II SA/Łd 502/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w W., Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A Spółki Akcyjnej w W., Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a." - oraz art. 95 pkt 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 2147 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.g.n." – po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu [...] od decyzji Burmistrza P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym B., oznaczonej nr ewid. 110, o powierzchni 13,8900 ha, uchyliło ww. decyzję organu I instancji w całości i odmówiło zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Kolegium przedstawiło stan faktyczny, z którego wynikało, że wnioskiem z dnia 2 listopada 2016r. A w W. zwróciła się do Burmistrza P. o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej w obrębie B., oznaczonej ewidencyjnie nr 110, o powierzchni 13,8900 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w użytkowaniu wieczystym Spółki. Wnioskodawczyni wystąpiła o dokonanie podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego, w trybie art. 95 pkt 8 i art. 98 u.g.n. oraz art. 39 i 41 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1160), w związku z realizacją przepisów dotyczących przekształceń własnościowych. Celem podziału jest wydzielenie części gruntów niestanowiących linii kolejowej, tj. jednej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym (projektowana działka nr 110/1 o pow. 0,0905 ha) oraz dwóch działek pod drogi (projektowana działka nr 110/3 o pow. 0,1410 ha i nr 110/4 o pow. 0,2507 ha). Dostęp do działki nr 110/1 zostanie zagwarantowany poprzez ustanowienie służebności przejścia i przejazdu przez działkę nr 110/2. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz P. zatwierdził podział wskazanej we wniosku nieruchomości, zgodnie z mapą projektu podziału, zaewidencjonowaną w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym Starostwa Powiatowego w P. za nr [...] w dniu [...]. W wyniku powyższego podziału powstały następujące działki ewidencyjne: nr 110/1 o powierzchni 0,0905 ha, nr 110/2 o powierzchni 13,4078 ha, nr 110/3 o powierzchni 0,1410 ha i nr 110/4 o powierzchni 0,2507 ha. Warunkiem prawnego podziału przedmiotowej nieruchomości jest zapewnienie działce nr 110/1 dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że zgodnie z decyzją Nr 3 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 marca 2014r., działka oznaczona nr ewid. 110 położona jest na terenach zamkniętych. Proponowany we wniosku podział dokonywany jest w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 110/1 o powierzchni 0,0905 ha oraz wydzielenia działek nr 110/3 o powierzchni 0,1410 ha i nr 110/4 o powierzchni 0,2507 ha, zgodnie z art. 95 pkt 8 u.g.n. Stosownie do art. 93 ust. 4 tej ustawy, w przypadku tego typu podziału nie jest wymagana opinia o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego lub decyzją o warunkach zabudowy. Z uzasadnienia decyzji wynika ponadto, że działka nr 110/3 o powierzchni 0,1410 ha i działka nr 110/4 o powierzchni 0,2507 ha wydzielone zostały z przeznaczeniem pod drogę powiatową [...] P. - B., stosownie do uchwały Nr [...] Rady Powiatu w P. z dnia [...]. Ww. działki przechodzą z mocy prawa na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stanie się ostateczna i w tym dniu wygasa także prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi. Informacyjnie już Burmistrz P. wskazał, że ostateczna decyzja zatwierdzająca podział będzie podstawą wniosku Powiatu [...] o ujawnienie go jako właściciela działek nr nr 110/3 i 110/4 w księdze wieczystej, a odszkodowanie za ww. działki zostanie ustalone zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wypłacone przez Powiat Poddębicki w odrębnym postępowaniu. Następnie organ II instancji wskazał, że powyższa decyzja została zaskarżona przez Zarząd Powiatu [...]. W odwołaniu zarzucono: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 8 oraz art. 98 ust. 1 w zw. z art. 93 i 94 u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w zakresie działek nr 110/3 i nr 110/4 przeznaczonych pod drogę powiatową [...] P.-B., przy nieuprawnionym zastosowaniu zwolnienia z art. 95 pkt 8 ustawy w zakresie badania zgodności z założeniami planistycznymi; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a., mające wpływ na treść decyzji, a polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i nienależytym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w zakresie zbadania zgodności podziału z założeniami planistycznymi. