przez stronę dokumenty z wezwań jako niewiarygodne i podał przyczyny dla takiego stanowiska. Oceniał także dowody z dokumentacji medycznej dając im wiarę. Przyjął jednak, że nie stwierdzone nimi okoliczności dotyczące stanu zdrowia nie uzasadniają przyznanie pobytu ze względów humanitarnych. Na okoliczność stanu opieki medycznej w [...] zasięgnął także informacji z Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC (k 85 i następne akt), w tym na temat aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia w szczególności systemu opieki zdrowotnej w [...] z której pochodzi skarżący. Z informacji tych wynika, że nie odnotowano na tym terenie deficytu placówek medycznych w zakresie opieki podstawowej i na mocy przepisów państwowych każdy z obywateli ma prawo do bezpłatnego leczenie w dowolnie wybranym przez siebie miejscu w kraju. Organ te dowody ocenił i uznał, że opieka medyczna nie jest co prawda na zadowalającym poziomie to jednak nie jest wykluczona ani uniemożliwiona. W ocenie Sądu choć istotnie wywody organu w tym zakresie nie są szczegółowe to jednak są wystarczające do uznania, że skarżący po powrocie do kraju pochodzenia będzie mógł, tak jak i pozostali członkowie rodziny skorzystać z pomocy medycznej na poziomie podobnym co pozostali obywatele jego kraju. Czyni to również za niezasadny zarzut braku oceny dowodów przez organ. Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie wyrażał pogląd na gruncie art. 8 Konwencji, że prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego nie oznacza, że państwo goszczące ma obowiązek respektowania wyboru cudzoziemca do pobytu w państwie jego wyboru. Te same kryteria należy odnieść do wyboru przez cudzoziemca miejsca w którym chciałby się leczyć. (por. wyrok NSA z 23 marca 2016r., sygn. akt, II OSK 2639/14 60119/12, wyrok ETPC 2015-12-08, Z.H. i R.H. v. Szwajcaria, wyrok ETPC z 27 maja 2008 r w sprawie N. przeciwko Wielka Brytania, nr 26565/05). Ani pogorszenie sytuacji ekonomicznej ani zdrowotnej w kontekście stanu służby zdrowia w kraju pochodzenia nie uzasadniają udzielenia ochrony ze względów humanitarnych, chyba że mielibyśmy do czynienia z sytuacją wyjątkową, Taka nie zachodzi w tym przypadku. Fakt, że skarżący jest inwalidą II grupy, po przebytym [...] , świadczy o tym, że w kraju pochodzenia był leczony – skoro stwierdzono inwalidztwo. Także sytuacja zdrowotna pozostałych członków jego rodziny w tym wskazywane u jego dziecka "twory podobne od nowotworu", które wg oświadczeń matki istnieją od dziecka, nie mogą stanowić podstawy do udzielenia zezwolenia na pobyt humanitarny ze względu na konieczność leczenia w Polsce. Wskazać należy, że mimo skierowania dziecka na konsultację onkologiczną (skierowanie z [...] marca 2014 r - k 38 akt adm.), rodzice nie przedstawili wyników tej konsultacji, co oznacza, że prawdopodobnie nie podjęli próby leczenia dziecka w kraju pochodzenia. W tym kontekście domaganie się aby leczenie mogło być realizowane w Polsce nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Skarżący nie może oczekiwać że w jego kraju pochodzenia będzie miał zapewnioną opiekę medyczną na takim samym co najmniej poziomie co w Polsce. Stan opieki medycznej w różnych krajach jest różny co nie oznacza, że cudzoziemiec może dowolnie wybrać sobie ten w którym ta opieka jest najlepsza a co za tym idzie władza tego Państwa ma obowiązek respektowania tego wyboru (była o tym mowa wcześniej). Na okoliczności te powołał się także organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Wbrew wywodom skargi, organ wskazał, że skarżący i jego rodzina w kraju pochodzenia ma możliwość skorzystania, tak jak inni obywatele, z pomocy medycznej. Zarzuty skargi dotyczące problemów finansowych w służbie zdrowia nie są wystarczające dla uznania, że cudzoziemiec po powrocie do kraju pochodzenia dozna tortur, nieludzkiego tratowania lub poniżania. Podnoszone przez skarżącego wywody na temat możliwości zastosowania art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka z 1950 r. w przypadku cudzoziemca który w kraju pochodzenia narażony byłby na cierpienia ze względu na nieadekwatny poziom opieki medycznej nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż sytuacja taka dotyczy stanów