I SA/Rz 501/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. nr 9009-2017-55, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w R., po rozpatrzeniu odwołania E. B. (dalej: Beneficjent lub Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2014. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na 2014 rok, deklarując w czwartym roku 5-letniego zobowiązania realizację Pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 oraz Pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, a w ich ramach realizację: - wariantu 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 61,40 ha obejmującej działkę rolną A położoną na działce nr [...] (o pow. 18,53 ha) oraz działkę rolną B położoną na działce nr [...] (o pow. 42,87 ha) - z kośnym sposobem użytkowania; - wariantu 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - NATURA 2000 na powierzchni 22,38 ha obejmującej działkę rolną C położoną na działce nr [...], z kośnym sposobem użytkowania; Do wniosku załączył materiał graficzny, na którym zaznaczony został wymagany obszar niekoszenia w 2014r. W dniach 26 lutego - 6 marca 2015 r. w gospodarstwie Beneficjenta odbyła się kontrola na miejscu z zakresu realizowanego programu rolnośrodowiskowego, w ramach której stwierdzono na działce rolnej B - 6,20 ha nieskoszonej powierzchni, co przy całkowitej stwierdzonej powierzchni działki rolnej B daje 14,46% powierzchni działki. Na działce rolnej C stwierdzono 3,32 ha nieskoszonej powierzchni, co przy całkowitej stwierdzonej powierzchni działki rolnej C (tj. 22,38ha) daje 14,83%. Stwierdzona powierzchnia nieskoszona na działkach rolnych B i C wykracza poza wymagane 5-10% nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a więc nie spełnia wymogu z załącznika nr 3 dział IV ust. 2 pkt 4 lit. a do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym z 2013r. Ponadto kontrola na miejscu wykazała na działce rolnej A ślady wypaleń oraz brak zebranej z działki biomasy, stanowiące naruszenia norm z zakresu wzajemnej zgodności. Na podstawie raportu z kontroli na miejscu w zakresie programu rolnośrodowiskowego oraz raportu z zakresu kwalifikowalności powierzchni, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J., decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...], przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 59.781,91 zł, stanowiącą płatność do Pakietu 4. w wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków w wysokości 43.685,10 zł oraz do Pakietu 5. w wariancie 5.1 — Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - NATURA 2000 w wysokości 16.096,81 zł. Przyznana płatność uległa pomniejszeniu ze względu na zaistniałe naruszenie wymogów pakietowych (P018 oraz N018) oraz ze względu na ujawnione w wyniku kontroli na miejscu naruszenia względem wymogów wzajemnej zgodności. W odwołaniu od tej decyzji Beneficjent zakwestionował wystąpienie nieprawidłowości oznaczonych kodem DR52, DR29 oraz DR53 (dotyczących powierzchni na działce rolnej B) oraz nieprawidłowości oznaczonych kodem PO 18 i NO 18 (dotyczących tzw. wymogów pakietowych). Zakwestionował ponadto zastosowanie sankcji N.06 za stwierdzone na gruntach rolnych ślady wypaleń. Podważył również prawidłowość twierdzeń organu w kwestii windykacji za lata ubiegłe, kwestionując podstawę prawną, na którą powołał się organ I instancji. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 28 maja 2015 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczny do wyjaśnienia zakres postępowania, tj. ponowne zwrócenie się do Biura Kontroli w celu zweryfikowania raportu z czynności kontrolnych nr [...] w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej kontroli pod względem stwierdzonych naruszeń wymogów wzajemnej zgodności, w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, tj. zdjęcia, pliki pomiarowe oraz szkice. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J., opisaną na wstępie uzasadnienia, decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. przyznał Beneficjentowi płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na 2014 rok w łącznej kwocie 59.781,91 zł. stanowiącą płatność do Pakietu 4 w wariancie 4.1 oraz do Pakietu 5. w wariancie 5.1. Beneficjent złożył odwołanie, podnosząc że nie zostały w niej uwzględnione zarzuty, które były podstawą uchylenia decyzji z [...] maja 2015r. Nie zgodził się z dokonanym obniżeniem płatności, ze względu na stwierdzone w ramach kontroli nieprawidłowości dotyczące pozostawienia większego terenu nieskoszonego, niż wynikało to z planu rolnośrodowiskowego i pozostawienia miejsc niekoszenia w innym miejscu, niż zakładał to plan. Podniósł, że zastosowane pomniejszenie płatności z racji stwierdzenia celowego wypalania traw wiosną 2014r. oparte jest na całkowicie fałszywej kontroli z dnia 26.04.2014r. i 04.04.2014r., zaś pracownicy organu celowo wydłużyli czas kontroli, by mieć czas na stwierdzenie nieprawidłowości. Zasugerował, że kontrolujący działki celowo dokonali podpaleń traw, aby w terminie późniejszym postawić zarzuty. