III SA/Łd 703/17

Dnia 4 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 roku sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz W. Z kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1440), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nakazującą W. Z. przywrócenie do stanu poprzedniego pasa drogi powiatowej ul. [...] w [...] poprzez usunięcie tymczasowego obiektu handlowego na działce nr 29/33 w obr. [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] nakazał W. Z. przywrócenie do stanu poprzedniego pasa drogi powiatowej ul. [...] w [...] poprzez usunięcie tymczasowego obiektu handlowego na działce nr 29/33 w obr. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 21 października 2016 r. podczas kontroli dzielnicy [...] pracownik Zarządu Dróg i Transportu UMŁ stwierdził obecność tymczasowego obiektu handlowego w pasie drogowym ul. [...] przy cmentarzu [...]. W dniu 16 listopada 2016 r. organ dokonał pomiaru według rzutu poziomego i stwierdził, iż wynosi on 19,33 m2. Zarządca drogi wyznaczył miejsca przeznaczone wyłącznie do handlu stoiskowego kwiatami i zniczami, położone przy murze cmentarza [...] – po południowej stronie II bramy, których ciąg oznaczono jako sektor C. W związku z dużym zainteresowaniem osób prowadzących tam handel, umożliwiono rezerwację części miejsc w omawianym sektorze (od nr 1 do nr 8) na stoiska tzw. "całoroczne" (minimum 10 m-cy w ciągu roku kalendarzowego). Wskazany wyżej obiekt handlowy umieszczono w obrysie wyznaczonego stoiska handlowego o powierzchni 18 m2 (oznaczonego nr 1 – w sektorze C). Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] udzielił skarżącej zezwolenia na umieszczenie w wyżej wymienionym miejscu w okresie od 1 lutego 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. stoiska handlowego na prawach wyłączności w celu prowadzenia sprzedaży kwiatów i zniczy. Organ I instancji stwierdził, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia stoiska nie uprawniało skarżącej do posadowienia w jego miejscu obiektu handlowego, nawet jeżeli podstawę jego konstrukcji stanowi przyczepa samochodowa. W odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie: 1. przepisu prawa materialnego art. 36 zdanie pierwsze ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i wydanie decyzji o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy z ustaleń poczynionych przez organ jednoznacznie wynika, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło poprzez umieszczenie w nim tymczasowego obiektu budowlanego, co wymaga podjęcia decyzji o rozbiórce przez właściwy organ nadzoru budowlanego; 2. przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 36 zdanie drugie ustawy o drogach publicznych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z przepisu prawa, co stanowi o naruszeniu zasady ogólnej praworządności, a zarazem jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; - art. 67 § 2 pkt 3 i art. 68 § 2 k.p.a. poprzez brak utrwalenia wyników oględzin przeprowadzonych w dniu 21 października 2016 r. oraz w dniu 16 listopada 2016 r. w formie protokołu podpisanego przez stronę i przyznanie pomimo tego poczynionym w ten sposób ustaleniom pełnej wartości dowodowej; - art. 10 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Organ II instancji podniósł następnie, że wyniki kontroli przeprowadzanej przez pracownika ZDiT UMŁ zostały utrwalone w postaci dokumentacji fotograficznej i poprzez sporządzenie stosownych protokołów. Z ustaleń organu I instancji wynika, że w chwili dokonywania kontroli przez pracownika ZDiT UMŁ w dniach 21 października, 6 listopada, 5 grudnia 2016 r. i [...] w pasie drogi powiatowej w [...] ul. [...] przy wejściu (brama) na teren cmentarza [...] posadowiony był pawilon handlowy – blaszak stanowiący własność skarżącej. Okoliczność powyższą potwierdził materiał dowodowy sprawy w postaci fotografii obiektu w terenie oraz sporządzonych na tę okoliczność protokołów kontroli. Zajęcie przez obiekt pasa drogi potwierdza szkic sytuacyjny całego terenu oraz fotografia całego terenu http/gis2mapa.lodz.pl wskazująca na usytuowanie działki oznaczonej nr ewid. 29/33 obręb [...]. Załączony wypis z rejestru gruntów potwierdza, że działka nr 29/33 obręb [...] stanowi własność Gminy Miasto [...]. Władającym działką jest ZDiT. Działka ta stanowi drogę powiatową – ul. [...]. W toku postępowania przed organem II instancji ustalono, że w styczniu 2017 r. skarżąca zwróciła się do ZDiT UMŁ w [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod działalność handlową na kolejny okres, ale zezwolenia tego nie uzyskała. W dniu 19 stycznia 2017 r. otrzymała decyzję odmowną nr [...]