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji wydał przedmiotową decyzję w oparciu o art. 95 pkt 8, art. 97 ust. 1 oraz art. 98 i 99 u.g.n. Z decyzji wynika, że podziału dokonano w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Z tego też powodu błędnie zaniechano sprawdzenia innych kryteriów związanych z wydzieleniem nieruchomości z przeznaczeniem na inny cel, tj. drogę publiczną, a mianowicie zgodności z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją lokalizacyjną i przepisami odrębnymi (art. 93 lub 94 u.g.n.). Odwołujący podniósł dalej, że zgodnie z art. 4 ust. 4 w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 778) – powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." – w odniesieniu do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu (a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nie obowiązuje ograniczenie z ust. 3, zgodnie z którym w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. Konkludując, wobec terenów zamkniętych, które zostały ustalone przez ministra właściwego do spraw transportu, należy przestrzegać zasad i reguł sporządzania planów określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w art. 15 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 6 u.p.z.p. Ponadto art. 95 pkt 6 u.g.n. do zwolnień m.in. zalicza przypadek wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, co następuje w odrębnej procedurze na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Reasumując, przepis art. 95 pkt 8 u.g.n. może mieć zastosowanie wyłącznie jeśli wydzielenie działek gruntu na terenach zamkniętych nie służy innemu celowi, jak np. przeznaczeniu pod drogę publiczną, i działka wydzielona pozostaje na terenach zamkniętych, a nie zostaje z nich wyłączona. Z tego też względu w niniejszej sprawie wydanie decyzji wymagało przyjęcia innych kryteriów ocennych - zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją lokalizacyjną. Możliwe jest bowiem ingerowanie ustaleniami planistycznymi w sposób zagospodarowania terenu zamkniętego np. poprzez przeznaczenie terenu na drogę publiczną. Wydzielenie działki gruntu pod drogę publiczną oznacza, iż obszar wydzielonej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tylko więc wtedy art. 98 ust. 1 u.p.z.p. znajduje zastosowanie, gdy dzielona nieruchomość jest objęta planem miejscowym albo decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o takie drogi, które mają już nadaną kategorię drogi publicznej, lecz o samo przeznaczenie pod drogi publiczne. W decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości należy określić działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne ze wskazaniem, z jakiego dokumentu planistycznego wynika takie przeznaczenie wydzielonej działki gruntu. W przypadku gdy określony teren nie jest objęty ustaleniami planu miejscowego, określenie możliwości zagospodarowania takiego terenu, tzn. sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tego terenu następuje w jednym z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.), tj. w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołującego, zaniechanie badania sprawy w aspekcie zgodności podziału z założeniami planistycznymi stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. i w oczywisty sposób dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję. Z powyższych względów Zarząd Powiatu [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że nieruchomość objęta wnioskiem o podział, oznaczona nr ewid. 110, o powierzchni 13,8900 ha, położona w obrębie B., stanowi własność Skarbu Państwa, a użytkowanie wieczyste wraz z własnością naniesień przysługuje A w W. Ww. prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ł. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P. Przedmiotowa działka położona jest na terenach zamkniętych, określonych decyzją nr 3 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 marca 2014r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MIiR z 2014r., poz. 25). Spółka wniosła o przeprowadzenie postępowania podziałowego w trybie art. 95 pkt 8 i art. 98 u.g.n., tj. w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Jako cel podziału wnioskodawczyni wskazała także realizację przepisów dotyczących przekształceń własnościowych, wynikających z ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Wykonany na zlecenie A przez uprawnionego geodetę T. R. wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości przewiduje podział działki nr 110 na działki: nr 110/1 o powierzchni 0,0905 ha, nr 110/2 o powierzchni 13,4078 ha, nr 110/3 o powierzchni 0,1410 ha i nr 110/4 o powierzchni 0,2507 ha. We wniosku z dnia 2 listopada 2016r. Spółka wskazała, że założeniem ww. podziału jest wydzielenie części zajętej pod budynek mieszkalny wraz z niezbędnym gruntem do korzystania (nr 110/1) oraz dwóch działek z przeznaczeniem pod drogi (nr 110/3 i nr 110/4). Przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani też nie wydano decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 20 września 2016r. wynika, że działka nr 110 wykazana jest w całości jako tereny kolejowe oznaczone symbolem Tk. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 95 u.g.n., stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, zawiera unormowania stanowiące lex specialis w stosunku do zasad podziału nieruchomości, określonych w art. 92 - 94 u.g.n., przewidując możliwość dokonania podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Sformułowanie "niezależnie od ustaleń planu miejscowego" należy rozumieć dwojako. Podziału nieruchomości można bowiem dokonać, gdy plan miejscowy istnieje, niezależnie od jego ustaleń, a więc inaczej aniżeli stanowi to art. 93 ust. 1, albo jeżeli planu miejscowego nie ma, niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednak w obu wypadkach podział może nastąpić tylko wówczas, gdy zaistnieje któraś z sytuacji przewidzianych w art. 95, bowiem niezwiązanie ustaleniami planu (czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) przy podziale nieruchomości może mieć miejsce tylko w celach wskazanych w tym przepisie. W powyższym przepisie ustawodawca wyłączył związanie dopuszczalności wydzielenia działek gruntu z warunkami podziału określonymi w planie, nie wyłączył jednak związania w tym względzie przepisami odrębnymi. Właśnie odrębność regulacji prawnych dotyczących każdego z celów wymienionych w art. 95 u.g.n., determinuje dopuszczalność wydzielenia działek gruntu o takiej konfiguracji i wielkości, która będzie spełnieniem celu wymienionego w tym przepisie. Podział nieruchomości bez względu na ustalenia planu jest więc możliwy z uwagi na konkretne sytuacje faktyczne i prawne wymienione w tym przepisie, a więc gdy zachodzi potrzeba dokonania podziału nieruchomości w celu dostosowania stanu prawnego i faktycznego do sytuacji wynikłej z mocy samego prawa albo z aktu administracyjnego bądź czynności prawnej. Cel, jaki zostanie osiągnięty przez podział nieruchomości uzasadnia odstępstwo od ogólnych zasad podziału zawartych w art. 92 -94 u.g.n. Dalej Kolegium podniosło, że art. 95 ust. 8 u.g.n., z zastosowaniem którego prowadzone było postępowanie podziałowe w niniejszej sprawie, dotyczy podziałów nieruchomości na terenach zamkniętych. Teren zamknięty zdefiniowany został w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1629 ze zm.) – zwanej jako: "P.g.k.", jako teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Według art. 4 ust. 2a P.g.k. ustawy, tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego. Dokumentacja geodezyjna, określająca przebieg granic i powierzchnię terenu zamkniętego przekazywana jest przez organy wydające decyzje o zamknięciu terenu właściwym terytorialnie starostom w trybie art. 22 ww. P.g.k. Jeżeli teren utracił charakter terenu zamkniętego, zarządzający nim obowiązany jest przekazać właściwemu staroście dokumentację geodezyjną i kartograficzną oraz sporządzone mapy w celu włączenia ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Istotne regulacje w odniesieniu do terenów zamkniętych zawiera także ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 14 ust. 6 u.p.z.p., planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych. Ustawodawca przyjął więc, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zawierać w swej treści jakichkolwiek ustaleń dla terenów uznanych jako tereny zamknięte. Natomiast, jeżeli takie tereny wchodzą w skład szerszego obszaru, to w takim planie ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych, przy czym ograniczenia w ich zagospodarowaniu, z zakazem zabudowy włącznie, mogą dotyczyć tylko stref ochronnych (art. 4 ust. 3 u.p.z.p.). Z powodu tych regulacji plan miejscowy (jeśli jest) nie może zawierać żadnych ustaleń w zakresie możliwości zagospodarowania terenu zamkniętego, co uniemożliwia posługiwanie się tym planem przy ocenie dopuszczalności proponowanego podziału nieruchomości położonych w obrębie terenu zamkniętego. Dlatego ustawodawca dopuścił dokonywanie podziału takich nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Wyjątek od powyższej zasady dotyczy terenów zamkniętych, które ustalone zostały przez ministra właściwego do spraw transportu (art. 4 ust. 4 u.p.z.p.). Tym samym w stosunku do tego rodzaju terenów zamkniętych należy przestrzegać zasad i reguł sporządzania planów określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w jej art. 15 ust. 3 u.p.z.p., określającym obligatoryjne elementy planu miejscowego, w szczególności dotyczące przeznaczenia terenu, które wraz z rozmieszczeniem inwestycji celu publicznego oraz sposobem zagospodarowania i warunków zabudowy terenu stanowią istotę planów miejscowych. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej spawy prowadzi do wniosku, że podział działki nr 110 o powierzchni 13,8900 ha w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawczynię we wstępnym projekcie podziału jest niedopuszczalny. Niekwestionowane w sprawie jest, że nieruchomość objęta wnioskiem o podział posiada w całości status terenów zamkniętych, zgodnie z powołaną wyżej decyzją Nr 3 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 marca 2014 r. Wobec powyższego, zaskarżona decyzja, zgodnie z wyraźnym wnioskiem strony, została wydana na podstawie art. 95 pkt 8 u.g.n., tj. w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. W wypadku gdy we wniosku o podział nieruchomości wskazano warunki określone w ww. przepisie, wówczas organ gminy powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, nakierowane na ustalenie, czy nieruchomość bądź jej część jest położona na terenie zamkniętym. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji ma obowiązek zbadać jedynie, czy nieruchomość podlegająca podziałowi znajduje się na terenie zamkniętym i czy podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. W postępowaniu prowadzonym w tym szczególnym trybie organ nie ocenia natomiast podziału pod kątem wydzielenia nieruchomości z przeznaczeniem na inny cel, w tym także pod drogę publiczną. Taki podział wymagałby bowiem sprawdzenia innych kryteriów, a mianowicie zgodności z planem miejscowym, a w przypadku jego braku - z decyzją lokalizacyjną i przepisami odrębnymi - art. 93 lub 94 cyt. ustawy. W analizowanym przypadku w przedstawionym przez wnioskodawczynię projekcie podziału działki nr 110 przewidziano wydzielenie działki nr 110/1 o pow. 0,0905 ha stanowiącej teren mieszkaniowy oraz dwóch działek nr 110/3 i nr 110/4 z przeznaczeniem pod drogę publiczną. W opisie stanu dotychczasowego działki ewidencyjnej nr 110 w ww. projekcie geodeta wskazał, w sposób nieuprawniony, że część przedmiotowej działki o powierzchni 13,4078 ha oznaczona jest jako użytek Tk, część o powierzchni 0,0905 ha - użytek B i część o powierzchni 0,3907 ha - użytek dr. Na tej podstawie zaprojektował działkę nr 110/1 o pow. 0,0905 ha - B, nr 110/2 o pow. 13,4078 ha - Tk, nr 110/3 o pow. 0,1410 ha i nr 110/4 o pow. 0,2507 ha jako dr. Powyższe zapisy w projekcie podziału nieruchomości są jednak niezgodne z aktualnym stanem prawnym działki nr 110, wynikającym z zapisów w rejestrze ewidencji gruntów. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 20 września 2016r. wynika, że działka nr 110 wykazana jest w całości jako tereny kolejowe oznaczone symbolem Tk. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 22 ust. 1 P.g.k. oraz z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. W związku z powyższym, to staroście zostały zlecone zadania administracji rządowej z zakresu prowadzenia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu. Zaliczenie działki do odpowiedniej klasy gruntu (również zmiany grupy użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych) nie należy więc do zadań wójta gminy, lecz do zadań starosty. Jeśli, zdaniem wnioskodawczyni, zapisy w ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr 110 są nieprawidłowe, to może podjąć działania w kierunku wprowadzenia zmian w tych zapisach, ale wyłącznie we właściwym trybie, tj. w postępowaniu o zmianę zapisów w ewidencji gruntów zainicjowanym przed właściwym organem. Należy także zwrócić uwagę na znaczenie przepisu art. 21 ust. 1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Związanie organu administracji treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza, że nie jest możliwe pominięcie danych z niej wynikających, jak również dokonywanie ich weryfikacji w toku postępowania. W ocenie Kolegium, powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wydzielenie części działki nr 110 pod drogę publiczną powiatową [...] P. - B. nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zatwierdzenie podziału nieruchomości w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych poprzez określenie, że podział następuje w celu wydzielenia działki przeznaczonej pod drogę publiczną, oznaczałoby konieczność zmiany podstawy prawnej decyzji podziałowej (którą to podstawę wyraźnie wskazano we wniosku) i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do innych okoliczności faktycznych i prawnych warunkujących dokonanie takiego podziału. Podstawy takiej nie może stanowić powołany we wniosku, a następnie w zaskarżonej decyzji, art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści tego przepisu, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wydzielenie działki pod drogę publiczną może w omawianym przypadku nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi, ani o nadanie drodze określonej kategorii drogi publicznej, lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną. Powołując się na piśmiennictwo organ II instancji wyjaśnił, że nadanie kategorii drogi publicznej stanowi zwieńczenie zakończenia jej budowy, poprzedzonej planistycznym, ewidencyjnym i własnościowym wyodrębnieniem