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2016r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, uznając za prawidłowe zastosowanie sankcji z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w postaci pozostawienia nieskoszonej zbyt dużej powierzchni działki rolnej, a także uznał za uzasadnione sankcje z tytułu stwierdzonych na działkach wypaleń na łącznej powierzchni 0,48 ha. Powołując się na przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013r. potwierdził prawidłowość działania organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 7 lutego 2017r. uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm. ), dalej: K.p.a. nakazującego organom zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd uznał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny, że na działkach, w stosunku do których organ obniżył przyznane dopłaty, rzeczywiście istniały wypalenia będące podstawą pomniejszenia płatności oraz że wynikały one z celowego działania rolnika. Podkreślił, że dla zastosowania sankcji określonej w art. 72 ust. 2 Rozporządzenia 1122/2009 organ powinien wykazać, że rzeczywiście doszło do naruszenia zasady wzajemnej zgodności tj. do zaniechania utrzymywania działek w odpowiedniej kulturze rolnej, zgodnej z określonymi wymogami. Nie wynika także, że do naruszenia tego doszło, nie na skutek samego zaniedbania, dla którego przewidziano łagodniejszą sankcję (art. 71 rozporządzenia 112/2009), ale na skutek celowego działania rolnika (art. 72 Rozporządzenia 1122/2009). Sąd zaznaczył, że organy powinny udowodnić, że na przedmiotowym gruncie doszło do wypalania trawy oraz że to właśnie Beneficjent, samodzielnie lub posługując się innymi osobami, tych wypaleń się dopuścił, celowo nie utrzymując gruntów w dobrej kulturze rolnej. Sąd nakazał także załączenie do akt sprawy stosownych dowodów, podkreślając że w przeciwnym wypadku wydana decyzja nie poddaje się kontroli. Sąd dokonujący kontroli działalności administracji publicznej działa bowiem wyłącznie na postawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. ), dalej: P.p.s.a., nie prowadząc własnego postępowania dowodowego. Wątpliwości Sądu nie budziły natomiast ustalenia organów w kwestii istnienia nieprawidłowości określonych kodami N.018 i P.018, czyli pozostawienie więcej niż 5-10 % nieskoszonej działki, przy czym obszar nieskoszony mieścił się w przedziale pomiędzy 10 a 50 % całej powierzchni działki. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie, a uzyskane dowody załączone zostały do akt sprawy, co pozwoliło na ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń w ramach postępowania sądowego. Przywołując przepis art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1387), nakładający na stronę podnoszącą pewne twierdzenia obowiązek udowodnienia ich prawdziwości, Sąd podkreślił że Skarżący nie wykazał okoliczności na których opierał swoje twierdzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, opisaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] czerwca 2017r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Jaśle z dnia 13 czerwca 2016r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 w pomniejszonej wysokości. Analizując dokumentację zdjęciową załączoną do protokołu kontroli w gospodarstwie Skarżącego, organ wskazał na stwierdzone osiemnaście miejsc wypalenia o łącznej powierzchni 0,94 Ha na działce A oraz pięć miejsc wypalenia o łącznej powierzchni 0,48 Ha stwierdzonych na działce C. W ocenie organu załączony materiał fotograficzny jednoznacznie potwierdza faktyczne istnienie miejsc wypaleń na opisanych działkach rolnych, stanowiąc wystarczającą podstawę do zastosowanych zmniejszeń płatności. Ponadto, organ zwrócił uwagę na widoczne na załączonej dokumentacji zdjęciowej charakterystyczne cechy stwierdzonych wypaleń przemawiające, w jego ocenie, na rzecz stwierdzenia że wypalenia te były efektem celowego działania rolnika - ślady wypalenia stwierdzono w bezpośredniej bliskości karczowanych zadrzewionych części działek tj. w środkowo- wschodniej części działki rolnej A oraz południowo-wschodniej części działki rolnej C. W ocenie organu jest to dowód na kontrolowane wypalanie, świadczące o celowości działania beneficjenta. Organ zwrócił też uwagę na powagę stwierdzonego naruszenia, ocenionego przez kontrolerów na 5 punktów zarówno w zakresie zasięgu, jak i dotkliwości oraz trwałości. Tak wysoko oceniona dotkliwość naruszenia uzasadnia, w ocenie organu odwoławczego, zastosowane przez organ I instancji pomniejszenie płatności o 25% początkowej kwoty na podstawie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się do stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. z 2010r. Nr 67 poz. 434 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że analizując stwierdzone ślady wypaleń – tj. wielość i lokalizację obszarów wypaleń, wielkość ich powierzchni, a także uwzględniając widoczne na nieruchomości ślady prowadzonych prac, nie sposób uznać że podpaleń mogli dokonać turyści bądź inspektorzy terenowi, a także że wypalanie nie miało charakteru celowego. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2017r. Skarżący zakwestionował podstawę prawną zasądzenia mu sankcji – tj. rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2013r., stwierdzając że w czasie kiedy podejmował zobowiązanie obowiązywało rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2009r. i to na jego podstawie winny być rozstrzygane ewentualne późniejsze uchybienia w wykonaniu podjętego zobowiązania. Zakwestionował też prawidłowość pomiaru powierzchni na podstawie ortofotomapy. Wyjaśnił, że metoda ta polegająca na nałożeniu zdjęcia lotniczego na mapę ewidencyjną nieruchomości, obarczona jest ryzykiem dużego błędu pomiaru, zwłaszcza w terenach takich jak nieruchomość Skarżącego tj. graniczących z lasem o wysokim drzewostanie, który poprzez zacienienie części powierzchni działek, powoduje istotne błędy w pomiarach ich powierzchni, bądź też w terenach górskich, gdzie kąt nachylenia działki powoduje zmniejszenie jej powierzchni przy pomiarze dokonywanym metodą rzutu z góry. Zarzucił też, że mimo różnicy w pomiarze na gruncie dokonanym przez geodetę, wskazującym na powierzchnię działki większą o 1,24 ha oraz pomiarach dokonanych przez organ przedstawioną wyżej metodą, organ ten nie umożliwił Skarżącemu udziału w dokonywanych czynnościach pomiaru ani nie uwzględnił jego postulatów. Zarzucił też organom dokonywanie pomiarów urządzeniami GPS, którym brak odpowiedniej legalizacji, co skutkuje dokonywaniem pomiarów niezgodnie z realnie istniejącą powierzchnią nieruchomości. W dalszej części skargi Skarżący podniósł szereg zarzutów w kwestii przedłużającej się kontroli na działkach, niedostarczenia mu protokołu kontroli, a także prowadzenie kontroli w sposób tendencyjny, obliczony na wyszukiwanie nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyjaśniając że sytuacja prawna Skarżącego winna być oceniania na podstawie rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013r., z datą wejścia w życie którego przestało obowiązywać rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2009r. Podkreślił jednak, że w zakresie założeń programowych, a w tym warunków dodatkowych w ramach realizowanych przez Skarżącego pakietów i wariantów, jego prawa i obowiązki nie uległy zmianie. Wskazał na zalegające w aktach sprawy, zwrotne poświadczenie odbioru przez Skarżącego protokołu przeprowadzonej kontroli, a także na doręczane mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z których nie skorzystał. Organ nie uznał zasadności zarzutów proceduralnych Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze. zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Co do zasady, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi. W sytuacji jednak orzekania po uprzednim uchyleniu decyzji w sprawie – sąd przy ponownym rozpoznawaniu tej samej sprawy z mocy art. 153 P.p.s.a. związany jest, wyrażonymi w orzeczeniu: oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. Wiążą one organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym ponownie rozpatrującym sprawę oraz na sądzie. Obowiązek ten może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Kwestia przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2014 była poprzednio przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie I SA/Rz 972/16. Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 7 lutego 2017r., zauważył nieprawidłowości w zebraniu materiału dowodowego dotyczącego stwierdzonych na nieruchomości wypaleń, uniemożliwiające dokonanie rzetelnej oceny prawidłowości wydanej decyzji w tym zakresie. Przychylił się jednak do oceny organu odwoławczego w kwestii zmniejszenia Skarżącemu płatności z uwagi na stwierdzone uchybienia w zakresie pozostawienia nieskoszonej większej aniżeli dopuszczalna powierzchni działki. Z uzasadnienia wyroku wynika, że nie budziły wątpliwości sądu ustalenia organów w kwestii zaistnienia nieprawidłowości polegających na pozostawieniu więcej niż 5-10 % nieskoszonej działki. W tym zakresie przeprowadzone postępowanie organów uznane zostało za prawidłowe, a zakres materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie – tj. dowody w postaci protokołów z kontroli i zdjęć, za wystarczające do ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń. Sąd zauważył też, że Skarżący dowodom zgromadzonym przez organy nie przedstawił jakichkolwiek