VI SA/Wa 2700/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. - Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej także k.p.a.), w związku z art. 7d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. - Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm., dalej także u.t.d.) i art. 3ust. 1 lit. b, art. 6 ust. 1 lit. b oraz art. 6 ust 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE Nr L 300/51, z dnia 14 listopada 2009 r.), zwanego dalej także rozporządzeniem nr 1071/2009, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2015 r. nr [...] orzekającą o utracie dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za sankcje nałożone w stosunku do S. sp. z o.o. z siedzibą: [...]. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] orzekł o utracie dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za sankcje nałożone w stosunku do spółki S. sp. z o.o. (zwaną dalej "skarżącą"). Podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie stanowiły naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności sklasyfikowane pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli drogowych przeprowadzonych w dniach: [...].05.2013 r., [...].09.2013 r., [...].12.2013 r., [...].04.2014 r., [...].09.2014 r. Wspomniane kontrole zakończyły się wydaniem wykonalnych decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej, tym samym zrealizowana została przesłanka art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym warunkująca wszczęcie postępowania administracyjnego określonego w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca podniosła, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., jest dotknięta wadą prawną w postaci naruszenia przepisów: 1. poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania przez niewłaściwy organ, tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego bez posiadania stosownego upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, 2. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania w sprawie, zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, faktycznie pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a nadto z uwagi na przyjęcie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, co podważa zaufanie skarżącego do władzy publicznej, 3. poprzez wadliwe oznaczenie strony postępowania, 4. poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego, określonego w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009, mimo braku spełnienia przesłanek określonych w art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, 5. poprzez uznanie przez organ, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za naruszenia, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, pomimo iż liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a ponadto istnieje interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie stwierdził, że w sprawie bezspornym jest, że przedsiębiorca dopuścił się najpoważniejszych naruszeń przepisów w transporcie drogowym, sklasyfikowanych pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli drogowych przeprowadzonych w dniach: [...].05.2013 r., [...].09.2013 r., [...].12.2013 r., [...].04.2014 r., [...].09.2014 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, w ocenie której decyzja organu I instancji jest dotknięta wadą nieważności, albowiem postępowanie wszczął i prowadził [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działający w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mimo braku posiadania stosownego upoważnienia organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 51 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a i b, upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Natomiast przepis art. 51 ust. 6, w związku z art. 50 pkt 2 przywołanej ustawy przewiduje natomiast, że Główny Inspektor Transportu Drogowego jest właściwy w sprawach prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym wydawania decyzji administracyjnych na zasadach określonych w ustawie, a także podejmowanie innych czynności w niej przewidzianych, między innymi w sprawach licencji wspólnotowej i zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy. Dlatego też Główny Inspektor Transportu Drogowego będąc organem właściwym w sprawie oceny dobrej reputacji, jako jednego z warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, był uprawniony do upoważnienia do działania w tej materii i w jego imieniu - [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego posiada stosowne upoważnienie udzielone przez Głównego Inspektora już w dniu [...] kwietnia 2014 r. na podstawie przepisów art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 pkt 2 lit. g ustawy o transporcie drogowym, o czym strona została powiadomiona już piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Za całkowicie bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut strony, jakoby w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie siedmiu dni, jednakże z tego uprawnienia nie