tej drogi, jako dokumentowe potwierdzenie, że droga ta pełni jedną z ustawowo określonych funkcji w art. 5 i 7 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1440) – w skrócie: u.d.p., przez co podlega szczególnej ochronie prawnej, określonej w dalszych przepisach tej ustawy dla zachowania powszechności jej dostępu oraz bezpieczeństwa w jej użytkowaniu. Nadanie kategorii drogi publicznej przed jej wyodrębnieniem planistycznym, ewidencyjnym i prawnym oraz budowlanym nie jest możliwe, ponieważ nie istnieje jeszcze przedmiot nadania kategorii. Najpierw musi bowiem zaistnieć droga w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 2 u.d.p., aby następnie rozważać, czy spełnia ona pozostałe kryteria prawne do uznania jej za drogę publiczną. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie, przeznaczenie projektowanych do wydzielenia części działki nr 110 pod drogę publiczną nie wynika ani z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Załączona do akt sprawy uchwała Nr [...] Rady Powiatu w P. z dnia W.(DZ. Urz. Woj. [...] z 2016r., poz. [...]) dotycząca zaliczenia do kategorii dróg powiatowych drogi gminnej [...] P. - B. nie może obejmować części działki nr 110, skoro ta w całości stanowi tereny kolejowe o statusie terenów zamkniętych. Nie ma przy tym znaczenia dla dopuszczalności podziału stan faktyczny tej części dzielonej nieruchomości, w szczególności faktyczne jej wykorzystywanie jako ogólnodostępnej drogi. Burmistrz P. nie mógł więc orzec o tym, że powstałe w wyniku podziału działki nr 110/3 i nr 110/4 zostały wydzielone pod drogę publiczną o kategorii drogi powiatowej [...] P. - B. Trudno bowiem mówić w sensie formalnym o drodze publicznej na wydzielanych w wyniku podziału działkach, skoro znajdują się w granicach terenu zamkniętego, nieobjętego planem miejscowym, sklasyfikowanego jako tereny kolejowe. Z tych samych powodów podział przedmiotowej nieruchomości należy uznać za niedopuszczalny w sytuacji określonej w art. 95 pkt 5 u.g.n., czyli w związku z realizacją przepisów dotyczących przekształceń własnościowych. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A w W., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 95 pkt 8, art. 97 ust. 1, art. 98 i 99 u.g.n. w związku z art. 39 i 41 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie, w sytuacji, kiedy na podstawie ww. przepisów dopuszczalne jest zatwierdzenie projektu podziału przedmiotowej nieruchomości zgodnie z wnioskiem A; b) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., tj. praworządności, zaufania obywateli do organów władzy i informowania strony; c) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji i zapoznania się z końcowymi ustaleniami organu tj. naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; d) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, skutkujące dowolną oceną skutków wynikających z Uchwałą Rady Powiatu w P. Nr [...] z dnia W. o zaliczeniu drogi gminnej [...] do kategorii dróg powiatowych. Alternatywnie, w sytuacji uznania przez sąd, iż organ II instancji prawidłowo uznał, iż brak jest możliwości zatwierdzenia podziału nieruchomości zgodnie z wnioskiem, podniesiono zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a poprzez orzeczenie o odmowie zatwierdzenia podziału nieruchomości w sytuacji, kiedy organ II instancji ma możliwość orzeczenia o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości na podstawie przepisów, które uznaje za mające zastosowanie w sprawie a z pominięciem przepisów, które, w ocenie organu II instancji, nie mogą mieć zastosowania w sprawie tj. w przypadku uznania braku podstaw do zastosowania art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ II instancji winien orzec o zatwierdzeniu projektu podziału przedmiotowej nieruchomości bez wskazania jako podstawy art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżącej, w ustawie o gospodarce nieruchomościami brak jest odrębnej definicji pojęcia drogi publicznej. Użyte w niej pojęcie "droga publiczna" należy zatem rozumieć tak, jak zostało ono zdefiniowane w przepisach w ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie zostało ustalone bezsprzecznie, iż uchwałą Rady Powiatu w P. Nr [...] z dnia W. droga gminna [...] została zaliczona do kategorii dróg powiatowych. Jednak w uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdza, iż załączona do akt sprawy uchwała Rady Powiatu w P. Nr [...] z dnia W. dotycząca zaliczenia do kategorii dróg powiatowych drogi gminnej [...] P.-B. nie może obejmować części działki nr 110, skoro ta stanowi w całości tereny kolejowe o statusie terenów zamkniętych, a faktyczne wykorzystywanie jako drogi ogólnodostępnej nie ma żadnego znaczenia. Zdaniem skarżącej, z taką interpretacją nie można się zgodzić, gdyż wynikałoby z niej, iż istniejąca droga w sensie prawnym została podzielona na nie wiadomo ile odcinków i tylko te odcinki, które nie należą do terenu zamkniętego lub może jeszcze do jakiegoś innego, stanowią drogę powiatową. Pozostały teren zaś nie jest droga powiatową. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, iż droga nie jest odcinkiem ciągłym, ale w niektórym miejscach się kończy, a następnie biegnie dalej jako ta sama droga powiatowa [...]. Według skarżącej, skoro istnieje prawomocna uchwała o zaliczeniu do kategorii drogi danego odcinka nieruchomości, to organ w uzasadnieniu decyzji nie może wywodzić innego stanu faktycznego, iż wskazany w uchwale. Zatem, mając na uwadze uchwałę o zliczeniu do kategorii drogi powiatowej tej konkretnej nieruchomości, uchwała ta ma pierwszeństwo przed wywodami uzasadnienia decyzji i wywiera skutki prawne na zewnątrz. Z tego wynika, iż przedstawiony przez wnioskodawcę projekt podziału został prawidłowo zatwierdzony przez Burmistrza Poddębic, zgodnie z ustalonym stanem prawnym i tym samym prowadzi do uporządkowania przestrzeni publicznej, na której znajduje się droga publiczna. W ocenie skarżącej, o zastosowaniu przepisu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może decydować tylko przeznaczenie danej działki pod drogi publiczne w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego czy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz także ich faktyczne użytkowanie i funkcja, a każdy przypadek będzie musiał być rozpatrywany indywidualnie. Tym bardziej, takiego przeznaczenia nie wyłącza należenie terenu do terenów zamkniętych, w sytuacji kiedy do tych terenów zastosowanie mają również inne przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami czy o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś w zestawieniu z przepisami zawartymi w art. 39 i 41 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", zaskarżona decyzja organu II instancji uniemożliwia spółce A gospodarowanie majątkiem zgodnie z przepisami tej ustawy. Ponadto skarżąca podniosła, iż brak jest uzasadnionych podstaw do rozstrzygnięcia kasacyjnego dokonanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a w ten sposób, iż organ II instancji orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Dokonując oceny uzasadnienia tej decyzji należy wskazać, iż co do zasady organ II instancji zarzuca decyzji wydanej przez organ l instancji wskazanie w podstawie prawnej art. 98 u.g.n. jako niemające zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Przy założeniu, czemu skarżąca zaprzecza, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 98 u.g.n., organ II instancji winien był dokonać uchylenia tej decyzji jedynie w części w jakiej przyznaje projektowanym działkom nr 110/3 i 110/4 status drogi powiatowej [...] P.-B.. Przeciwne rozstrzygnięcie kasacyjne, które wydał organ II instancji niweczy całe postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem strony z dnia 2 listopada 2016r. Organ II instancji przerzucił na stronę własne negatywne skutki oceny prawnej zastosowane przez organ l instancji. Organ II Instancji nie uzasadnił, dlaczego w sprawie nie zastosował orzeczenia np. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu podziału bez wskazywania jako podstawy art. 98 u.g.n. i oznaczenia projektowanych działek 110/3 i 110/4 jako drogi powiatowej. W niniejszej sprawie, strona składając wniosek o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości wskazała również jako podstawę prawną art. 98 u.g.n. W sytuacji jednak, kiedy w ocenie organu przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, organ winien dokonać oceny złożonego wniosku i wydać rozstrzygniecie zgodnie z aktualnymi przepisami, mającymi zastosowanie w sprawie. Skarżąca stwierdziła, że orzeczenie organu II instancji narusza zasadę wynikająca z art. 6 k.p.a działania na podstawie przepisów prawa i wydawania rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami, niezależnie od być może błędnie sformułowanych wniosków strony, a również bez uprzedniego wezwania strony do doprecyzowania wniosku w zakresie podstawy prawnej żądanego rozstrzygnięcia. Takie postępowanie narusza też zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a. prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów władzy publicznej. Skarżąca zakwestionowała także ocenę prawną dokonaną przez organ II instancji, iż geodeta dokonał w sposób nieuprawniony oznaczenia projektowanych działek jako "użytek B", "użytek dr" w sytuacji, kiedy wszystkie działki winny uzyskać oznaczenie jako "użytek TK". Organ II instancji wskazuje, iż taka zamiana należy do zadań starosty. W niniejszej sprawie tak właśnie się stało - projekt podziału został przyjęty do zasobu starosty bez zastrzeżeń. Rodzaj użytków gruntowych oraz ich zasięg zależy od istnienia elementów, będących podstawą rozróżnienia