II OSK 377/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 867/17 oddalającego sprzeciw D. O. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 867/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił sprzeciw D. O. od decyzji Wojewody Małopolskiego, z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie wystąpiła do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia budowlanego p.n.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielopoziomowym wraz z wewnętrzną instalacją: wod.-kan., wentylacji mechanicznej, centralnego ogrzewania i c.w.u., elektryczną i odgromową, niskoprądową, instalacją elektryczną wewnętrzną na zewnątrz budynku, śmietnikiem wbudowanym wraz z budową wewnętrznego układu komunikacyjnego, pochylniami do garaży podziemnych, ogrodzenia od strony północy, południa i zachodu, budową kanalizacji opadowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym na wodę opadową, kanalizacji ogólnospławnej, kanalizacji sanitarnej oraz zagospodarowaniem terenu działki przy ul. Koszykarskiej w Krakowie - na dz. nr A. obr.17-P. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr [...], z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. E, art. J ust. 4, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. C0) – dalej jako: "P.b.", odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazał, że na terenie zamierzenia inwestycyjnego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." uchwalony uchwałą nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. Działka nr A. znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej w części graficznej planu symbolem "4MWU". Zgodnie z § 7 ust 1 planu, na wyżej wymienionym obszarze budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty małej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję i zastane sąsiedztwo. Obiekty zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU mogą mieć maksymalną wysokość 36 m, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. W ocenie organu, przedłożony przez [...] Sp. z o.o. projekt budowlany nie jest zgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie dostosowuje gabarytu projektowanej zabudowy do zastanego sąsiedztwa, lecz znacznie go przewyższa. Odwołanie od powyższej wniósł inwestor. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 35 ust. 4 P.b. w związku z błędną interpretacją przez organ pierwszej instancji § 7 ust.1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M. i niewłaściwym zastosowaniem art. 35 ust 3 P.b. Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 P..b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że działka nr A., obr. 17-P. w Krakowie, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." w Krakowie, obowiązującego dla przedmiotowego terenu znajduje się w jednostce planu "4MWU", co oznacza tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planu (§ 7 ust. 1 pkt 3), dopuszczają na terenie projektowanej inwestycji możliwość kształtowania zabudowy o wysokości do 36 m, a uwzględnienie "zastanego sąsiedztwa" jako zagadnienia nieskonkretyzowanego, jest całkowicie pozbawione możliwości zastosowania. Przemawia za tym literalne brzmienie i redakcja (po dwukropku) przepisu o maksymalnej wysokości obiektów - 36 metrów, jako uszczegóławiającego przepis o konieczności uwzględniania zastanego sąsiedztwa. Plan nie konkretyzuje, co należy rozumieć przez "zastane sąsiedztwo". Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że plan miejscowy jest po to, by konkretyzować w sposób jednoznaczny warunki ładu przestrzennego. Analiza wkomponowania nowej zabudowy w istniejącą przestrzeń winna być przeprowadzona przed uchwaleniem planu i jej wyniki winny być wpisane w ustalenia dla poszczególnych obszarów MU i MWU. Bez zmiany zapisów planu, nie można stwierdzić, że zabudowa o wysokości C,3 m, przy dopuszczalnej 36 m, jest niezgodna z planem. Przepis § 7 pkt 3 planu nie zawiera żadnego zastrzeżenia, np. w postaci "z zastrzeżeniem ust. 1", lub "jeśli nie jest sprzeczne z zastanym sąsiedztwem". Sposób skonstruowania § 7 nie może być dowolnie interpretowany. Wojewoda odnotował następstwo prawne wynikające z przejęcia inwestorskiej Spółki przez [...] S.A. Organ odwoławczy wskazał, że wyjaśnienia wymaga określenie kręgu stron postępowania. Projektant określił obszar oddziaływania inwestycji jako działki nr: B, A/2, C/2, C/3, C/4, D/9, D/7, D/6, E/1, E/2, F/1, F/2, G/22, G/21, H/2, H/3, G/I, I/2, J/2, I/5, I/4, I/3, J/5. Natomiast z akt sprawy organu pierwszej instancji wynika, że stronami postępowania są właściciele (użytkownicy wieczyści/zarządcy) nieruchomości o nr: A., B, A/2, C/2, C/3, D/9, D/7, G/22, H/2, H/3, I/2, I/5. Wojewoda zauważył, że organ pierwszej instancji nie sporządził czytelnego wykazu, z którego można by wywnioskować jakimi kryteriami kierował się, ustalając krąg stron tego postępowania. Organ odwoławczy uznał również, że korespondencja była przez organ pierwszej instancji w niektórych przypadkach kierowana do strony zamiast do ustanowionego pełnomocnika. W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że sprawa powinna być rozpatrzona w toku ponownego przeprowadzenia postępowania. Ocenił, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniosła D. O. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3a) uchwały nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., Dz. Urz. Woj. Małop.2010.570.4389 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Wojewodę Małopolskiego, iż zwrot "zastane sąsiedztwo" jest pojęciem nieskonkretyzowanym, podczas gdy zapis ten jest jednoznaczny i został opisany przez organ I instancji w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] a w konsekwencji wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego j rozpatrzenia; - art. 7, 8 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3a) planu miejscowego poprzez brak rzetelnego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem w przedmiotowej sprawie wobec niespełnienia przez inwestora wszystkich wymaganych warunków, organ drugiej instancji powinien był zastosować ten przepis i utrzymać w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę inwestor [...] S.A. z siedzibą w Krakowie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potraktował wniesioną skargę jako sprzeciw od decyzji w rozumieniu art. 64 a P.p.s.a. i powołanym na wstępie wyrokiem oddalił sprzeciw. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do braku wyjaśnienia właściwego kręgu stron postępowania. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił kwestii związanych z obszarem oddziaływania, a zatem nie dokonał prawidłowego ustalenia stron. Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, jakimi kryteriami się kierował, uznając za strony tylko właścicieli bądź współwłaścicieli działek przez organ wybranych, pomijając zaś po części te, które wskazywał projekt budowlany. Podkreślił, że zawiadomienia pozostałych osób domagał się inwestor. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że organ administracji publicznej z urzędu powinien czuwać nad właściwym przebiegiem postępowania, w tym nad właściwym ustaleniem kręgu stron. Brak właściwego uzasadnienia tej kwestii musi zatem skutkować przyjęciem, że naruszono przepis art. 28 P.b. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. Obowiązkiem organu pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem określenie właściwego kręgu stron. Kolejne zagadnienie o charakterze proceduralnym, które Sąd uznał za wymagające wyjaśnienia, to kwestia udzielonego pełnomocnictwa. Sąd wskazał, że w aktach postępowania przed organem pierwszej instancji widnieje pełnomocnictwo udzielone przez K. R. na rzecz córki J. R.. Ponadto, z aktu notarialnego wynika, że osoby, które organ uznał za strony postępowania, a to B. K., I. Ć., M. S., D. S., działająca imieniem własnym oraz syna M., oraz inne osoby wymienione w tym akcie, zobowiązały się do sprzedaży L. Sp. z o.o. udziałów w prawie własności nieruchomości - działki nr E/1, E/2, C/3, C/4, D/6, D/7 (pokrywających się z częścią tych, które wymienia projekt budowlany jako leżące w obszarze oddziaływania). Nadto, osoby te udzieliły pełnomocnictwa L. Sp. Z o.o. oraz osobie fizycznej R. G. do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane oraz do reprezentacji przed właściwymi organami i instytucjami, w sprawach służących uzyskaniu pozwolenia na budowę. Oświadczyły także, że powyższe umocowanie obejmuje reprezentację we wszystkich sprawach w zakresie inwestycji, jaką prowadzić będzie wskazana Spółka lub inny podmiot na działce nr A. (czyli inwestycyjnej). Oświadczyły również, że nie będą wnosić odwołań, a w razie wątpliwości umocowanie należy interpretować rozszerzająco. Sąd zauważył, że jeżeli wymienione osoby udzieliły pełnomocnictwa w sprawach służących uzyskaniu pozwolenia na budowę, to oznacza, że nie miały wnosić odwołań właśnie w takich sprawach, a nie w sytuacji, gdy odmówiono pozwolenia na budowę. Trafne jest więc zapatrywanie organu odwoławczego, że błędnie organ pierwszej instancji pominął pełnomocnika tych osób w osobie R. G. i kierował korespondencję, w tym decyzję organu pierwszej instancji, do stron osobiście, z pominięciem pełnomocnika. Następstwem ustanowienia pełnomocnika przez stronę jest między innymi konieczność doręczenia pełnomocnikowi wydanej decyzji. Wobec tego, brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym powinien być traktowany na równi z brakiem udziału strony. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Brak zawiadomienia pełnomocnika stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. J K.p.a. W ocenie Sądu wskazane błędy proceduralne w postaci nieustalenia w sposób właściwy kręgu stron postępowania oraz skierowania decyzji do stron, a nie do pełnomocnika, uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Wobec tego, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu o ten przepis. Odnośnie błędnej interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego przez Wojewodę Sąd stwierdził, że jest to kwestia z zakresu prawa materialnego, a zatem nie podlega badaniu w tym postępowaniu (zainicjowanym sprzeciwem). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła D. O. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 64e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że zarzuty błędnej interpretacji przez Wojewodę Małopolskiego zgodności spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." nie podlegały badaniu przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 151a § 2 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Od wyroku oddalającego sprzeciw od decyzji przysługuje środek odwoławczy. W odniesieniu do takiego wyroku nie ma zastosowania ograniczenie wskazane w art. 151a § 3 P.p.s.a. Tym środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna. Powinna ona odpowiadać wymogom określonym w art. 176 § 1 i 2 P.p.s.a. W myśl art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wymagania dotyczące podstaw kasacji wynikają z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Skoro zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania, to nie było konieczne podanie, czy chodzi o błędną wykładnię, czy o niewłaściwe zastosowanie, tak jak w przypadku naruszenia normy prawa materialnego. Nie oznacza to, że naruszenie przepisu postępowania nie może polegać na błędnej wykładni lub na niewłaściwym zastosowaniu. Opis naruszenia sformułowany w kasacji sprowadza się właśnie do błędnej wykładni art. 64e P.p.s.a. poprzez uznanie, że określona okoliczność materialnoprawna, w tym przypadku zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie podlega badaniu w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem. W rezultacie takiej wykładni dochodzi zaś do zastosowania przepisu art. 64e, poprzez uwzględnienie lub nieuwzględnienie tej okoliczności w badaniu legalności zaskarżonej decyzji. Ta część zarzutu wskazuje na błąd Sądu polegający na przyjęciu, że zgodność spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." nie podlegała badaniu przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem. Analizę rozpocząć należy od przytoczenia art. 64e P.p.s.a., zgodnie z którym, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Współgra z tym przepisem art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., w myśl którego, sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Według art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. jest zatem uwarunkowane przesłankami procesowymi. Pierwsza polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, zaś druga sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Od razu konieczne jest spostrzeżenie, że wykazanie zaistnienia tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 7E). W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., do czego uprawnia art. 64e P.p.s.a., mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Doprecyzować warto, że sytuacja ta ma miejsce, gdy naruszenie procesowe stanowiące pierwszą z wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanek, skutkuje niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy. Ten wzajemny związek obu przesłanek potwierdza określenie o koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy. Ponadto, wykładnia art. 64e P.p.s.a., a co za tym idzie także art. 151a § 1 P.p.s.a., nie może być oderwana od okoliczności określonej sprawy, w tym zwłaszcza norm procesowych i materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Sprawa o pozwolenie na budowę jest rozstrzygana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Zakwestionowanie przez organ odwoławczy jedynej przyjętej przez organ pierwszej instancji przyczyny odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, z reguły może rodzić konieczność pełniejszego odniesienia się przez organ do wniosku oraz załączników, w trybie art. 32-35 Prawa budowlanego. Pamiętać trzeba, że niezależnie od przyznania inwestorowi uprawnienia do prowadzenia robót budowlanych, organ administracji architektoniczno-budowlanej w decyzji o pozwoleniu na budowę, w razie potrzeby określa wymogi , o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz zamieszcza informację wskazaną w art. 36 ust. 1 pkt 5. Są to elementy decyzji, których potrzeba może być ustalona dopiero w razie pozytywnego stanowiska co do wniosku o pozwolenie na budowę. Uchylenie decyzji odmownej otwiera zatem drogę do rozważenia tych zagadnień przez organ. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, ustanowioną w art. 15 K.p.a., rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym. Rozważania powyższe wskazują na to, że kategoryczne i nieuwzględniające okoliczności sprawy administracyjnej stanowisko, według którego, kwestie z zakresu prawa materialnego nigdy nie podlegają badaniu w postępowaniu ze skargi na decyzję o sprzeciwie, nie jest prawidłowe. W związku z tym należy skonstatować, że w zakresie w jakim zarzut kasacji dotyczy wykładni normy art. 64e P.p.s.a., podstawa kasacji jest usprawiedliwiona. W aspekcie zastosowania art. 64e P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. można uznać, że w zakresie oceny, czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie, należało zbadać, czy sporna inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Należy zresztą odnotować, że takiej oceny organ odwoławczy dokonał i z tej przyczyny uznał, że należy ponowić postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uchybienie Sądu pierwszej instancji nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć zaś trzeba, że zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnosząca kasację nie podważyła ustalenia Wojewody Małopolskiego oraz Sądu pierwszej instancji, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie dokonano prawidłowego ustalenia stron postępowania. Ustalenie w trakcie postępowania odwoławczego okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skutkuje koniecznością powtórzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu wyczerpuje przesłankę wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (patrz: B. Adamiak, op. cit. s. 7C). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.