skorzystała. Ponadto skarżąca podniosła w przedmiotowym wniosku, że zaskarżona decyzja była błędna, ponieważ samo postępowanie w sprawie zostało wszczęte mimo niespełnienia przesłanek koniecznych do jego wszczęcia. Zdaniem strony, w jej przypadku, a więc przedsiębiorcy będącego osobą prawną, wymóg posiadania dobrej reputacji dotyczy wyłącznie osoby zarządzającej transportem, tj. Prezesa Zarządu. Organ uznał jednak, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1071/2009, to przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą między innymi cieszyć się dobrą reputacją. Przepis art. 6 ust. 1 lit. b cytowanego rozporządzenia przewiduje, że z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Także art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 wskazuje, że jeśli zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. Z kolei przepis art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia określa legalną definicję przedsiębiorcy, stanowiąc, iż pojęcie to na gruncie przepisów rozporządzenia oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Dlatego organ uznał za nie uprawnione twierdzenia strony, jakoby wymóg posiadania dobrej reputacji i ocena spełnienia tego warunku dostępu do zawodu przewoźnika drogowego nie mogła być odnoszona do przedsiębiorcy będącego osobą prawną. Tak bowiem, w świetle przywołanych norm prawnych, wymóg dobrej reputacji dotyczy każdego przedsiębiorcy podejmującego się działalności w zakresie przewozu towarów w celach handlowych, bez względu na formę prawną, w ramach której jest ona wykonywana. Za trafnością takiego poglądu przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna cytowanych przepisów, ale również interpretacja funkcjonalna i celowościowa. Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby bowiem do trudnych do zaakceptowania skutków i w istocie rzeczy dyskryminacji tych podmiotów, którzy prowadzą przedmiotową działalność jako osoby fizyczne. Trzeba przypomnieć, że na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1071/2009 oraz ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej za naruszenia regulacji w transporcie drogowym podlegają wszyscy przedsiębiorcy dopuszczający się tego rodzaju czynów, bez względu na formę prowadzonej działalności. Tymczasem uznanie, że utrata dobrej reputacji dotyczy wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy dopuścili się najpoważniejszych naruszeń określonych w załączniku IV do rozporządzenia i będących zarazem osobami fizycznymi, kłóciłoby się nie tylko z ratio legis rzeczonych unormowań, ale również naruszałoby zasadę równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, wyrażoną na gruncie art. 32 Konstytucji RP. Akceptacja poglądu zaprezentowanego przez spółkę oznaczałaby bowiem, że w przypadku osób prawnych ubiegających się lub posiadających już zezwolenie na dostęp do zawodu przewoźnika drogowego jedyną konsekwencją najpoważniejszych naruszeń norm prawnych byłaby możliwość orzeczenia utraty dobrej reputacji li tylko wobec osób zarządzających w tych podmiotach transportem drogowym, choć należy pamiętać, że decyzje administracyjne za niektóre z takich naruszeń skierowane mogą być wyłącznie do przedsiębiorcy, nie zaś do osób zarządzających transportem. Te osoby ponoszą odpowiedzialność jedynie za niektóre naruszenia w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia. Organ odwoławczy stwierdził również, że organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy wskazał na treść art. 7d ust. 1 u.t.d, który określa sytuacje, w których wymóg dobrej reputacji nie jest lub przestał być spełniony. Przedstawił w sposób szczegółowy przepisy regulujące sposób procedowania organu w związku z wszczęciem postępowania w sprawie posiadania, czy też utraty dobrej reputacji. Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania, dokonując oceny czy orzeczenie o utracie dobrej reputacji stanowiłoby nieproporcjonalną reakcję na naruszenia, jakich dopuścił się przedsiębiorca, uwzględnił liczbę kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie, liczbę pojazdów, liczbę wykonywanych operacji transportowych, liczbę przeprowadzonych kontroli i ich wynik. Ustalono także czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W toku postępowania strona została wezwana do wskazania działań, które jako przedsiębiorca podjęła lub zamierzała podjąć w celu poprawy sytuacji i zapobieżenia powstawaniu naruszeń w przyszłości oraz do wskazania liczby zatrudnionych kierowców, a także danych dotyczących wykonanych operacji transportowych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca poinformowała, że w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 2014 r. spółka wykonała łącznie [...] operacji transportowych, co oznacza, że w okresie jednego miesiąca średnio wykonanych zostało około [...] operacji transportowych. Ponadto, w roku 2014 na rzecz strony przewozy drogowe wykonywało [...] kierowców. Nie są oni pracownikami spółki, a jedynie osobiście wykonują na jej rzecz przewozy. Dodatkowo