rodzaju tych użytków, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1034) oraz załącznika nr 6 do tego rozporządzenia. Natomiast rozróżnienie rodzajów użytków gruntowych odbywa się na podstawie przypisania cech, właściwości, czy też sposobu zagospodarowania, charakterystycznych dla danego rodzaju użytków, a elementy te określa załącznik nr 6 do ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym załącznikiem do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Mapa z projektem podziału (oraz wykazem zmian gruntowych i wykazem synchronizacyjnym), została zaopatrzona w klauzulę Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej bez zastrzeżeń, co świadczy o wykonaniu robót geodezyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w ww. rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi II instancji, w celu wydania decyzji zgodnej z obowiązującymi przepisami, tj. zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W ocenie Kolegium, nie można zgodzić się z autorką skargi, że część działki nr 110 stanowi drogę publiczną powiatową [...] P. - B. i przechodzi z mocy prawa na własność Powiatu [...], skoro znajduje się ona w granicach terenu zamkniętego, nieobjętego planem miejscowym, sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako tereny kolejowe. Wbrew twierdzeniom Spółki, Kolegium nie miało podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu podziału bez wskazywania jako podstawy art. 98 u.g.n. i oznaczenia projektowanych działek 110/3 i 110/4 jako drogi powiatowej, bowiem byłaby to nieuprawniona modyfikacja wniosku strony. Organ ocenia dopuszczalność podziału w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawcę, a w przypadku podziałów dokonywanych w trybie art. 95 u.g.n. jest związany wskazanym przez stronę celem podziału, w przedmiotowej sprawie wydzielenie części gruntów niestanowiących linii kolejowej, tj. jednej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym (proj. dz. nr 110/1 o pow. 0,0905 ha) oraz dwóch działek pod drogi (proj. dz. nr 110/3 o pow. 0,1410 ha i proj. dz. nr 110/4 o pow. 0,2507 ha) – wniosek z dnia 2 listopada 2016r. Kolegium przyznało rację, że organ odwoławczy nie umożliwił stronie, przed wydaniem decyzji, zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Powyższe uchybienie pozostało jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem w toku postępowania odwoławczego nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów. Na rozprawie w dniu 22 września 2017r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż droga powiatowa na projektowanych działkach nr 110/3 i 110/4 jest urządzona. Uchwałą nr [...] Rady Powiatu w P. z dnia W. dotychczasowa droga gminna o numerze [...] P. – B. o długości 3,291 km została z dniem 1 stycznia 2017r. zaliczona do kategorii dróg powiatowych. Uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] pod pozycją [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa, co skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że podlegająca podziałowi działka nr 110 położona jest na terenie zamkniętym, ma status terenu kolejowego w ewidencji gruntów (Tk) oraz, że dla terenu tego nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przedłożonego projektu podziału wynika również, że na terenie wspomnianej działki znajdują się budynki: mieszkalny i gospodarczy, przewidziane do wydzielenia w ramach działki nr 110/1 oraz urządzona jezdnia asfaltowa na obszarze przewidzianym do wydzielenia jako działki nr 110/3 i 110/4. Wnioskodawca podnosi, iż działki te stanowią część drogi publicznej tj. drogi powiatowej relacji P. – B., której kategoria nadana została uchwałą Rady Powiatu w P. nr [...] z dnia W. Jak wskazuje, wydzielenie działek drogowych odpowiada faktycznemu ich wykorzystywaniu jako drogi publicznej. Dla organu I instancji okoliczności te stanowiły wystraczającą podstawę do zatwierdzenia proponowanego projektu podziału w oparciu o przepis art. 95 pkt 8, art. 97 ust. 1, art. 98 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy uznał natomiast, że w trybie art. 95 pkt 8 u.gn. nie jest możliwe wydzielenie działek drogowych, bowiem podział wymagałby sprawdzenia innych kryteriów, a mianowicie zgodności z planem miejscowym, a w przypadku jej braku z decyzją lokalizacyjną (odpowiednio o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub o warunkach zabudowy). W ocenie Sądu, konkluzja ta jest nieuprawniona. Art. 95 u.g.n. określa przypadki, kiedy podziału nieruchomości można dokonać niezależnie od ustaleń planu. W przypadku terenów zamkniętych, nie określa przy tym celu podziału, ograniczając się do określenia "wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych". Twierdzenie zatem, że wydzielenie działek drogowych na terenach zamkniętych musi pozostawać w zgodzie z zapisami planu lub decyzji o warunkach