dowodów własnych podważających ustalenia inspektorów ARiMR, do czego w przypadku postępowania związanego z przyznaniem dopłat do zadeklarowanego programu rolnośrodowiskowego był zobowiązany. W postępowaniu takim obowiązuje bowiem odwrócony obowiązek dowodowy, co oznacza że to nie organy muszą dokumentować wszelkie twierdzenia strony, ale to strona musi udowodnić swoje twierdzenia. Przepis art. 21 ust.3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1387) nakłada na stronę podnoszącą pewne twierdzenia obowiązek udowodnienia ich prawdziwości. Jeśli więc strona twierdzi, że nie polegają na prawdzie ustalenia organów ARiMR, to jej obowiązkiem było te twierdzenia udowodnić. Wobec braku potwierdzenia zarzutów Skarżącego w pozostałych materiałach dowodowych, Sąd uznał że fakt zaistnienia nieprawidłowości określonych kodami N.018 i P.0128 nie może być kwestionowany. Stan prawny w zakresie koniecznym do rozpoznania sprawy nie uległ zmianie od daty wydania powołanego wyroku. Wobec tego, obecny skład orzekający jest z mocy art. 153 P.p.s.a. związany oceną prawną dokonaną przy uprzednim rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy. Tym samym zarzuty Skarżącego dotyczące nieprawidłowości w pomiarze działek, mogące rzutować na kwestię ustalenia stosunku powierzchni nieskoszonej do powierzchni całkowitej działki- nie podlegają badaniu w przedmiotowym postępowaniu. W kwestii oceny stwierdzonych na nieruchomości Skarżącego wypaleń traw, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że uzupełniony przez organ materiał dowodowy w postaci zdjęć z dokonanej kontroli na miejscu, pozwala na jednoznaczne dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, a także na odniesienie się do zarzutów Skarżącego. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji zdjęciowej, zebranej w raporcie z kontroli na miejscu, wynika że zarówno na działce ewidencyjnej nr [...] jak i [...] dokonywano wycinki drzew i usuwania zakrzaczeń. Na wykonanych zdjęciach można zauważyć, że wypalono miejsca gdzie znajdowały się trawy oraz drobne gałęzie, z pominięciem miejsc, gdzie składowane było grube drewno. Podzielić należy zatem wniosek organu, że nie są to podpalenia dokonane przez turystów, gdyż ci organizując np. ognisko, spaliliby raczej grube drewno, pozostawiając nietknięte gałęzie z karczowanych rejonów. Nawet jeśli uznać, że faktycznie przez działki Skarżącego, w okresie wczesnej wiosny, przechodzi znaczna liczba turystów organizujących imprezy typu ognisko, to nie sposób uznać, że rozległe ślady wypalenia, o nieregularnych liniach brzegowych, cechujące się znikomą ilością popiołu, stanowią ślady po działalności tychże turystów. Nie bez znaczenia jest również stwierdzona ilość dokonanych wypaleń, a także ich lokalizacja w pobliżu lub wręcz pomiędzy wysokimi drzewami, czy gęstymi krzakami. Zasadnym jest wniosek, że w takich miejscach turyści nie obozują. Niebagatelne znacznie ma również brak reakcji Skarżącego na stwierdzone ślady wypaleń - zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego należałoby oczekiwać zdecydowanej reakcji rolnika na cudze zachowania, wbrew jego woli oraz godzące w jego interesy, niezależnie od faktu czy sprawca potencjalnych szkód jest znany, czy też nie. W takiej sytuacji należałoby oczekiwać, że rolnik zgłosi fakt dokonywania szkód na nieruchomości odpowiednim organom. Zgłoszenie takie - niezależnie od tego czy Skarżący, jak sugeruje to organ w treści zaskarżonej decyzji, zgłosiłby wystąpienie siły wyższej odpowiednim organom ARiMR, czy też poprzestałby na zgłoszeniu faktu wyrządzenia szkody organom ścigania – stanowiłoby widomy znak, spowodowania szkód wbrew woli Skarżącego. W aktach sprawy oraz w pismach procesowych nie ma natomiast wzmianki o podjętej przez Skarżącego próbie zgłoszenia faktu dokonywania szkód na jego nieruchomości jakimkolwiek organom. W treści odwołania Skarżący wysuwa oskarżenia pod adresem bliżej niezidentyfikowanych turystów oraz pracowników Agencji, którym to jednak zarzutom, wobec brak okoliczności towarzyszących w postaci wspomnianych zgłoszeń, organ w sposób uprawniony odmówił wiarygodności. Wobec powyższego brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że stwierdzone na nieruchomości ślady wypaleń noszą cechy kontrolowanego wypalania, świadczącego o celowym działaniu rolnika. Ponieważ postępowanie takie w myśl § 3 ust 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (t.j. Dz. U., z 2014 poz. 1372) jest zakazane, a jego szkodliwość została oceniona bardzo wysoko (5 punktów zarówno w zakresie zasięgu, jak i dotkliwości oraz trwałości), uzasadnionym jest pomniejszenie płatności o 25% początkowej kwoty na podstawie wymienionego wyżej Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010r. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.