wyjątkowych, krytycznych i ma miejsce wtedy gdy w kraju pochodzenia nie ma opieki podstawowej – na co zresztą wskazuje się w samej skardze – str. 8. Jak natomiast wynika z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżący ani jego rodzina nie cierpi na tego rodzaju schorzenia (ani jej rodzina) które uzasadniają stwierdzenie, że mamy do czynienia z przypadkiem skrajnym. Stwierdzenie inwalidztwa nie pociąga za sobą konieczności podejmowania nadzwyczajnych środków a przynajmniej na takie nie wskazano ani w odwołaniu ani w skardze. Poza tym w [...] funkcjonuje służba zdrowia – co wynika z informacji o kraju pochodzenia. W związku z tym niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 15 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Sąd nie kwestionuje decyzji organu w zakresie odmowy ponownego przesłuchania skarżącego i jego na okoliczność ich stanu zdrowia i sytuacji placówek medycznych w [...] . Co do drugiej z tez – w aktach znajduje się informacja o kraju pochodzenia z której wynika jaki jest stan służby zdrowia w [...] . Co do pierwszej z tez, stan zdrowia skarżącego i członków jej rodziny wynika ze złożonej dokumentacji medycznej. Osobiste odczucia stron w tym zakresie nie uzasadniają twierdzenia, że mamy do czynienia ze szczególną sytuacją zdrowotną skarżącej i jej rodziny. Porównanie poziomu opieki medycznej w Polsce i [...] nie daje podstaw do uznania, że skarżący powinien otrzymać zezwolenie na pobyt w Polsce ze względów humanitarnych. Organ odniósł się także do kwestii asymilacji rodziny w Polsce i prawidłowo przyjął, że z uwagi na wiek dzieci (3 lata i 1 rok) czynnik ten nie ma znaczenia. Jest to wiek kiedy dzieci są wyłącznie z rodzicami i nie ma podstaw by twierdzić, że są zasymilowane" z krajem w którym przebywają. (str. 9 uzasadnienia) i wydalenie z tego kraju mogłoby się odbyć z naruszeniem praw dziecka. To rodzice decydują o losach swych małoletnich dzieci. Nie mogą więc oczekiwać, że po krótkim pobycie w danym kraju będą mieli zagwarantowane zalegalizowanie tego pobytu. Przesłanka czasu trwania nielegalnego pobytu w Polsce nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony międzynarodowej a w konsekwencji nie może być powodem do odstąpienia od wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Przybywając nielegalnie do danego Państwa strona musi liczyć się z tym, że pobyt ten ma charakter tymczasowy i tylko w wyjątkowych wypadkach, szczegółowo określonych w przepisach prawa, może dojść do zalegalizowania pobytu poprzez uznanie istnienia przesłanek do udzielenia ochrony międzynarodowej czy w innej formie przewidzianej prawem państwa goszczącego. W ocenie Sądu wywody skargi w zakresie istnienia podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej (status uchodźcy, pobyt tolerowany) są jedynie polemiką z ustaleniami dokonanymi w postępowaniach o udzielenie ochrony międzynarodowej. Jak wskazuje organ w stosunku do skarżącego i jego żony wydana została decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Następnie wszczęte postępowanie o nadanie statusu uchodźcy zakończyło się wydaniem decyzji z [...] stycznia 2016 r. nr [...] o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny (k 45 akt adm.). W postępowaniu tym organy uznały wniosek za niedopuszczalny z uwagi na fakt wydania [...] lutego 2014 r. przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie nadania ochrony uzupełniającej, która stała się ostateczna wobec umorzenia postępowania odwoławczego na skutek tego, że cudzoziemcy samowolnie opuścili ośrodek dla uchodźców. Po drugie nowy wniosek o nadanie statusu uchodźcy został przez nich złożony w trakcie procedury wydalającej. We wniosku tym cudzoziemcy nie podali żadnych nowych okoliczności które zwiększałyby prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej poza wskazywanymi wcześniej tj.: prześladowanie przez policję, torturowanie, podejrzewanie o współpracę z opozycjonistami. (art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w sytuacji w której toczyło się wcześniej postępowanie o udzielenie ochrony międzynarodowej i w postępowaniu tym organy badały czy w przypadku skarżącego nie zachodzi uzasadniona potrzeba udzielenia takiej ochrony, organ nie ma żadnych podstaw aby te same