zabudowy przeczy literalnemu brzmieniu przepisu. Jakkolwiek bowiem faktem jest, że dla terenu zamkniętego, ustalanego przez ministra właściwego do spraw transportu nie stosuje się wyłączenia planistycznego, określonego w art. 4 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie oznacza to wszakże, iż ewentualne ustalenia planistyczne (lub ich brak) mogą stać na przeszkodzie dokonaniu podziału, w konsekwencji zatem, że wydzielenie dróg publicznych na terenie zamkniętym, dokonywane może być wyłącznie na podstawie planu lub decyzji lokalizacyjnej. Przepis art. 95 pkt 8 u.g.n. odnosi się do wszystkich terenów zamkniętych, w tym także tych, które ustalone zostały przez ministra właściwego do spraw transportu. Oznacza to możliwość dokonywania podziałów gruntowych niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku jego braku – decyzji o warunkach zabudowy. Zastosowanie art. 98 u.g.n. jest natomiast prostą konsekwencją wydzielenia działek pod drogi publiczne na wniosek właściciela. Poszukiwanie w nim uzasadnienia dla wymogu zgodności projektowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku jego braku, decyzją o warunkach zabudowy, przeczyłoby celowi regulacji, zamieszczonej w art. 95 u.g.n. W niniejszej sprawie wskazać również należy, że na przewidzianych do wydzielenia działkach nr 110/3 i 110/4 znajduje się jezdnia asfaltowa, która, co podnosi strona skarżąca, stanowi już obecnie drogę publiczną tj. drogę powiatową relacji P. – B., zaś wydzielenie działek stanowić ma jedynie "uporządkowanie ich stanu prawnego". Okoliczność tę organ odwoławczy zakwestionował, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., szeroko przywołując za to orzecznictwo, dotyczące warunków zaliczenia dróg publicznych do określonej kategorii. Problem zaś w tym, że zaliczenie drogi relacji P. - B. do kategorii dróg publicznych już nastąpiło (pierwotnie była to droga gminna, obecnie zaś powiatowa), rodzi się jedynie wątpliwość czy przez teren działki nr 110 droga ta obecnie przebiega i czy jest nią ta część działki, na której urządzona jest jezdnia asfaltowa, przewidziana do wydzielenia jako działki drogowe nr 110/3 i 110/4. To zaś, że fragment drogi powiatowej został objęty decyzją o ustaleniu terenu zamkniętego nie zmienia jej charakteru, podobnie jak nie zmieni charakteru terenu zamkniętego wydzielenie na jego obszarze działki drogowej. Jeśli natomiast chodzi o zapisy w ewidencji gruntów wskazać należy, że dane w ewidencji gruntów mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. Ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach i budynkach, który pełni funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzygając sporów o prawo, ani nie nadaje czy nie ujmuje praw. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 118/15 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana danych, objętych ewidencją gruntów, dokonywana jest m.in. na wniosek właściciela nieruchomości, przy czym zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, że ów obowiązek może być realizowany również poprzez sporządzenie aktualnych map geodezyjnych, właściwie zaewidencjonowanych. Wskazanie przeto na prawidłowo zaewidencjonowanej mapie z projektem podziału nieruchomości aktualnych informacji na temat gruntów i budynków nie stanowi uchybienia art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i nie stoi na przeszkodzie dokonania podziału nieruchomości. Podnieść przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne na terenach zamkniętych prace geodezyjne mogą być wykonywane tylko przez wykonawców działających na zlecenie organów, które wydały decyzję o zamknięciu terenu, lub za ich zgodą. Przyjąć przeto należy, że zaewidencjonowanie sporządzonego projektu podziału, poprzedzone pozytywną weryfikacją prac geodezyjnych, dokonaną w trybie art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazuje na jego zgodność z przepisami prawa, obowiązującymi w geodezji i kartografii (art. 12b ust. 1 powołanej ustawy). Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. W związku z dokonaną wyżej wykładnią przepisów prawa, za bezprzedmiotowe uznano odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, związanych z alternatywnie wyrażonym stanowiskiem co do charakteru dzielonych działek (z pominięciem ich drogowego charakteru). O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając ich zwrot na rzecz strony skarżącej w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (200 zł), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącemu radcą prawnym (480 zł) oraz opłacie od pełnomocnictwa (17 zł). Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ odwoławczy uwzględni sformułowane powyżej poglądy prawne oraz podejmie rozstrzygnięcie, umotywowane zgodnie z zasadami, określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. ms