II SA/Łd 468/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej A w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "A" z siedzibą w S., przy ul. A 5 – Zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej B 16A, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dn. [....], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. Ż., zam. M. 73A, [...] S. i D. i Ż., zam. K. B7, 96-115 N. K., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, w S. przy ul. C 14. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "A" - Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej B 16A uznał, że nie powodując uzupełnienia przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania, załączonej do projektu budowlanego, organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny przedmiotowej sprawy pod kątem zgodności inwestycji z warunkami technicznymi, w tym § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. Nr 1422), tym samym wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 7, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Organ naruszył również wskazane przepisy ze względu na zaniechanie ustaleń w zakresie oddziaływania projektowanego budynku, szczególnie na etapie prowadzenia wykopów pod garaże, na bezpieczeństwo i stabilność konstrukcji istniejącego budynku usytuowanego na działce nr ewid. 29/2. Wobec powyższego Zarząd uznał, że przedmiotowa decyzja wydana została bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co naruszyło zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., jak również zasadę praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. oraz zasadę pogłębienia zaufania obywateli wynikającej z art. 8 tej ustawy. Dlatego też odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż podstawową zasadą postępowania odwoławczego jest to, iż organ II instancji nie ogranicza się jedynie do oceny zarzutów zawartych w odwołaniu, lecz rozpoznaje sprawę co do istoty. Przywołując regulację art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. organ podkreślił, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Odwołując się natomiast do treści art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy do wniosku złożonego w dniu 6 grudnia 2016 r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dołączyli: - projekt budowlany w 4 egzemplarzach, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, i według złożonych przez projektantów oświadczeń, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 10 lutego 2016 r., zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Następnie organ II instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że działki objęte wnioskiem o nr ewid.: 30/1 i 30/2 przy ul. B, znajdują się na obszarze jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 4.64.M,U,EE i jest to teren o funkcji mieszkaniowej, użyteczności publicznej i elektroenergetyki, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwalą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 30 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. (obszar w rejonie ulic: D, E, F, G i linii kolejowej PKP oraz w rejonie ulicy H). Na tych działkach o powierzchni - 3896,00 m2 projektuje się budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 8 kondygnacjach nadziemnych z garażem podziemnym (oznaczonego w projekcie budowlanym literą B), o powierzchni zabudowy 842,20 m2, co stanowi 21,62 % powierzchni terenu inwestycyjnego. Zaprojektowano ponadto ciągi piesze o powierzchni 136,90 m2, ciągi jezdne o powierzchni 963,90 m2. Powierzchnia zieleni /biologicznie czynna/ wynosi 1916,00 m2, co stanowi 49,18 % powierzchni terenu inwestycyjnego. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym, na rzucie w kształcie litery L, usytuowano w głębi działki nr ewid. 30/1 i na działce nr ewid. 30/2, w odległości 5,07 m od granicy działki nr ewid. 29/2 oraz 4,44 m od granicy działki nr ewid. 209, co w ocenie organu odwoławczego jest zgodne z wymogami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego Zarządu, dotyczącego przesłaniania i nasłonecznienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego, usytuowanego na sąsiedniej działce nr ewid. 29/2 organ wyjaśnił, że w projekcie budowlanym znajduje się analiza przesłaniania i nasłonecznienia (rys. A. 1.2 i A. 1.3), opracowana przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia. Wskazana analiza, zgodnie z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego sporządzona jest zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że przedłożona analiza zawiera wszystkie niezbędne wskazania określone wymogami § 13, 57 i 60 ww. rozporządzenia, z których wynika, że zacienienie sąsiedniego budynku na działce nr ewid. 29/2 projektowanym budynkiem "B" nie będzie występowało. Przepis § 13 ust. 1 stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) miedzy ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Natomiast ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W niniejszej sprawie najmniejsza odległość pomiędzy budynkami (projektowanym i usytuowanym na działce nr ewid. 29/2) z uwzględnieniem wysokości do drugiego piętra projektowanego budynku (13,65 m) wynosi 9,50 m, przy mniejszej wysokości przesłaniania 8 m (liczona od poziomu dolnej krawędzi najniższego okna sąsiedniego budynku do wierzchołka najwyższej projektowanej kondygnacji przy wskazanej odległości miedzy budynkami) i stopniowo zwiększa się do 24,30 m wraz z wysokością projektowanego budynku do 15,06 m przy mniejszej wysokości przesłaniania 22,51 m (liczona od poziomu dolnej krawędzi najniższego okna sąsiedniego budynku do wierzchołka najwyższej projektowanej kondygnacji przy wskazanej odległości między budynkami). W ocenie organu oznacza to, że zjawisko zacienienia nie będzie występowało. Zarówno dla budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. 