wskazała, że prowadzi minimum dwa szkolenia grupowe rocznie oraz indywidualne kilka razy w roku przeznaczone dla kierowców oraz spedytorów, w zakresie norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów. Strona wyodrębniła również specjalny dział - Sekcja ITD, w którym zatrudnia trzy osoby zajmujące się kontrolą czasu jazdy i pracy kierowców. Ponadto z przesłuchania członków zarządu skarżącej (Pan Z. P.) wynikało również, że w ciągu ostatniego roku było kilkanaście przypadków obwinienia osób odpowiedzialnych za zarządzanie transportem, ale według jego wiedzy w żadnym przypadku nie nastąpiło skazanie osoby zarządzającej. Według jego oceny liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do ilości operacji transportowych wykonywanych każdego miesiąca (jest to około [...] tysięcy zleceń). Przedstawiciele Spółki wyjaśnili też, że w ciągu ostatnich 6 lat liczba kierowców w spółce została zmniejszona o około [...] osób a obecnie pracująca grupa jest dobrze wyszkolona i na dużo lepszym poziomie niż to miało miejsce w latach poprzednich. Skarżąca zatrudnia około [...] pracowników, z czego [...] osób w [...], [...] osób w [...], a pozostałe zatrudnione są w oddziałach/przedstawicielstwach Spółki w [...], [...], [...], [...] i [...]. Jak wynika ponadto z zeznań złożonych przez członków zarządu spółki i na co wskazywała skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jedynie niewielka część jej pracowników to mieszkańcy gminy [...] (około [...] osób). Największą grupę stanowią osoby będące mieszkańcami gminy [...] (około [...] osób). Pozostałe osoby zamieszkują poza tym obszarem, co dotyczy w szczególności pracowników oddziałów/placówek Spółki zlokalizowanych między innymi w [...], [...], [...] czy [...]. W rezultacie tego, problem utraty pracy i wzrostu bezrobocia na terenie gmin [...] i [...] powinien być rozpatrywany wyłącznie względem liczby osób zamieszkujących na tym terenie, a zatem osób z terenu powiatu [...]. Organ ustalił, w oparciu o stanowisko Powiatowego Urzędu Pracy w [...], że wg stanu na dzień [...] marca 2015 r. w powiecie wadowickim zarejestrowanych było [...] osób bezrobotnych, przy czym w grupie tej jedynie [...] posiadało uprawnienia do kierowania pojazdami o masie powyżej 3,5 t. Ponadto, jak wynika z danych zawartych w opracowaniu Powiatowego Urzędu Pracy w [...], pt. "[...]", stopa bezrobocia rejestrowanego w Polsce wyniosła w końcu czerwca 2016 r. (dane GUS) 8,8 %. Natomiast w powiecie [...] (na obszarze którego położone są gminy [...] i [...]) stopa bezrobocia rejestrowanego na koniec czerwca 2016 r. wynosiła zaledwie 7,1 %. Powyższe oznacza, że stopa bezrobocia w powiecie [...] była niższa od wskaźnika krajowego o 1,7 pkt proc. i niższa o 0,2 pkt proc. w porównaniu do stopy procentowej w województwie [...] ([...] %). Zdaniem organu, mając na uwadze fakt, iż najliczniejszą grupę wśród pracowników skarżącej stanowią kierowcy, organ wziął pod uwagę dane zamieszczone w opracowaniu pt.: Diagnoza zapotrzebowania na zawody i specjalności na terenie powiatu [...] z lutego 2016 r., w której wskazano, że jeden z największych udziałów ofert pracy w ogólnej liczbie zgłoszonych ofert ma m.in. stanowisko kierowcy pojazdu ciężarowego. Ponadto na terenie powiatu [...], kierowca ciągnika siodłowego i kierowca samochodu ciężarowego należą do najbardziej deficytowych zawodów, co oznacza, że zapotrzebowanie pracodawców jest i będzie w tym zakresie duże, a podaż pracowników o odpowiednich kwalifikacjach niewielka. Tożsame wnioski organ wyciągnął po lekturze Rankingu zawodów deficytowych i nadwyżkowych w województwie [...] z 2015 r. Dlatego też, w ocenie organu, stwierdzenie utraty przez przedsiębiorcę dobrej reputacji, bez wątpienia w żadnym razie nie spowoduje znaczącego i trwałego wzrostu poziomu bezrobocia zarówno na terenie gminy [...] i [...], jak i w powiecie wadowickim oraz województwie [...], a z całą pewnością zapobiegnie dalszemu notorycznemu popełnianiu najcięższych naruszeń w zakresie norm socjalnych kierowców przez Spółkę. Organ odwoławczy uznał, że biorąc pod uwagę ogólną sytuację na rynku pracy i poziom bezrobocia zarówno na terenie województwa [...], jak i powiatu [...], a w szczególności stosunkowo nieznaczną w tej grupie liczbę bezrobotnych kierowców pojazdów ciężarowych, brak było szczególnego interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez skarżącą. Organ wyjaśnił również, że treść przepisu art. 7d ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym nie może być rozumiana tylko w ten sposób, że interes społeczny w dalszym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa powinien być utożsamiany wyłącznie z ochroną miejsc pracy na lokalnym rynku. Przepis ten nieprzypadkowo wskazuje, że aspekt ten powinien być brany pod uwagę w szczególności przez organ licencyjny, lecz tym samym nie jako jedyny. Rozumienie interesu społecznego nie może być zawężone wyłącznie do tego, w jakim stopniu stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez dane przedsiębiorstwo przyczyni się do wzrostu bezrobocia na danym terenie, gdyż w takim ujęciu duże przedsiębiorstwa pomimo notorycznego naruszania prawa zawsze w zasadzie mogłyby powoływać się na tę okoliczność. Rozważenie przez organ wystąpienia przesłanki interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez przewoźnika drogowego musi zatem w każdym przypadku następować poprzez ocenę tego, czy w danych okolicznościach społeczeństwo ma większy interes w utrzymaniu pewnej liczby miejsc pracy czy też w eliminacji z rynku usług transportowych podmiotu rażąco i stale dopuszczającego się najpoważniejszych naruszeń w transporcie drogowym. W rozpatrywanym przypadku, bez wątpienia zdecydowanie istotniejsza z punktu widzenia interesu społecznego jest potrzeba niedopuszczenia do dalszego naruszania norm socjalnych w transporcie drogowym przez skarżącą, a poprzez to także przywrócenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz przestrzegania na rynku transportowym zasad uczciwej konkurencji. Natomiast stosunkowo niewielki i prawdopodobnie okresowy wzrost poziomu bezrobocia w powiecie, a nawet nieco bardziej znaczący na terenie gmin [...] i [...], w żadnym razie nie może tu stanowić realnej przeciwwagi z punktu widzenia podstawowych zasad współżycia społecznego. Tym samym, w ocenie organu w interesie społecznym było stwierdzenie, iż utrata dobrej reputacji przez skarżącą stanowi proporcjonalną reakcję na naruszenia, których ta dopuszczała się i w dalszym ciągu dopuszcza w transporcie drogowym. Według organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz liczba i charakter naruszeń, których dopuściła się Spółka, precyzyjnie wskazywał poziom zawinienia skarżącej. Najpoważniejsze naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009, jakich dopuściła się spółka miały bowiem nie tylko charakter nagminny i powtarzalny, co wręcz stałej praktyki ujawnianej w toku kolejnych kontroli drogowych, a potwierdzanych wynikami następujących po sobie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Skutkowało to wydaniem wobec spółki szeregu wykonalnych decyzji administracyjnych o nałożeniu jednych z najwyższych kar pieniężnych przewidzianych przepisami ustawy o transporcie drogowym. Jak ustalił organ w toku postępowania, począwszy od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia wydania pierwotnego orzeczenia w niniejszej sprawie, na terenie kraju przeprowadzono wobec skarżącej [...] kontroli drogowych, z czego aż [...] wykazały liczne naruszenia przepisów transportowych. Zdecydowaną większość z nich (bo ponad [...]) stanowiły najpoważniejsze naruszenia z załącznika nr IV rozporządzenia 1071/2009. Ponadto od początku 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy już łącznie [...] decyzji administracyjnych, o nałożeniu na stronę sankcji za naruszenia przepisów w transporcie drogowym, uwzględniając wyłącznie te obejmujące najpoważniejsze naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009. Organ skonstatował, że powołanie się przez spółkę na prowadzenie szkoleń oraz wyznaczenie kilku dodatkowych osób do rozliczania czasu pracy kierowców, nie może zostać uznane za plan działania mający na celu poprawę sytuacji i zapobieganie powstawaniu naruszeń w przyszłości, wobec faktu, że pomimo podjęcia opisanych wyżej działań pracownicy spółki w dalszym ciągu dopuszczali się najpoważniejszych naruszeń norm socjalnych kierowców. Strona na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniła dokładnie, jakie jeszcze inne działania podejmuje w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedury bądź jakie procedury wprowadzi zamiarem przeciwdziałania powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Brak wskazania przez stronę konkretnego zakresu działań, jakie zamierza podjąć w celu poprawy sytuacji wykluczała możliwość uznania przez organ, że przedsiębiorca rokuje poprawę. Organ podkreślił, że latach 2008, 2009, 2011, 2012 oraz 2015 organy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadziły [...] kontroli w siedzibie skarżącej stwierdzając za każdym razem rażące naruszenia przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, w wyniku czego suma kar grożących skarżącej opiewała na łączną kwotę [...] zł! Organ dokonując oceny zawinienia przedsiębiorcy przeanalizował naruszenia których dopuściła się strona. Podobnie jak w przypadku kontroli drogowych, znaczną część naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy również stanowiły najpoważniejsze delikty określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009. W związku z powyższym, przedsiębiorca notorycznie i w sposób oczywisty i świadomy łamał normy prawne, a w jego działaniach brak było widocznej poprawy w prowadzeniu przedsiębiorstwa, co implikuje orzeczenie o utracie dobrej reputacji. Widoczna poprawa w działalności przedsiębiorstwa stanowi bowiem konieczny element w przypadku orzeczenia przez organ o nienaruszeniu dobrej reputacji. Na poparcie swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że