II SA/Rz 834/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającą m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 29 o pow. 0,33 ha, obj. AWZ [...] położonej w H., stanowiącej własność A.S., poprzez udzielenie zezwolenia P. S.A. z siedzibą w , działającej przez pełnomocnika W.S., na realizację inwestycji liniowej, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii energetycznej kablowej ziemnej nN.- zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...]o ustanowieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej "budowę sieci energetycznej nN 0,4 kV w miejscowości H., na działkach o numerze ewidencyjnym 24; 29; 33/1 ". W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.; dalej: "u.g.n."). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, ze P. S.A. z siedzibą w - reprezentowana przez pełnomocnika W.S. - wystąpiła z wnioskiem do Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w H., oznaczonej jako działka nr 29 o pow. 0,33 ha. Uzasadniając swój wniosek, wnioskodawca wskazał, iż ww. nieruchomość niezbędna jest do realizacji inwestycji celu publicznego tj. "budowy sieci energetycznej nN 0,4 kV w miejscowości H., na działkach o numerze ewidencyjnym 24; 29; 33/1 " W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w H., oznaczonej jako działka nr 29 o pow. 0,33 ha, poprzez udzielenie zezwolenia P. S.A. z siedzibą w na realizację inwestycji liniowej, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii energetycznej kablowej ziemnej nN.- zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] o ustanowieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej "budowę sieci energetycznej nN 0,4 kV w miejscowości H., na działkach o numerze ewidencyjnym 24; 29; 33/1 ". W pkt 2 ustanowił strefę w obrębie działki nr 29 o pow. 97 m2 - tj. pas gruntu zgodnie z trasą oznaczoną na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącą załącznik do decyzji, z prawem wstępu w celu wykonania prac budowlano-montażowych jak również w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przewodów elektroenergetycznych przez P. S.A. w . Starosta [...] w pkt 3 zobowiązał P. S.A. z siedzibą w do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji lub zapłaty odszkodowania w przypadku, gdyby przywrócenie do stanu poprzedniego przedmiotowej nieruchomości było niemożliwe lub mogło spowodować nadmierne trudności lub koszty. Ponadto w pkt 4 organ I instancji orzekł, iż ww. decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Do decyzji dołączono załącznik w postaci mapy zasadniczej w skali 1:1000 podpisany przez W.S.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A.S. zarzucając: - pominięcie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r., podważanie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt [...]), brak umocowania dla pełnomocnika P. S.A. z siedzibą w , brak odpowiedzi na pisma z dnia 20 stycznia 2016 r. Powyższych zarzutów nie podzielił Wojewoda , który opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W skardze do Sądu Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 77 § 1 K.p.a. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w związku z brakami w materiale dowodowym, -- art. 84 § 2 K.p.a. w zw. z art. 24 K.p.a. mające wpływ na treść orzeczenia poprzez powołanie biegłego celem ustalenia warunków realizacji inwestycji celu publicznego, która sporządzona została przez W.S. występującego w postępowaniu w charakterze biegłego powołanego przez organ i jednocześnie przez pełnomocnika inwestora, - art. 114 ust. 1 i 2 u.g.n., mające wpływ na treść orzeczenia poprzez prowadzenie jedynie pozornych rokowań z właścicielem działki, w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek propozycji ugodowych celem wykupu części nieruchomości, -art. 1 ust. 2 pkt 4, 7 i 9 u.g.n. mające wpływ na treść orzeczenia a polegające na nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa własności Skarżącego, - naruszenie art. 8 K.p.a. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia a polegające na nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa własności przez lokalizację inwestycji celu publicznego poprzez jego działkę, mimo, że cel publiczny można było osiągnąć ograniczając prawo własności działki 25/3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2017 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego na podstawie art. 124 u.g.n. Sąd dokonując kontroli w/w decyzji dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 113 ust. 6 i ust. 7 u.g.n., które wpłynęło na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 61, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Wątpliwości Sądu dotyczą podstawowej w tego typu sprawie kwestii, tj. treści wniosku, którym organy są związane. Wnioskodawca w piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r. wniósł o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z działki nr 29 położonej w H. "poprzez zezwolenie na realizację inwestycji liniowej, polegającej na – wybudowaniu urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii energetycznej kablowej ziemnej nN oraz zabezpieczenie uprawnienia na wejście w teren w celu konserwacji, naprawy, remontu, modernizacji, wymiany oraz usuwania awarii tej linii w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia 20 lipca 2016 r. Przebieg linii kablowej nN typu YAKXS4x70 projektowany jest w odległości 1m od granicy z działką o nr ewidencyjnym 26/3. Strefa ograniczenia obejmuje pas terenu w odległości 