29/2 od strony wschodniej i dla budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. 209 od strony zachodniej ze względu na układ mieszkań oraz czas nasłonecznienia planowana inwestycja spełnia wymogi § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia i zapewnia wymagane co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 – 17:00 doświetlenia co najmniej jednego pokoju mieszkalnego. Odnosząc się zarówno do sporządzenia projektu budowlanego, w tym ww. analizy, jak również podnoszonego w odwołaniu zaniechania ustaleń w zakresie oddziaływania projektowanego obiektu, szczególnie na etapie prowadzenia wykopów pod garaże, na bezpieczeństwo i stabilność konstrukcji istniejącego budynku na sąsiedniej działce nr ewid. 29/2 Wojewoda wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego teren, nie ustala się. W niniejszej sprawie garaże podziemne zaprojektowane przy granicy działek nr ewid. 30/3 i 209, od strony działki spółdzielni zaprojektowano w odległości takiej samej jak projektowany budynek na powierzchni gruntu. Organ administracji architektoniczno - budowlanej jest obowiązany w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dokonać sprawdzenia m.in. projektu budowlanego, w szczególności pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, jak również sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego zatwierdzania regulacjami prawnymi. Fakt ten obligował organ architektoniczno - budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany, w ocenie Wojewody, spełnia wszelkie regulacje prawne, w tym normy techniczno - budowlane, a zatem organ I instancji nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w myśl zapisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Należy dodać, że pozwolenie na budowę przy spełnieniu warunków określonych w Prawie budowlanym nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz do wniosku złożonego 6 grudnia 2016 r. o wydanie pozwolenia na budowę w ww. zakresie dołączono projekt budowlany, który spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji, uznając ją za prawidłową. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa "A", zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: I. przepisów postępowania, w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 28 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, że stroną postępowania jest Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej A w S., działającej jako Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej B 16A, podczas gdy stroną postępowania jest Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa A (SML-W A), posiadająca osobowość prawną i występująca we własnym imieniu w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania stanowi samodzielną przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji; 2) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie oddziaływania istniejącego budynku wielorodzinnego, położonego na sąsiedniej działce nr ewid. 29/2, na projektowany obiekt, czyli nie przeprowadzenie analizy przesłaniania i zacieniania wymaganej przepisami prawa budowlanego; 3) art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w postaci analizy oddziaływania istniejącego budynku wielorodzinnego położonego na działce nr ewid. 29/2 na projektowany obiekt, a w konsekwencji poprzez niedokonanie przez Wojewodę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie wybiórczo zebranego materiału dowodowego; 4) art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., tj. naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej oraz zasady przekonywania poprzez nie zajęcie w uzasadnieniu decyzji stanowiska w odniesieniu do wskazanych przez skarżącego istotnych okoliczności faktycznych sprawy, tj. braku analizy oddziaływania budynku wielorodzinnego położonego na sąsiedniej działce nr ewidencyjny 29/2 na projektowany obiekt; 5) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wpływu projektowanego obiektu na budynek położony na działce nr ewid. 29/2. II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zostały spełnione warunki przewidziane w tych przepisach; 2) art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowana inwestycja i złożony przez inwestora projekt spełniają wszystkie wymogi określone przepisami prawa budowlanego w sytuacji, gdy nie opracowano i nie załączono analizy przesłaniania i nasłoneczniania dotyczącej projektowanego obiektu, natomiast analiza przesłaniania i nasłoneczniania dotycząca budynku wielorodzinnego położonego na sąsiedniej działce nie jest kompletna. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powołanej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Badanie pod tym kątem zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, w S. przy ul. B 14. Organy obu instancji stwierdziły, że przedłożony przez inwestora projekt spełnia wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Jednocześnie wskazać trzeba, że organ administracji architektoniczno – budowlanej przeprowadzając postępowanie sprawdzające przed wydaniem pozwolenia na budowę został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Wskazać przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2012 r., wydanym w sprawie II OSK 345/11 (Lex nr 1219136) podkreślił, że ocena organu w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jest ściśle limitowana przepisami Prawa budowlanego. Uwzględniając powyższe i dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z przywołanych, a mających zastosowanie w sprawie przepisów i zasadnie udzieliły wnioskodawcy pozwolenia na budowę. W konsekwencji, w sprawie niniejszej nie mógł zostać uwzględniony zarzut odnoszący się do powołanej przez stronę skarżącą kwestii niedostatecznej analizy zacienienia i nasłonecznienia. Należy podkreślić, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W przepisie wskazano, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Zgodnie z § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Według z kolei § 60 ust. 1 rozporządzania pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny (ust. 2). Jak wynika to z dołączonej do projektu analizy, jej autor dokonał stosownych wyliczeń i przedstawiając opinię zarówno w formie opisowej jak i graficznej, stosownie do wskazanych wyżej przepisów uznał, ze wymogi w nich zawarte zostały zachowane (str. A10 projektu). W tym miejscu wskazać należy, że najmniejsza odległość pomiędzy budynkami (projektowanym i usytuowanym na działce nr ewid. 29/2) z uwzględnieniem wysokości do drugiego piętra projektowanego budynku (13,65 m) wynosi 9,50 m, przy mniejszej wysokości przesłaniania 8 m (liczona od poziomu dolnej krawędzi najniższego okna sąsiedniego budynku do wierzchołka najwyższej projektowanej kondygnacji przy wskazanej odległości miedzy budynkami) i stopniowo zwiększa się do 24,30 m wraz z wysokością projektowanego budynku do 15,06 m przy mniejszej wysokości przesłaniania 22,51 m (liczona od poziomu dolnej krawędzi najniższego okna sąsiedniego budynku do wierzchołka najwyższej projektowanej kondygnacji przy wskazanej odległości między budynkami). Z przeprowadzonej analizy oddziaływania inwestycji wynika tym samym, że zacienienie sąsiedniego budynku na działce nr ewid. 29/2 projektowanym budynkiem nie będzie występowało. Zarówno dla budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. 29/2 od strony wschodniej i dla budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. 209 od strony zachodniej ze względu na układ mieszkań oraz czas nasłonecznienia planowana inwestycja zapewnia wymagane co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00, doświetlenie co najmniej jednego pokoju mieszkalnego. Tym samym zarzut strony nie znajduje uzasadnienia, co prawidłowo wywiódł Wojewoda. Podkreślić należy, że orzecznictwo sądowe wskazuje, iż za przyjęte rozwiązania architektoniczne odpowiedzialność ponosi architekt. Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika z ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw, którą uchylono art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/WA 247/17, Lex nr 2294782). Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, ani też przed sądem, nie przedstawiła innej analizy zacienienia i nasłonecznienia, która prowadziłaby do odmiennych wniosków, a zatem w żaden sposób nie podważyła znajdującej się w aktach sprawy analizy sporządzonej przez projektanta budynku, a złożonej przez inwestora. Mając powyższe ustalenia na względzie, przyznać należy zatem rację organom administracji, że projektowany budynek nie narusza wskazanych przez stronę skarżącą wymagań rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 rozporządzenia. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie mógł również odnieść skutku zarzut skargi w zakresie błędnego ustalenia adresata decyzji organu II instancji. Wyjaśnić należy, a tym samym zgodzić się ze skarżącym, że stroną postępowania jest zwykle spółdzielnia mieszkaniowa, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, natomiast reprezentowanie spółdzielni na zewnątrz odbywa się przez jej organy (zarząd). Niemniej uchybienie organu polegające na przywołaniu zarządu spółdzielni jako odwołującego się nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma ono bowiem wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Przesłanka nieważności postępowania określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie obejmuje bowiem każdego przypadku nieprawidłowego określenia strony w decyzji. "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuację, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji". Kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2278/14, LEX nr 2082534). Niewątpliwie stroną przedmiotowego postepowania jest i była spółdzielnia mieszkaniowa. Potwierdza to niewątpliwie tok postępowania administracyjnego i czynności podejmowane przez organy. Stanowisko Wojewody potwierdza choćby metryka sprawy, gdzie na 2 pozycji tenże organ opisał "Odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej...." Wreszcie stwierdzić trzeba, że wbrew zarzutom skargi postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. W sprawie przeprowadzono rzetelne postępowanie wyjaśniające. Organ wyczerpująco zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, po czym do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, decyzja organu odwoławczego została należycie uzasadniona i spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ w wystarczającym stopniu odniósł się do argumentacji odwołania wyjaśniając przy tym przesłanki, którymi kierował się podejmując rozstrzygnięcie. Natomiast fakt, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu nie powoduje jego wadliwości. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydający zaskarżoną decyzję zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wymagania przewidziane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co obligowało organ do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Z tych wszystkich powodów Sąd, nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. M.K