II SAB/Bd 69/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi E. Ś. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie dotyczącym bezczynności Inne odnośnie punktu 1 wniosku skarżącej o udostępnienie informacji z dnia [...] maja 2017 r. 2. w pozostałym zakresie skargę oddala. Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca E. Ś. (powoływana dalej jako: "skarżąca") zwróciła się do Inne (zwanego dalej "Dyrektorem CKU" ), na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o: 1) Przekazanie kserokopii uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej CKU nr [...] we [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. 2) Udzielenie pisemnej odpowiedzi na pytanie: ilu osobom lub instytucjom albo organom udostępniono opracowane wyniki ankiety, o której była mowa na Radzie Pedagogicznej CKU we [...] w dniu [...] kwietnia 2017 r. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor CKU nr [...] wskazał, że ze względu na konieczność ochrony dóbr osobistych uczniów lub rodziców, a także nauczycieli lub innych pracowników szkoły lub placówki (art. 43 ust. 3 ustawy o systemie oświaty) kserokopia protokołu Rady Pedagogicznej będzie udostępniona po ustaleniu zakresu, które z danych zawartych w protokole mogłyby naruszać dobra osobiste ww. osób – w zakresie nie obejmującym ww. danych. Odnośnie drugiego ze zgłoszonych żądań Dyrektor CKU stwierdził, że w tym zakresie wniosek skarżącej nie dotyczy informacji publicznej, dlatego brak jest podstaw do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i udostępnienia skarżącej żądanej informacji. W skardze do sądu administracyjnego E. Ś. wniosła o przymuszenie Dyrektora CKU nr [...] do przekazania skarżącej kserokopii uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej CKU nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytanie: ilu osobom lub instytucjom albo organom udostępniono opracowane wyniki ankiety, o której była mowa na Radzie Pedagogicznej CKU nr [...] we [...] w dniu [...] kwietnia 2017 r., a ponadto rozstrzygnięcie, czy działania Dyrektora CKU nr [...] były zgodne z prawem czy też rażąco naruszały prawo. Skarżąca wskazała, że jest nauczycielka CKU nr 2 i uczestniczyła w posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu [...] kwietnia 2017 r. Na tym posiedzeniu wobec skarżącej skierowano szereg kłamstw, oszczerstw i pomówień, których upublicznienie poniżyły ją oraz naraziły na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu pedagoga. Zdarzenie było związane z ujawnieniem "anonimowej" ankiety skierowanej do nauczycieli CKU nr [...]. Brak takiego dokumentu, jak również wiedzy komu przekazano wyniki ankiety uniemożliwia skarżącej podjęcie dalszych kroków prawnych celem odzyskania dobrego imienia i dochodzenia zadośćuczynienia, o czym Dyrektor wie i bezprawnie wykręca się od udzielenia wyczerpującej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca, jak każdy nauczyciel, zapoznała się z protokołem posiedzenia Rady Pedagogicznej, co potwierdziła podpisem. Ponadto kserokopia protokołu została przesłana skarżącej w dniu [...] czerwca 2017 r. W toku rozprawy skarżąca potwierdzając, że otrzymała żądany dokument od organu, cofnęła skargę w zakresie dotyczącym pkt 1 wniosku z dnia [...] maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwana "p.p.s.a.") obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzenia postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Zgodnie zaś z treścią art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że czynność ta nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, w związku z czym cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozpatrując skargę w pozostałym zakresie należało wziąć pod uwagę, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej jako u.d.i.p.) terminie zobowiązany podmiot nie udostępni żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Niezbędną przesłanka uznania bezczynności organu jest zatem stwierdzenie, że wnioskodawca żąda udostępnienia takiej informacji, która jest "informacją publiczną". W art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie należy jednakże zwrócić uwagę, że ankieta, w związku z którą skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej miała za przedmiot nie tyle działania organu władzy publicznej czy jego organizację, ale odczucia pracowników odnośnie jakości współpracy dyrekcji szkoły z pracownikami, relacji pomiędzy nauczycielami wzajemnie i między nimi a słuchaczami oraz szkołą i Zakładem Karnym oraz warunki pracy nauczycieli. W ankiecie pytano o poziom zadowolenia nauczycieli ze szkoły, w której pracują, ocenę relacji międzyludzkich, ocenę działania Rady Pedagogicznej jako "zgranego zespołu", właściwe i sprawiedliwe traktowanie nauczycieli oraz ich wsparcie ze strony dyrekcji; na koniec ankiety dano ankietowanym możliwość swobodnych wypowiedzi: uwag, spostrzeżeń dotyczących relacji między pracownikami szkoły i atmosfery w niej panującej. Trudno co do zasady uznać, że informacja o odczuciach pracowników organu mieści się w pojęciu "informacji publicznej". Inną kwestią jest natomiast to, iż w ramach owych swobodnych wypowiedzi odnośnie relacji między pracownikami szkoły i atmosfery w niej panującej ankietowani formułowali negatywne oceny dotyczące działania skarżącej wśród współpracowników, które ona odebrała jako naruszające jej dobra osobiste. Ponadto jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2017 r. (sygn. akt I OSK 2777/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". W przedmiotowej sprawie skarżąca wprost wskazała w skardze, że informacje, o które się ubiega mają posłużyć do podjęcia dalszych kroków prawnych celem odzyskania dobrego imienia i dochodzenia zadośćuczynienia. W tej sytuacji złożony przez skarżącą wniosek (w zakresie pkt 2 tegoż wniosku) nie mógł być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nie można uznać, iż organ pozostaje w bezczynności odnośnie realizacji tegoż wniosku. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.