IV SA/Wa 1419/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz E. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej organ II instancji ) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy Al. S. [...] w [...] od decyzji [...] nr [...], z dnia [...] sierpnia 2014 roku, o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji [...] nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. [...], na dz. ew. nr [...], w obr. [...] w [...] w [...], utrzymało tę decyzję w mocy. Stan sprawy był następujący : Wnioskiem z dnia [...] maja 2014r. E. K. ( dalej jako skarżący) zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] nr [...] , z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. [...], na dz. ew. nr [...], w obr. [...] w [...] w [...], organ I instancji wydał postanowienie o wszczęciu postępowania o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie, decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2014 roku, [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji [...] nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. [...], na dz. ew. nr [...], w obr. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Organ powołał się na zasadę postępowania administracyjnego ustanowioną w przepisie art. 16 kpa tj. zasadę trwałości decyzji ostatecznych, w myśl której decyzje, od których nie służy odwołanie, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Odnosi się to także do instytucji wznowienia postępowania, które stanowi odrębną instytucję procesową, uregulowaną w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145-153). Stosownie do przepisu art. 145 § 1 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich służy ustaleniu czy są spełnione przesłanki wznowienia - tzn. czy podana jest przyczyna wznowienia (z art. 145 kpa), czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony. Drugi etap postępowania wznowieniowego to tzw. postępowanie właściwe, które trwa od momentu wydania postanowienia o wznowieniu do wydania albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 kpa, albo decyzji z art. 151 § 2 kpa. Celem tego etapu jest zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek, w którym jako podstawę wznowienia wnioskodawca podał przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa wyjaśniając, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu. Wniósł o uznanie go za stronę postępowania niezależnie od przynależności do Wspólnoty, z uwzględnieniem jego prawa własności do lokalu nr [...] w kamienicy przy Al. S. [...] i faktu prowadzenia w tym budynku "[...]". W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 roku wnioskodawca wskazał, że decyzja nr [...] wymaga korekty, ponieważ zawiera nieprawdziwe informacje jakoby przedmiotowa nadbudowa nie wykraczała ponad wysokość budynków sąsiednich. Tymczasem budynek przy Al. S. [...], do którego przedmiotowy budynek przylega bezpośrednio mierzy około 25 m wysokości. W dalszej części pisma wnioskodawca wskazał na naruszenie ładu przestrzennego i warunków technicznych poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W jego ocenie podane okoliczności jako znane organowi wydającemu decyzję powinny być z urzędu wzięte pod uwagę. Wydając zaskarżoną decyzję nr [...] organ I instancji przeanalizował podstawę wznowienia podaną przez E. K. i ustosunkował się do jego uwag wskazanych w ww. piśmie z dnia [...] czerwca 2014 roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił w szczególności, że E. K. jako członek wspólnoty mieszkaniowej, jak i członek jej zarządu brał udział w przedmiotowym postępowaniu. Korespondencja w sprawie była skutecznie doręczana zarządowi tej wspólnoty, która była stroną ww. postępowania. Odnośnie uwag co do ustalenia wysokości planowanej nadbudowy organ wyjaśnił, że zapis dotyczący wysokości budynków sąsiednich dotyczy nie tylko budynku nr [...], lecz sąsiedztwa, w którym występują budynki od IV do IX kondygnacji. Ponieważ nadbudowa nie dotyczy kamienicy frontowej, więc nie ustalono jej wysokości na zasadzie przedłużenia krawędzi gzymsu do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Badanie potencjalnych zagrożeń dla budynków nie jest badane na etapie wydawania warunków zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji złożonym przez Wspólnotę Mieszkaniową przy Al. S. [...] w [...] w szczególności zarzucono, że skoro po wydaniu decyzji nr [...] dokonano oględzin budynków Al. S. [...] i [...] i ustalono wysokość budynku przy Al. S. [...] na 25 m, to zachodziły oczywiste przesłanki na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a organ powinien był z urzędu wznowić postępowanie, niezależnie od wniosku E. K. W ocenie Kolegium skarżona decyzja była prawidłowa, a zarzuty skarżącej niezasadne. W pierwszej kolejności organ II instancji wyjaśnił, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 kpa., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Wnioskodawca za podstawę wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa wyjaśniając, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu i w tym zakresie organ miał zbadać sprawę i ustalić, czy istotnie ww. przyczyna wystąpiła w analizowanej sprawie. Organ dokonał stosownej analizy, z której wynikami Kolegium się zgodziło, wskazując, że co do zasady stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest wspólnota mieszkaniowa, nie zaś jej członkowie, czyli właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych. Warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty w sprawie, której przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są warunki zabudowy jest wykazanie przez tegoż członka naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego mającego umocowanie w określonej normie prawnej. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. W rozpatrywanej sprawie za stronę uznano Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy Al. S. [...], której E. K. był członkiem. Z samego faktu bycia jej członkiem (w związku z przysługującym mu prawem własności do lokalu w tym budynku) nie wynikało automatycznie uzyskanie przymiotu strony tego postępowania. Wnioskodawca natomiast nie wykazał, ażeby posiadał interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, pomimo wezwania o jego wykazanie przez organ I instancji. W konsekwencji powyższego należało uznać, że nie przysługiwał mu przymiot strony tego postępowania. Jednocześnie wnioskodawca nie wskazał innej podstawy wznowienia, a zawarte w jego piśmie z dnia [...] czerwca 2014 roku zarzuty pod adresem decyzji nie mogły mieć wpływu na jej treść, ponieważ nie stanowiły przesłanki wznowienia postępowania. E. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].04.2017 r., znak [...] w całości, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 28 kpa poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy Al. S. [...] w [...], w sytuacji gdy z racji posiadania odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku oraz współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, skarżący powinien być uznany za stronę w/w postępowania o wydanie warunków zabudowy; 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 7, 77, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na prawa i obowiązki skarżącego, a także zbadania, czy postępowanie mogło godzić w prawem chronione interesy skarżącego poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw; - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw z art. 145 § 1 pkt 4 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji [...] nr [...] z dnia [...].08.2014 r. pomimo istnienia przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy Al. S. [...] w [...], z powodu niebrania przez skarżącego bez własnej winy udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ) - zwanej dalej "ppsa", uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Decyzje należało uchylić chociaż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organu wskazujące na to, że Skarżący nie jest stroną postępowania. W orzecznictwie uznaje się, że tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści - stanowiąc podstawę interesu prawnego - stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Inaczej mówiąc, pojęcie strony, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Wskazać należy, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Samorządowego Kolegium Administracyjnego w [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. [...], na dz. ew. nr [...] , w obr. [...] w [...] w [...]. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w postępowaniu wznowieniowym status stron przysługuje stronom postępowania zwykłego i innym podmiotom, które wykażą swój interes prawny wynikający z art. 28 k.p.a. Podkreślić też należy, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego wstępnego etapu, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oceniając natomiast wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 148 k.p.a. właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( tj. 2015 poz. 1892 ze zm.) stanowi, że jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. W niniejszej sprawie ustalono, że w budynku przy Al. S. [...] jest tych lokali więcej niż siedem, zatem Wspólnota reprezentowana była przez Zarząd. Zgodnie z art. 22 ust. 2 w/w ustawy do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Ust. 3 pkt 5 precyzuje, ze czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu jest m.in. udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Zgoda na podjęcie działań związanych z podjęciem decyzji [...] nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. [...], na dz. ew. nr [...], w obr. [...] w [...] w [...], została [...] przy Al. S. [...] udzielona uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. ( akt notarialny z dnia [...] kwietnia 202r. Rep. A nr [...]). Stąd zarzut naruszenia art. 28 kpa poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją, należy uznać za chybiony. Zdaniem Sądu niezasadne są także pozostałe zarzuty co do naruszenia postępowania. Organy obu instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, a swoje merytoryczne stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Nie sposób też przyjąć aby w sprawie doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 kpa, skoro w ocenie Sądu co do zasady – w zakresie kwalifikacji skarżącego jako strony postępowania - SKO nie naruszyło prawa. W niniejszej sprawie [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku E. K., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją [...] z dnia [...] grudnia 2013 roku, ustalającą warunki zabudowy, odmówił uchylenia tej decyzji podnosząc, że Wnioskodawca nie jest stroną postępowania. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a lub art. 145b K.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a lub art. 145b k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.). W niniejszej zaś sprawie po wznowieniu postępowania uznano, że E. K. nie jest stroną postępowania w sprawie o podział przedmiotowej nieruchomości. Skoro zatem uznano, że wniosek o wznowienie złożył podmiot nie będący stroną postępowania, to tym samym nie mógł mieć w sprawie zastosowania art. 151 k.p.a., na co zasadnie wskazał Sąd I instancji. A skoro tak, to organ – na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. – winien był umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Tylko bowiem podmiot legitymujący się przymiotem strony w postępowaniu "głównym" posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym. "Oczywistość" braku legitymacji do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa występuje wówczas gdy już z treści samego wniosku, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wnoszący podanie takiego interesu prawnego w tym konkretnym postępowaniu nie posiada. Gdy zaś brak interesu prawnego po stronie wnoszącego podanie nie jest oczywisty i organ w celu ustalenia tego przymiotu musi podjąć czynności, w szczególności dokonać stosowanych analiz czy wyjaśnień, to wówczas konieczne jest wznowienie postępowania. W sytuacji gdy w wyniku wznowienia postępowania zostanie ustalone, że wnioskodawca, który zainicjował wznowienie postępowania w istocie nie jest ani nie mógł być stroną tegoż postępowania – organ administracji winien na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyć wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe - tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym gdy w jego toku okaże się, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24-10-2013 zapadły w sprawie IV SA/Po 851/13). Odmowna decyzja wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie, sugeruje, że organ badał merytorycznie decyzję główną czyli decyzję o warunkach zabudowy z 2013 r. i w wyniku tego badania (choćby z powołaniem się na określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa) uznał, że np. pomimo to, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy - nie ma podstaw do jej uchylenia. Natomiast umorzenie wznowionego postępowania wskazuje na to, że w ogóle nie było podstaw do wznowienia postępowania bo zainicjował je podmiot, który stroną wznowionego postępowania nie jest. Tymczasem, jak stanowi ekspressis verbis art. 147 kpa postępowanie administracyjne można skutecznie wznowić tylko na wniosek strony lub z urzędu. Umorzenie wznowionego postępowania jest zatem wyrazem braku badania przez organ (pod względem merytorycznym) decyzji "głównej". Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji. Organ ponownie rozpatrując wniosek skarżącego winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 14 ust.1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U.poz.1804 ze zm.).