. W ocenie organu II instancji w dniu [...], jak wskazuje dokumentacja fotograficzna oraz protokół z kontroli w terenie, obiekt handlowy w postaci metalowego kontenera, w którym sprzedawano znicze i kwiaty pozostawał na drodze publicznej ul. [...] przy II bramie cmentarza [...], sektor C, bez wymaganego prawem zezwolenia. Nie budzi wątpliwości, że blaszany kontener należał do skarżącej i został przez nią posadowiony. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że zarządca drogi miał podstawę prawną do wydania decyzji nakazującej usunięcie tego obiektu przez skarżącą i tym samym przywrócenie stanu poprzedniego wobec spełnienia przesłanek wskazanych w art. 36 ustawy o drogach publicznych. Brak w obrocie prawnym decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego czyni bezpodstawnym zarzuty skarżącej, co do braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie w chwili gdy postępowanie wszczęto skarżąca posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogi, lecz było to zezwolenie na stoisko handlowe a nie na obiekt handlowy. Zdaniem organu II instancji z uwagi na datę wydania decyzji zasadnym jest uznanie, że decyzja ta na dzień rozpoznawania odwołania i jej wydanie w dniu [...] była prawidłowa bez względu na to, jaki zakres pojęciowy byłby właściwy – stoisko handlowe czy obiekt handlowy. Stan faktyczny sprawy na dzień [...] wskazywał na brak zezwolenia dla skarżącej na zajęcie pasa drogi, a tym samym na posadowienie jakiegokolwiek obiektu, który zajmowałby pas drogi. Brak było zatem potrzeby badania w postępowaniu odwoławczym stanu z 2016 r. i badania poprawności zgromadzonej w sprawie dokumentacji, przeprowadzania czynności kontrolnych, udziału strony przy sporządzaniu protokołów itp., albowiem na dzień wydania decyzji przez organ I instancji stan faktyczny sprawy był taki, że kontener blaszak należący do skarżącej był posadowiony na terenie, który stanowił pas drogi publicznej – drogi powiatowej – ul. [...]. Okoliczność ta nie była sporna. Skarżąca jej nie kwestionowała ani co do umieszczenia obiektu, ani co do tego, że należy on do skarżącej, ani co do daty kiedy ten stan faktyczny istniał. Skarżąca nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogi powiatowej pod ten obiekt na dzień [...], co za tym idzie organ uprawniony był do wydania decyzji nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego pasa drogi powiatowej ul. [...] poprzez usunięcie posadowionego przez skarżąca tymczasowego obiektu handlowego na działce nr 29/33, umieszczonego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi w oparciu o art. 36 ustawy o drogach publicznych. W skardze na powyższą decyzję W. Z. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisu prawa materialnego – art. 36 zdanie pierwsze ustawy o drogach publicznych poprzez: - zaakceptowanie nieuprawnionego zastosowania wskazanego przepisu przez organ I instancji sprzeciwiającego się wyraźnemu zakazowi wynikającemu z art. 36 zdanie drugie ustawy o drogach publicznych i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy z poczynionych ustaleń wynikało, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło poprzez umieszczenie w nim tymczasowego obiektu budowlanego, czego następstwem powinno być podjęcie decyzji o rozbiórce przez właściwy organ nadzoru budowlanego; - zaakceptowanie nieuprawnionego, co najmniej przedwczesnego zastosowania wskazanego przepisu przez organ I instancji i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy skarżąca w dniu 20 grudnia 2016 r. w trybie art. 40 ustawy o drogach publicznych zwróciła się do właściwego organu z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w [...] dla umieszczenia stoiska handlowego w celu prowadzenia sprzedaży kwiatów i zniczy w okresie od 1 lutego 2017 r. do 31 stycznia 2018 r., zaś postępowanie administracyjne w tej sprawie nie zostało ostatecznie zakończone; 2. przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 k.p.a. w związku z art. 36 zdanie drugie ustawy o drogach publicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z przepisu prawa, co stanowi o naruszeniu zasady ogólnej praworządności, a zarazem jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; - art. 10 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej w postępowaniu przeprowadzonym bez zapewnienia stronie udziału w oględzinach, które odbyły się w dniach 21 października i 16 listopada 2016 r., co stanowi o naruszeniu zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie okoliczności, że rozpatrzenie sprawy zależy od ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, to jest sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia 20 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu skarżącą podniosła, że organ II instancji pominął treść zdania drugiego art. 36 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Jako podstawę faktyczną swego rozstrzygnięcia