0,5 m po obu stronach projektowanej linii kablowej". Treść wniosku sugeruje, że projektowana linia kablowa ma przebiegać wzdłuż granicy z działką nr 25/3. Tymczasem z decyzji lokalizacyjnej, na którą wniosek się powołuje, linia ta ma przebiegać na dz. 29 dodatkowo w głąb tej działki do istniejącego na niej słupa i ma kształt litery L (załącznik do decyzji lokalizacyjnej, k. 19 akt I instancji). Inwestor do wniosku dołączył także jako załącznik - kserokopię mapy ewidencyjnej (k. 20 akt organu I instancji), na której projektowana linia kablowa oznaczona na czerwono ma kształt litery L – do słupa, ale linie określające strefę bezpieczeństwa i teren ograniczenia mają kształt prostokąta równoległego do granicy działki 25/3. W kontrolowanych decyzjach teren ograniczenia własności opisano zgodnie z decyzją lokalizacyjną; także załącznik do decyzji organu I instancji jest zgodny z decyzją lokalizacyjną. Przebieg linii kablowej o kształcie litery L pokrywa się z obszarem ograniczenia wyznaczonym w decyzji. Należy bezwzględnie wyjaśnić opisane wyżej wątpliwości co do treści wniosku i zakresu ograniczenia, o jaki wnioskodawca się ubiegał gdyż organ jest związany treścią wniosku w tej sprawie. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody co do podniesionego w odwołaniu i skardze zarzutu zlekceważenia przez organ I instancji posiadania tytułu własności do działki nr 29 przez A.S.. Sentencja decyzji organu I instancji temu przeczy, zawiera ona akapit w pkt 1 "ogranicza sposób korzystania z części nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym". W uzasadnieniu decyzji organ uzasadnił swoje stanowisko treścią art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n., przyjmując, że wskazany właściciel, A.S. według operatu ewidencji gruntów H. gm. [...] widnieje jako właściciel nieruchomości, dla której brak jest księgi wieczystej, co świadczy o nieuregulowanym stanie prawnym przedmiotowej nieruchomości. Wbrew treści decyzji I – instancyjnej już z samego wniosku inwestora wynikało, że niewątpliwie właścicielem działki nr 29 w H. jest skarżący. Oczywistym jest w świetle treści ostatecznego AWZ z dnia 15 listopada 1976 r. (k. 45) i prawomocnego postanowienia o dziale spadku po S. S. wydanego przez Sąd Rejonowy, sygn. akt [...], że A.S. jest właścicielem działki nr 29 położonej w H.. Treść art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n. nie wyklucza uznania stanu prawnego nieruchomości nie posiadającej księgi wieczystej za uregulowany. Można, jak w tej sprawie na podstawie dokumentów ustalić niespornie właściciela. Powyższa okoliczność, stwierdzona przez Wojewodę w kontrolowanej decyzji winna być powodem dla zreformowania treści decyzji organu I instancji. Nie można bowiem A.S. traktować z jednej strony jako właściciela, z którym prowadzi się rokowania, który z tej przyczyny ma status strony, a z drugiej twierdzić, że obciążona nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. W tym znaczeniu decyzja organu I instancji jest merytorycznie sprzeczna. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 4, 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd stwierdza, że nie były one podstawą orzekania przez organy w tej sprawie. Organy prawidłowo przyjęły, że procedując na podstawie art. 124 u.g.n. rzeczą organu jest zbadanie czy planowane ograniczenie jest zgodne – w braku planu – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja taka została wydana w dniu 20 lipca 2016 r. przez Wójta Gminy [...] i stała się ostateczna 25 sierpnia 2016 r. (k. 16 – 19 akt organu I instancji). Zarzuty skargi, w tym naruszenia art. 177 § 1 K.p.a. podnoszące brak oględzin i zmierzające do ustalenia innego niż w decyzji lokalizacyjnej przebiegu projektowanego obciążenia w tym postępowaniu są bezskuteczne. Złożone w związku z tym w postępowaniu sądowym jako dowód pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2017 r. dotyczące budowy przyłącza energetycznego na działkach nr 24 i nr 35/3 jest bez znaczenia w tej sprawie. W aktach sprawy Starosty znajduje się prawidłowo sporządzone pełnomocnictwo dla W.S., upoważniające go do występowania do organów administracji państwowej, samorządowej oraz instytucji i osób fizycznych w celu załatwienia wszelkich spraw fformalnoprawnych związanych z budową linii napowietrznej i przyłącza kablowego z dnia 15 stycznia 2015 r. Pełnomocnictwo to w dalszej części wprost upoważnia W.S. do występowania w imieniu P. S.A. z siedzibą w do występowania z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. Pełnomocnictwo to zostało podpisane przez M. S., upoważnionego do działania przez J. W. pełnomocnictwem z dnia 12 kwietnia 2016 r. (k. 23), który to J. W. został umocowany (pełnomocnictwo ogólne z dnia 10 lutego 2016 r., k. 41) do działania za inwestora przez osoby upoważnione do reprezentacji Spółki – W. L. i G. D. (wypis z KRS, s. 38). Fakt przeprowadzenia rokowań przed złożeniem wniosku wynika bezpośrednio z akt sprawy organu I instancji (k. 34 – 35). Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 114 ust. 1 i 2 u.g.n., istotny w sprawie jest fakt podjęcia rokowań przez inwestora, nie ma wymogu ich pozytywnego zakończenia i uzgodnienia stanowisk. Zarzut naruszenia art. 84 § 2 K.p.a. w zw. z art. 24 K.p.a. też nie może się ostać, gdyż W. S. w kontrolowanej sprawie występował wyłącznie jako pełnomocnik inwestora, a organy w ogóle nie prowadziły dowodu z opinii biegłego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.