po wszczęciu postępowania, wobec strony na terenie kraju wszczęte zostały kolejne postępowania administracyjne w rezultacie ujawnienia podczas kontroli drogowych naruszeń przepisów w transporcie drogowym, w tym także najpoważniejszych naruszeń określonych w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009. Ponadto, nałożono na kierujących pojazdami spółki [...] mandatów karnych za liczne naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. W ocenie organu postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Zdaniem organu zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ kontrolny podczas prowadzonego postępowania zgromadził wystarczające dowody, na podstawie których dokonano oceny, czy orzeczenie o utracie dobrej reputacji stanowiłoby nieproporcjonalną reakcję na naruszenia, jakich dopuścił się przedsiębiorca. W tym celu uwzględniono liczbę kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie, liczbę wykonywanych operacji transportowych, liczbę przeprowadzonych kontroli oraz ich wynik. Ustalono także czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że skarżąca nie rokuje poprawy w zakresie przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, a podejmowane przez nią działania nie zapobiegają powstawaniu kolejnych naruszeń, wobec czego nie zachodzi przesłanka z art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe stwierdzenie wynikało przede wszystkim z faktu, że spółka była i jest stroną licznych postępowań prowadzonych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego na terenie całego kraju. Większość z naruszeń przepisów transportowych dotyczy nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, wyszczególnionych w załączniku nr IV do rozporządzenia nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. W związku z powyższym, wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego wydali szereg decyzji nakładających na przedsiębiorcę kary pieniężne za stwierdzone naruszenia, które uzyskały przymiot wykonalności, a co do których nie zaistniały jeszcze przesłanki do uznania ich za niebyłe, w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 19 k.p.a. oraz z art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 6 pkt 1 lit a) oraz art. 50 pkt 2 lit g u.t.d. - poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji organu z dnia [...] grudnia 2015 r. [...], pomimo iż postępowanie wszczął i przeprowadził oraz wydał decyzję administracyjną niewłaściwy organ, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, który nie posiadał stosownego upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego; 2) ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia przez organ przepisów postępowania, opisanych w pkt 1 powyżej, naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 19 k.p.a. oraz z art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. a) oraz art. 50 pkt 2 lit g u.t.d. - poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji organu z dnia [...] grudnia 2015 r. [...], pomimo iż postępowanie wszczął i przeprowadził oraz wydał decyzję administracyjną niewłaściwy organ, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działający na podstawie nieprawidłowego upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, udzielonego dla osoby fizycznej – M. P., a nie dla organu - [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego; 3) art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez: a. dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie na tej podstawie, że nie istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę oraz uznanie że stwierdzenie utraty przez przedsiębiorcę dobrej reputacji, bez wątpienia w żadnym razie nie spowoduje znaczącego i trwałego wzrostu bezrobocia (...) a z całą pewnością zapobiegnie dalszemu notorycznemu popełnianiu najcięższych naruszeń w zakresie norm socjalnych kierowców przez Spółkę; b. pominięcie przez organ przy ustalaniu czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności czy cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie okoliczności ewentualnej utraty pracy przez pracowników zatrudnionych u strony na innych niż kierowca stanowiskach pracy, których liczba wg stanu na dzień [...] grudnia 2015 r. wynosiła [...] osoby; c. nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowanych przez stronę świadków: R. P., R. T. oraz P. L., pomimo iż okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zeznań ww. osób miały istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia, iż istnieje ważny interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, a orzeczenie o tracie dobrej reputacji byłoby reakcją nieproporcjonalną za nałożone sankcje, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d.; d. oddalenie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków K. T. oraz M. Z. pomimo iż przeprowadzenie dowodów z zeznań ww. osób miało na celu ustalenie istotnych okoliczności faktycznych spraw, a w szczególności ustalenia, iż istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, a podjęte przez stronę działania mają na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy, a wdrożone procedury zapobiegają powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; e. oddalenie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. K.; f. nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w postaci [...] certyfikatów wiarygodności biznesowej, g. uznanie przez organ, że liczba stwierdzonych naruszeń jest znaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, przy czym organ - wbrew literalnemu brzmieniu art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d. - liczbę stwierdzonych naruszeń, tj. liczbę kontroli drogowych, zakończonych wydaniem decyzji stwierdzających naruszenia porównał do łącznej ilości operacji transportowych poddanych kontrolom drogowym, a nie jak przewiduje to art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d. w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, tj. do wszystkich operacji transportowych wykonanych przez stronę, w tym w przeważającej mierze operacji transportowych niepoddanych kontrolom drogowym; h. dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o niekompletne dokumenty, tj. wybrane przez organ fragmenty dokumentu o nazwie "[...]"; 4) art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o decyzje o nałożeniu kar pieniężnych (dot. kontroli w przedsiębiorstwie w latach 2008, 2009, 2011, 2012), które stosownie do postanowień art. 94a u.t.d. uznane winny zostać przez organ za niebyłe; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7d u.t.d. - poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego, określonego w art. 6 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), zwanego dalej "Rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009", mimo braku spełnienia przesłanek, określonych w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2) art. 7d u.t.d. - poprzez uznanie przez organ, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za naruszenia, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., pomimo iż: a. liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, b. istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, c. a ponadto istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości; 3) art. 94a u.t.d. - poprzez jego niezastosowanie przez organ i oparcie ustaleń faktycznych w toku postępowania administracyjnego na decyzjach kończących kontrole w przedsiębiorstwie strony w latach 2008, 2009, 2011 oraz 2012, nakładających kary pieniężne na stronę skarżącą, które przez organ winny zostać uznane za niebyłe, ponieważ od dnia wykonania tych decyzji upłynęło ponad dwa lata. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] października 2016 r., znak [...] w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr decyzji [...] w całości, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności bądź też uchylenie tych decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., którą utrzymał on w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. orzekającą o utracie dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za sankcje nałożone w stosunku do spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 7d ust. 1 pkt 1b) i pkt 2 oraz ust. 2 i 3 i 4 utd i art. 3 ust. 1 lit. b, art. 6 ust. 1 lit. b oraz art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE nr L 300/51 z dnia 14 listopada 2009 r.). Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 1 b) utd wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 nie jest lub przestał być spełniony, jeżeli wobec przedsiębiorcy zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c orzeczono co najmniej dwie wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz zgodnie z pkt 2 ust. 1 tegoż artykułu wydano decyzję o uznaniu, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje, o których mowa w pkt 1. W myśl art. 7d ust. 2 utd organ o którym mowa w art. 7 ust. 2 po stwierdzeniu, że na przedsiębiorcę, zarządzającego transportem lub osobę fizyczną, o której mowa w art. 7c nałożono sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 niezwłocznie wszczyna postępowania administracyjne określone w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z art. 7d ust. 3 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję o uznaniu, że: 1) dobra reputacja pozostaje nienaruszona albo 2) utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1. W myśl art. 7 ust. 4 utd organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 stwierdza, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za naruszenie, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i wydaje decyzję o uznaniu, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona, w szczególności jeżeli w wyniku postępowania administracyjnego ustalono, że: 1) liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, 2) istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków prawa drogowego lub 3) istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego: a) spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie lub b) w poważny sposób utrudniłoby zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie publicznego transportu drogowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją. W myśl natomiast art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1071/2006 z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009 do celów ust. 1 akapit trzeci lit. b) Komisja sporządza wykaz kategorii, rodzajów i wagi poważnych naruszeń przepisów wspólnotowych, które poza naruszeniami wymienionymi w załączniku IV mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji. Ustalając priorytety kontroli zgodnie z art. 12 ust. 1 państwa członkowskie biorą pod uwagę informacje o tych naruszeniach, w tym informacje otrzymane z innych państw członkowskich. Środki odnoszące się do tego wykazu są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą o której mowa w art. 25 ust. 3. W tym celu Komisja 1) określa kategorię i rodzaje najczęściej popełnionych naruszeń, 2) określa wagę naruszeń w zależności od ryzyka spowodowania śmierci lub ciężkich obrażeń ciała oraz 3) podaje częstotliwości występowania naruszeń, powyżej której powtarzające się naruszenia uznaje się za poważniejsze, uwzględniając liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe, którymi kieruje zarządzający transportem. Odnosząc się do zarzutu strony wskazującej na nieważność decyzji wydanej przez organ I instancji, który działał bez stosownego upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 51 ust. 7 utd Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a i b upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. W niniejszej sprawie takie upoważnienie zostało udzielone Panu M. P., który w dacie wydania decyzji przez organ I instancji piastował stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Okoliczność, iż od stycznia 2016 r. funkcji tej nie pełni pozostaje to bez wpływu na ważność decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzję w I instancji wydał [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, który w dacie rozstrzygania sprawy istniał, a Pan M. P. był powołany do pełnienia tej funkcji. Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi, wskazujących na niepełne i wybiórcze ustalenie stanu faktycznego w sprawie w zakresie utraty przez przedsiębiorcę dobrej reputacji oraz, że stanowi ona proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje. Bezspornym jest w sprawie, że przedsiębiorca dopuścił się najpoważniejszych naruszeń przepisów w transporcie drogowym, sklasyfikowanych pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wprawdzie wskazane przez organ kary pieniężne, nakładane na stronę w wyniku kontroli przeprowadzonych w latach 2008, 2009, 2011 oraz 2012 należy zgodnie z art. 94a utd uznać za niebyłe jednakże organ powołał się również na ukaranie strony w latach 2013 i 2014, to spełnia przesłankę przewidzianą w art. 7d ust. 1 pkt 1b) utd. Wbrew twierdzeniom skargi organ przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe na okoliczności wskazane w art. 7d ust. 4 utd. Sąd zgadza się w całości z poglądem organu, że biorąc pod uwagę ogólną sytuację na rynku pracy i poziom bezrobocia zarówno na terenie województwa [...] jak i powiatu [...] a w szczególności stosunkowo nieznaczną w tej grupie liczbę bezrobotnych kierowców pojazdów ciężarowych należy stwierdzić, że brak jest szczególnego interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez S. sp. z o.o. Ponadto spółka nie realizuje przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego, wobec czego nie zachodzi w sprawie okoliczność, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 3 lit. a) utd. O skali naruszeń przez spółkę przepisów transportowych świadczą dane statystyczne podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszące się do liczby stwierdzonych uchybień w stosunku do przeprowadzonych kontroli drogowych. Poza tym o braku pozytywnej prognozy i nieskuteczności dotychczasowych działań organów spółki aby wyeliminować łamania przepisów świadczy fakt, że już po wszczęciu postępowania o stwierdzenie utraty przez spółkę dobrej reputacji i w czasie jego trwania wobec strony na terenie kraju wszczęte zostały kolejne postępowania administracyjne w rezultacie ujawnienia podczas kontroli drogowych naruszeń przepisów w transporcie drogowym w tym także najpoważniejszych naruszeń określonych w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009. Reasumując należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony i prawidłowo oceniony przez organ niewątpliwie przemawiał za przyjęciem utraty przez stronę dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za nałożenie sankcji a zatem nie doszło do naruszenia art. 7 d) utd. Nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych strony nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uznając zarzuty skargi za niezasadne orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.