II GZ 51/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Mleczko Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A] Sp. z o.o. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 138/17 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 138/17, odrzucił skargę kasacyjną [A] Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 138/17, oddalającego skargę tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W punkcie drugim postanowienia zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Wyrokiem z 25 kwietnia 2017 r. oddalono skargę [A] Sp z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Pismem z 15 czerwca 2017 r. adwokat D. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie akta sprawy ze skargą kasacyjna przekazano do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Izby Gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej, w sprawie sygn. akt: II GSK 2940/17, zwrócił akta sprawy WSA w Krakowie celem usunięcia dostrzeżonych braków skargi kasacyjnej strony skarżącej, poprzez wezwanie adwokata D. W. do nadesłania kopii lub oryginału dokumentu, z którego wynika umocowanie dla A. M. – Prezesa Zarządu [A] Sp z o.o. w C., udzielającego pełnomocnictwa adwokatowi D. W., aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Sekretariat WSA w Krakowie wezwał adwokata D. W. o nadesłanie w ciągu siedmiu dni kopii lub oryginału dokumentu, z którego wynika umocowanie dla A. M. -Prezesa Zarządu [A] Sp z o.o. w C., udzielającego pełnomocnictwa adwokatowi D. W., aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa – pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej w trybie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zakreślonym terminie adwokat D. W. nadesłał odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z 19 września 2017 r. i odpis pełny z 12 stycznia 2017 r. Odrzucając skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r, poz. 1360 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji uznał, że pełnomocnik nie potwierdził, iż w dniu wnoszenia środka zaskarżenia był prawidłowo umocowany przez spółkę do jej reprezentacji. Sad wskazał, że adwokat D. W., wezwany przez Sąd do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego obejmującego swym zakresem dzień udzielenia pełnomocnictwa, tj. 18 listopada 2014 r., przedłożył ponownie informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 12 stycznia 2017 r. i 19 września 2017 r. Zdaniem WSA, w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wezwano stronę o przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej spółki czyli oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego obejmującego swym zakresem stan prawny na dzień udzielenia pełnomocnictwa (oryginał lub uwierzytelniony odpis tego dokumentu). Z treści wezwania jasno wynikało, jakich dokumentów, potwierdzających uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki, oczekiwał Sąd. Przedłożone dokumenty nie obejmowały swym zakresem istotnego dla sprawy okresu, tj. daty udzielenia pełnomocnictwa, czyli 18 listopada 2014 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył w imieniu skarżącej adwokat D. W., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu mylne przyjęcie, że nie zostało należycie wykazane przez pełnomocnika umocowanie do reprezentacji strony w niniejszej sprawie, podczas gdy zgodnie z treścią postanowienia został do akt złożony pełny odpis KRS z dnia 12 stycznia 2017 r., a zatem obejmujący datę udzielonego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na postanowienie WSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje – w myśl art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. – zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z art. 194 § 3 p.p.s.a. wynika, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia, zatem nie jest wymagane – jak w przypadku skargi kasacyjnej – wskazanie przepisów prawa, które, zdaniem skarżącego, zostały naruszone przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany granicami zażalenia, zatem pomimo niewskazania w tym środku odwoławczym podstaw zaskarżenia, jest możliwa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie WSA odrzucił skargę kasacyjną, stwierdzając, że adwokat D. W. nie wykazał w sposób prawidłowy swojego umocowania do reprezentowania spółki. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania kopii lub oryginału dokumentu, z którego wynika umocowanie dla A. M. -Prezesa Zarządu [A] Sp. z o.o. w C., udzielającego pełnomocnictwa adwokatowi D. W., aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa – przedłożył bowiem "informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 12 stycznia 2017 r. i 19 września 2017 r.". Zdaniem NSA, twierdzenia Sądu I instancji, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie mają oparcia w aktach sprawy. W szczególności, z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia Sądu nadesłano pełny odpis KRS z dnia 12 stycznia 2017 r. (k. 78 akt sądowych), a nie aktualny na dzień 12 stycznia 2017 r. Podkreślić należy, że WSA w ogóle nie odniósł się do treści nadesłanego przez stronę dokumentu. Ponadto, Sąd I instancji zaakcentował, że "w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wezwano stronę o przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej spółki czyli oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego obejmującego swym zakresem stan prawny na dzień udzielenia pełnomocnictwa (oryginał lub uwierzytelniony odpis tego dokumentu). Z treści wezwania jasno wynikało, jakich dokumentów, potwierdzających uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki, oczekiwał Sąd". Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł wewnętrzną sprzeczność w powyższych wywodach WSA, gdyż z jednej strony Sąd twierdzi, że wezwanie do przedłożenia "kopii lub oryginału dokumentu, z którego wynika umocowanie dla A. M.-Prezesa Zarządu [A] Sp. z o.o. w C., udzielającego pełnomocnictwa adwokatowi D. W., aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa" równoznaczne jest z nadesłaniem "oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego obejmującego swym zakresem stan prawny na dzień udzielenia pełnomocnictwa", z drugiej zaś – w sytuacji gdy strona przesłała pełny odpis KRS, który swym zakresem wszak obejmuje datę udzielonego pełnomocnictwa, czego jednak Sąd I instancji nie dostrzegł – odrzuca skargę kasacyjną z powodu nieprawidłowego wykonania ww. wezwania. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wyjaśnił w sposób przekonujący i mający oparcie w aktach sprawy, na czym w istocie polegał brak formalny skargi kasacyjnej, uniemożliwiający przyjęcie jej do rozpoznania, naruszając tym samym przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie dopuszczalność skargi kasacyjnej złożonej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 r., Sąd I instancji zbada prawidłowość wykonania przez stronę wezwania z dnia 5 września 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.