organ I instancji przyjął, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiło zajęcie pasa drogowego przez tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Tymczasowy obiekt budowlany jest szczególną odmianą obiektu budowlanego i podlega reżimowi prawnemu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jego wykonanie (ustawienie) w określonym miejscu niewątpliwie jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i wymaga dopełnienia odpowiednich wymogów. Ich niedopełnienie uzasadnia interwencję właściwego organu nadzoru budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] z jednej strony uznało, że decyzja organu I instancji zapadła w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, a jednocześnie – z drugiej strony – przeszło do porządku dziennego nad faktem wydania jej wbrew kategorycznemu zakazowi wynikającemu z art. 36 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016r. poz.1440 ze zm.), dalej p.r.d. Zgodnie z treścią art.36 wymienionej ustawy w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Z wymienionego przepisu wynika, że ma on zastosowanie w sytuacji gdy zostanie spełniona przesłanka określona w zdaniu drugim tego przepisu a mianowicie gdy zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia lub niezgodnie z zezwoleniem nie wymaga podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Przed zastosowaniem przepisu art.36 p.r.d. konieczne jest zatem najpierw ustalenie, że obiekt zajmujący pas drogowy (bez zezwolenia lub wbrew warunkom zezwolenia) nie jest obiektem budowalnym podlegającym rozbiórce. Dopiero wówczas gdy zostanie ustalone, że zajęcie p]asa drogowego nie wypełnia znamion samowoli budowlanej dopuszczalne jest wydanie decyzji o której mowa w art.36 p.r.d. W sytuacji natomiast gdyby okazało się, że pas drogowy został zajęty przez obiekt budowlany wymagający wydania decyzji o rozbiórce to zarządca drogi nie może wydać decyzji na podstawie art.36 p.r.d. (por. R.Strachowska – Komentarz do art.36 p.r.d.. P.Zaborniak – Komentarz do art.35 p.r.d. – komentarze do art.35 – Lex 2017r.). Kwestię co należy rozumieć przez obiekt budowlany reguluje ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz./U. z 2016r. poz.290 ze zm.). Zgodnie z treścią art.3 pkt.1 wymienionej ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; W myśl art.3 pkt.5 wymienionej ustawy przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe; Zgodnie z treścią art.48 ust.1 prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] Prezydent [...] zezwolił W. Z. na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia stoiska handlowego w celu prowadzenia sprzedaży kwiatów i zniczy przy cmentarzu [...] – ul. [...] o powierzchni 18 m2 na okres od 1 lutego 2016r. do 31 stycznia 2017r. Skarżąca na bazie przyczepy samochodowej postawiła obiekt handlowy zaś w dniu 20 grudnia 2016r. wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i do chwili obecnej nie wydano ostatecznej decyzji w tym przedmiocie (odmowna decyzja Prezydenta [...] z [...] została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji). W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji nie wyjaśniły czy obiekt skarżącej jest bądź nie jest obiektem budowlanym podlegającym rozbiórce i nie uzasadniły swojego stanowiska w tym zakresie. Należy zaznaczyć, że okoliczność czy obiekt zajmujący pas drogowy jest czy też nie jest obiektem budowlanym podlegającym rozbiórce jest zasadniczą kwestią w przypadku decyzji, o której mowa w art.36 p.r.d. Dopiero po wyjaśnieniu, że nie jest on obiektem budowlanym podlegającym rozbiórce można podjąć decyzję o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego. Organy administracji nie wyjaśniły tej kwestii. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji zacytowano definicję tymczasowego obiektu budowlanego, o której mowa w art.3 pkt.5 prawa budowlanego lecz nie wypowiedziano się czy obiekt skarżącej jest czy też nie jest takim obiektem i ewentualnie dlaczego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji natomiast brak jest w ogóle rozważań w tym zakresie. Podkreślić należy, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosiła, że jej obiekt jest obiektem budowlanym i nie ma do niego zastosowania art.36 p.r.d. Obowiązkiem organu odwoławczego było odniesienie się do tego zarzutu i w razie uznania jego niezasadności należało dokładnie to uzasadnić. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jednak żadnych rozważań w tym przedmiocie choć jest to zasadnicza kwestia mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero w odpowiedzi na skargę podniesiono, że nie jest to obiekt budowlany na co wskazują zdjęcia załączone do akt administracyjnych i, w ocenie organu odwoławczego, jest to quasi blaszany kontener. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia wydanej decyzji gdyż strona musi mieć możliwość ustosunkowania się do nowej okoliczności co do której brak jest rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto teza organu wyrażona w odpowiedzi na skargę nie zawiera szerszego uzasadnienia zaś okoliczność jaki charakter ma obiekt skarżącej nie jest jednoznaczna. Jak wynika ze zdjęć załączonych do akt administracyjnych jak również z wyjaśnień skarżącej złożonych na rozprawie oraz ze zdjęć złożonych przez nią na rozprawie obiekt został zbudowany na bazie przyczepy samochodowej posiadającej dwa koła. Przyczepa została znacznie rozbudowana. Zainstalowano na niej metalową konstrukcję, na wszystkich ścianach zamontowano żaluzje a wewnątrz umieszczono regały. Zamontowano także szereg podpór i wsporników połączonych z podłożem aby zapewnić stabilność całej konstrukcji. Cały obiekt został przystosowany do prowadzenia w nim działalności handlowej, ma on stosunkowo dużą powierzchnię (19,33 m2) a jego wysokość przekracza 2 metry. Istnieje bogate orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące problematyki czy i ewentualnie w jakich sytuacjach przyczepy samochodowe (w tym także handlowe oraz przerobione) są bądź nie są obiektami budowlanymi. Wobec braku rozważań organów administracji co do charakteru obiektu skarżącej omówienie orzecznictwa w tym zakresie byłoby przedwczesne. W przekonaniu sądu organy administracji winny najpierw ustalić jaki charakter ma obiekt skarżącej a w szczególności czy wymagana jest decyzja o jego rozbiórce zaś w przypadku wątpliwości należało zasięgnąć opinii organu nadzoru budowlanego. W sytuacji ustalenia, że decyzja o rozbiórce nie jest wymagana należało szczegółowo uzasadnić stanowisko w tym zakresie a następnie rozważyć możliwość wydania decyzji, o której mowa w art.36 p.r.d. Organy administracji tak jednak nie uczyniły lecz wydały decyzję o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego z pominięciem zdania drugiego art.36 p.r.d. mimo, że skarżąca podnosiła zarzut, iż mają do niej zastosowanie przepisy prawa budowlanego. W ocenie sądu nie ma istotnego znaczenia w sprawie treść pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] skierowanego do skarżącej z dnia 17 marca 2017r. ( w aktach administracyjnych). Należy zaznaczyć, że to sama skarżąca a nie organ zwróciła się do PINB o wyjaśnienie czy jej obiekt podlega prawu budowlanemu. W odpowiedzi na zapytanie PINB poinformował skarżącą jakie przepisy prawa budowalnego dotyczą obiektu budowlanego oraz wyjaśnił, że nie jest uprawniony do interpretowania tych przepisów i tylko po wszczęciu postępowania administracyjnego odniesie się do spornej kwestii. W przekonaniu sądu treść tego pisma jest ogólnikowa i nie wnosi nic istotnego do sprawy. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły problematyki wyłączenia stosowania przepisu art.36 p.r.d. określonej w zdaniu drugim tego przepisu. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie mimo, że kwestia ta ma zasadnicze znaczenie w sprawie zaś w ocenie skarżącej do jej obiektu mają zastosowanie przepisy prawa budowalnego. Skoro kwestia ta nie została dokładnie wyjaśniona to wydanie decyzji, o której mowa w art.36 p.r.d. jest przedwczesne. W ocenie sądu doszło do naruszenia art.7,77 § 1,80 i 107 § 3 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...]. Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić czy spełniona została przesłanka wyłączenia stosowania art.36 p.r.d., o której mowa w zdaniu drugim tego przepisu a mianowicie czy obiekt skarżącej jest czy też nie jest obiektem podlegającym rozbiórce. W razie wątpliwości należy zasięgnąć opinii organu nadzoru budowlanego. W sytuacji gdyby okazało się, że obiekt skarżącej nie wymaga wydania decyzji o rozbiórce należy dokładnie uzasadnić to stanowisko a następnie rozważyć możliwość wydania decyzji, o której mowa w art.36 p.r.d. Należy przy tym wziąć pod uwagę okoliczność, że W.Z. posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego do dnia 31 stycznia 2017r. zaś w dniu 20 grudnia 2016r. wystąpiła o jego przedłużenie i do chwili obecnej wniosek ten nie został rozstrzygnięty (decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił odmowną decyzję Prezydenta [...] z [...] i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania). Nie można wykluczyć sytuacji, że skarżącej zostanie udzielone dalsze zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i zezwolenie może dotyczyć okresu od 1 lutego 2017r. Gdyby tak się stało to powstaje problem czy W. Z. nie naruszyła warunków wcześniej wydanego zezwolenia a mianowicie czy jej obiekt handlowy jest stoiskiem handlowym, o którym mowa w zezwoleniu z [...]. W tym zakresie brak jest również rozważań organu administracji. R.T.