fakty i okoliczności ocenić odmiennie niż oceniono we wcześniej prowadzonym postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej. (por. wyroki WSA w Warszawie z 23 lipca 2015 r, sygn. akt IV SA/Wa 873/15 czy z 15 marca 2016 r., sygn. akt 2280/15). W związku z tym prawidłowe było stwierdzenie organu, że skarżący nie wykazał aby w jego przypadku zachodziła podstawa do udzielenia ochrony międzynarodowej, jako negatywnej przesłanki do wydalenia (art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Organ ocenił także przesłankę ochrony życia rodzinnego i prywatnego wskazując, że w stosunku do żony skarżącego i ich dzieci również została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2016 r. i stała się ostateczna. Oznacza to, że nie dojdzie do rozdzielenia rodziny na skutek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ocenił przedstawione przez skarżącego dowody, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Przedstawił okoliczności uzasadniające uznanie, że brak jest podstaw do udzielenia ochrony międzynarodowej w szczególności w aspekcie wcześniej wydanej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i decyzji uznającej ponowny wniosek za niedopuszczalny Wobec podnoszenia w obu postępowaniach uchodźczych tych samych okoliczności brak było konieczności odnoszenia się w sposób bardziej szczegółowy do kwestii istnienia podstaw do zastosowania przesłanek do udzielenia ochrony międzynarodowej. Wywody skargi, że organ w sposób niewłaściwy przedstawił powody uzasadniające brak podstaw do zastosowania art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo też organ uznał, że skarżący nie wykazał aby istniały przesłanki do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych. Wskazać należy, że w stosunku do żony i dzieci skarżącego wydano decyzję o zobowiązaniu do powrotu. Decyzje o zobowiązaniu do powrotu skarżącej i jej męża zostały wydane w różnym czasie jednakże decyzje organu II instancji tego samego dnia tj. [...] listopada 2016 r. Oznacza to, że organ, mimo że prowadził dwa odrębne postępowania i wydał dwie decyzje ustalał stan faktyczny na tę samą chwilę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji (w tym decyzji dotyczącej męża skarżącej nr [...]) wydając je organ oceniał kompleksowo możliwość zastosowania przesłanek do odstąpienia od wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania cudzoziemców do wydalenia. Do obu decyzji zostały przesłane jedne akta administracyjne co te fakty potwierdza. Oznacza to, że w stosunku do całej rodziny organy orzekły o obowiązku powrotu do kraju pochodzenia. W związku z tym, z tego punktu widzenia nie ma podstaw do uchylenia decyzji Na marginesie wskazać należy, że ani w odwołaniu ani w skardze do WSA skarżący nie wskazał nawet dlaczego miałaby stać się ofiarą naruszenia praw człowieka (poza kwestią prześladowania). Wskazywał jednie na okoliczności związane z niedostateczną opieką medyczną która, jak to zostało wskazane wyżej, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania istnienia podstaw do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych. Nie wykazał także ani nawet nie uprawdopodobnił jakie zindywidualizowane zagrożenie występuje w przypadku skarżącego, jakie podstawowe prawa mogą zostać naruszone. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi, że skarżący dochował staranności próbując wykazać istnienie przesłanek do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu Sąd podkreśla, że przesłanki negatywne takiego rozstrzygnięcia są stypizowane w przepisach prawa i to strona ma obowiązek wykazania, że one istnieją. Organ nie wie przecież jakie osobiste okoliczności istniejące po stronie strony mogą uzasadniać odstąpienie od wydania takiej decyzji. Żądanie od organu aby podejmował w takim wypadku czynności na korzyść strony jest nieuprawnione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w toku postępowania administracyjnego organy nie dopuściły się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ zebrały w niezbędnym zakresie materiał dowodowy a następnie go oceniły dokonując subsumpcji stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera niezbędne elementy o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.