I SA/Łd 928/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. przy udziale uczestnika postępowania M. D. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2015 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Burmistrza Miasta P. z [...] (adresowanej do H. G.), w sprawie wymiaru podatku rolnego na 2015 rok, uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z akt sprawy wynika, że w/w decyzją z [...] adresowaną do H. G. (doręczoną również M. D. - jako stronie postępowania), organ podatkowy pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzedniej decyzji z [...] dokonał wymiaru podatku rolnego w kwocie 23,00 zł od działki oznaczonej nr 8, położonej w obrębie [...] m. P., o pow. 0,6454 ha (podstawa opodatkowania 0,1989 ha, stawka podatku 117,50 zł). W uzasadnieniu organ wskazał, iż do 30 września 2014 r. płatnikiem podatku z w/w. działki byli M. D. i H. G. Każda z tych osób płaciła podatek na podstawie odrębnych decyzji. 3 września 2015 r. organ wystąpił z wezwaniem do tych osób o określenie, kto faktycznie użytkuje działkę. H. G. wyjaśniła, iż działka oraz inne działki są w jej "właścicielskim posiadaniu i władaniu" od 1971 r., a jej poprzednikami prawnymi w posiadaniu i władaniu działką byli rodzice A. W. i A. W. M. D. w piśmie z 18 września 2015 r. oświadczył, że jest użytkownikiem działki nr 8, oraz że działka ta to łąka, która jest koszona raz w roku (w 2015 r. jeszcze nie była koszona). Działka była użytkowana od 1949 r. przez jego rodziców, a obecnie jest użytkowana przez niego. W trakcie postępowania H. G. wskazała, iż: wypis z ewidencji gruntów dotyczący działki nr 160 nie dotyczy niniejszej sprawy i powinien być wyłączony z zebranego materiału dowodowego, informacja ujawniona w wypisie z rejestru gruntów odnośnie właścicieli (posiadaczy samoistnych) działek nr 8 i nr 9/1 nie jest zgodna ze stanem faktycznym, jest ona bowiem samoistnym posiadaczem działek. Dodała, że nawet uznając, że M. D. jest posiadaczem zależnym (rzekomym użytkownikiem) działki nr 8, to nie może być on podatnikiem podatku rolnego, gdyż nie należy do kręgu podatników wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Nadto w stosunku do 2014 r. i lat poprzednich nie zmienił się stan faktyczny dotyczący działek. Dalej organ wskazał, że po uchyleniu przez Kolegium Odwoławcze poprzedniej decyzji z [...] poczynił dodatkowe ustalenia i uzupełnił we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie materiał dowodowy. Organ ustalił, że M. D. we wniosku o płatności obszarowe w 2015 r. wskazał w/w działkę. Organ przesłuchał świadków - właścicieli sąsiednich nieruchomości, ustalając, że w 2015 r. posiadaczem samoistnym spornej działki była H. G. H. G. zeznała, że sporna działka jest przez nią użytkowana ogrodniczo, podejmuje na niej szereg czynności, włada działką według własnego uznania. M. D. zeznał, że intensywnie użytkował działkę w latach wcześniejszych. W 2015 r. nie kosił jej, ponieważ czekał na rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej ustalenia podatku rolnego od tej działki. Organ zaznaczył, przeprowadzone postępowanie wskazuje, że posiadaczem samoistnym działki oznaczonej nr 8 jest H. G. dlatego została ustalona płatnikiem podatku z tej działki. W odwołaniu M. D. zarzucił, iż organ nie uwzględnił nakazu płatniczego z 1996 r., z którego wynika, że działka nr 8 o pow. 0,96 ha była podzielona na dwie części. Jedna, o pow. 0,64 ha była użytkowana przez niego, a druga część o pow. 0,31 ha była użytkowana przez W. Do odwołania skarżący załączył nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 1996. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z [...] wyjaśniło, że stan prawny spornej działki oznaczonej nr 8, położonej w obrębie [...] m. P. jest nieuregulowany. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż posiadaczami samoistnymi ww. działki są osoby już nieżyjące (S. S., S. D., A. W.), a także B. J. i M. S.. H. G. w piśmie z 8 grudnia 2015 r. wskazała, iż B. J. (córka S. S.) i M. S. (syn S. S.) mieszkają poza miejscowością P. i nigdy nie byli posiadaczami tej działki. Organ posiada informacje w sprawie podatku rolnego na 2015 rok, złożone 20 października 2015 r. przez H. G. i M. D., w których wykazali oni do opodatkowania grunty działki nr 8 o pow. 0,6454 ha, a H. G. wykazała ponadto grunty działki nr 9/1 obręb [...] m. P.. Poza wskazanymi wyżej oświadczeniami H. G. wskazała, iż to ona jest samoistnym posiadaczem nieruchomości oznaczonych jako działki nr 8 i 9/1 obręb [...] m. P.. Od tych działek płaciła podatek na podstawie złożonych deklaracji, które obejmowały wszystkie działki ewidencyjne wchodzące w skład gospodarstwa (działki nr 8 i 9/1 obręb [...]). Nieruchomości gruntowe o pow. 0,96 ha stanowią zwartą całość i wchodzą w skład jej gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne było w posiadaniu jej rodziców do 1965 r. Dodatkowo wskazała, iż w stosunku do poprzedniego roku i lat wcześniejszych nie zmienił się stan prawny gruntów, ani stan faktyczny. Przesłuchani w charakterze świadków właściciele sąsiednich działek, zeznali, iż wielokrotnie widzieli H. G. na spornej działce, która wykonywała prace porządkowe, wypasała owce, a w 2016 r. posadziła drzewka. Przyszły zięć H. G. kosił trawę (m.in. jesienią 2015 r.), wykonywał na działce prace ogrodnicze - przycinał drzewa owocowe. Świadkowie nie widzieli innych osób korzystających z działki. W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie, iż w 2015 r. wyłącznie H. G. była posiadaczem samoistnym działki oznaczonej nr 8, położonej w obrębie [...] m. P. Zeznania świadków nie koncentrują się wyłącznie na 2015 r., ale dotyczą również lat wcześniejszych. Z odwołania wynika, iż prawa do tej działki (części działki) rości też M. D., który złożył w 2015 r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o płatności obszarowe. W przedmiotowej sprawie, choć organ pierwszej instancji wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że posiadaczem samoistnym działki była w 2015 r. H. G., to jednak w osnowie decyzji nie określa wprost, której osobie dokonuje ustalenia podatku rolnego za ten rok (brak jest wskazania imienia i nazwiska osoby, której ona dotyczy). Decyzja została wydana i skonstruowana w sposób nieprecyzyjny i niezgodny z przepisami. Jako adresata decyzji organ wskazuje wprawdzie H. G., jednakże decyzję tę doręcza również M. D. jako "stronie postępowania", co może sugerować, iż on także jest podatnikiem podatku rolnego. W sentencji decyzji organ powołuje ogólnie art. 3 ustawy o podatku rolnym, określający podatnika tego podatku, bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej (ustępu, punktu), który miałby wskazywać na podatnika w tej konkretnej sprawie. Ogólnie wskazana podstawa prawna zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji budzi wątpliwości organu odwoławczego, w zakresie odnoszącym się i określającym podatnika podatku rolnego, zważywszy w szczególności na brzmienie poszczególnych ustępów art. 3 tej ustawy. W ocenie Kolegium zgromadzony przez organ podatkowy pierwszej instancji materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków, nie potwierdzają jednoznacznie, że w 2015 r. posiadaczem samoistnym spornej działki była H. G., jak wskazuje to organ w zaskarżonej decyzji. Poza tym Kolegium zwróciło uwagę na niekonsekwencje w działaniach podejmowanych przez organ pierwszej instancji. Przyjmując bowiem, że H. G. posiada status samoistnego posiadacza działki oznaczonej nr 8, położonej w obrębie [...] m. P., organ doręcza zaskarżoną decyzję również M. D., określając go jako "strona postępowania". Zaznaczono, iż w sytuacji, gdy organ dojdzie do wniosku, że określona osoba, w stosunku do której wszczęto postępowanie podatkowe, nie jest podatnikiem, to w stosunku do tej osoby postępowanie należy umorzyć. Jak wskazano w poprzedniej decyzji Kolegium, prowadząc postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia podatku rolnego organ podatkowy winien kierować się zasadami, które to postępowanie regulują, tak aby w sposób zupełny ustalić stan faktyczny sprawy. Rozpatrzenie materiału dowodowego musi być wyczerpujące, a zatem wszechstronne, dogłębne, szczegółowe, gruntowne, dokładne. Dopiero takie rozpatrzenie całości materiału dowodowego daje możliwość dokonania subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie może stanowić podstawę do ustalenia skutków podatkowoprawnych tych faktów. Rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają zatem uzasadnienie na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego. Jeśli zaś materiał dowodowy w sprawie zawiera luki co do istotnych okoliczności, to wybór rozstrzygnięcia (zastosowania prawa materialnego) jest przypadkowy i nielogiczny, a ponadto narusza art. 187 § 1 o.p. Powyższe okoliczności mają znaczenie dla ustalenia, czy w istocie H. G. była, jak przyjmuje to organ, czy też nie była (lub była razem z M. D.), samoistnym posiadaczem, w rozumieniu art. 336 k.c., spornej działki w 2015 r., czego konsekwencją na gruncie prawa podatkowego jest posiadanie statusu podatnika podatku rolnego (bądź nie posiadanie statusu podatnika). Przypisanie określonej osobie statusu podatnika musi opierać się na ustaleniach faktycznych, mających potwierdzenie w aktach sprawy, czyli wszelkiej dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż w związku ze wskazanymi wyżej nieprawidłowościami w zakresie ustalenia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego (naruszenie art. 187 § 1, art. 191 i art. 122 o.p.) zaskarżoną decyzję należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie wymaga bowiem uprzedniego poczynienia kompletnych ustaleń dotyczących posiadania (współposiadania) działki nr 8 obręb [...] m. P. w 2015 r. Dopiero wówczas możliwe będzie dokonanie wymiaru podatku rolnego na 2015 rok od przedmiotowej działki. W skardze na powyższą decyzją H. G. zarzuciła naruszenie art. 233 § 2 o.p., w związku z art. 229 tej ustawy na skutek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, kto w istocie jest podatnikiem podatku rolnego należnego za 2015 rok od działki oznaczonej nr. 8, położonej w obrębie [...] miasta P., o powierzchni 0,6454 ha. Według twierdzeń skarżącej to właśnie Ona jest posiadaczem samoistnym spornej nieruchomości, takie same twierdzenia formułuje uczestnik postępowania – M. D.. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt.2 upr ( ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym – tekst jednolity Dz.U z 2016 poz.617 ), jeśli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego spoczywa na posiadaczu samoistnym. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel ( posiadacz samoistny ), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą ( posiadacz zależny ) – art.336 kc. Procesowy spór sprowadza się natomiast do zagadnienia, czy organ II instancji był uprawniony do uchylenia decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, czy też - jak chce tego autorka skargi – mimo formalnych braków decyzji, do merytorycznego rozpoznania odwołania M. D.. W ocenie Sądy rację w tym sporze należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Badając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną w trybie art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zasadą jest, że organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę i wydać decyzję, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchylić skarżoną decyzję w całości lub w części i orzec co do istoty sprawy. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy na wstępie dokonuje analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji. W szczególności analizuje, czy ustalono we właściwy sposób wszystkie fakty niezbędne dla zastosowania określonego przepisu prawa podatkowego oraz czy przeprowadzono postępowanie przy zachowaniu standardów procesowych określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, sposób procedowania zależeć będzie od tego, czy nieprawidłowość dotyczyła czynności dowodowych mających znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności sprawy. Organ odwoławczy może wówczas uchylić, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Dotyczy to sytuacji, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 ww. ustawy, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Należy podkreślić, że organ odwoławczy przekazując sprawę wskazuje na te okoliczności faktyczne, które organ pierwszej instancji będzie miał obowiązek zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy czym wskazanie to nie musi zawierać zalecenia do przeprowadzenia konkretnych dowodów. Z punktu widzenia treści przepisu ważne jest zatem, aby organ odwoławczy wymienił okoliczności faktyczne, które wymagają wyjaśnienia w celu wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; nie jest natomiast istotne, jakimi środkami dowodowymi dla osiągnięcia zamierzonego rezultatu będzie się posługiwać ten organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Co więcej, wskazówki organu odwoławczego nie mogą mieć merytorycznego charakteru, co oznacza, że nie może on sugerować ani wręcz rozstrzygać za organ pierwszej instancji o sposobie załatwienia sprawy, jej elementów lub treści przyszłej decyzji. Dodać trzeba, że uchylenie decyzji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie tworzy powtórnego obowiązku gromadzenia już zebranych w sprawie dowodów. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji jest zobowiązany jedynie do przeprowadzenia, w stosownym zakresie, dodatkowych czynności dowodowych, które będą służyły ustaleniu okoliczności wskazanych w zaleceniach organu odwoławczego. Przeprowadzone uprzednio dowody przez fakt uchylenia decyzji nie tracą swej mocy dowodowej, lecz stanowią materiał dowodowy podlegający ocenie wraz z materiałem zebranym w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie uznał, że istnieją liczne wątpliwości, których nie można wyjaśnić w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a zebrany materiał dowodowy uniemożliwia odtworzenie stanu faktycznego w stopniu pozwalającym rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, w sposób nie budzący istotnych zastrzeżeń. Usunięcie tych wątpliwości wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wykraczającym poza uprawnienia organu drugiej instancji. Zakres okoliczności podlegających wyjaśnieniu przekracza bowiem ramy postępowania uzupełniającego, o których mowa w art. 229 Ordynacji podatkowej, w powiązaniu z art. 127 tej ustawy. Przepisy te przewidują możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy jedynie dodatkowego postępowania i tylko w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził wskazywanego w skardze naruszenia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy nie było możliwe, bowiem stan faktyczny sprawy nie został w pełni ustalony. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze stan faktyczny nie został wyjaśniony przez organ I instancji w sposób pełny, a decyzja pierwszoinstancyjna została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W związku z tym wskazać należy, że uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...] wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy przez ten organ na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] ( także na podstawie art.233 § 2 OP ). Na ówczesnym etapie postępowania, także przedmiotem sporu pomiędzy skarżąca, a uczestnikiem postępowania, było to, kto w istocie jest samoistnym posiadaczem działki gruntu oznaczonej nr.8, położonej w obrębie [...] miasta P.. Zalecając przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego organowi pierwszej instancji, Kolegium wskazało na potrzebę rozważenia przeprowadzenia dowodów z zeznań właścicieli sąsiednich nieruchomości ( co nastąpiło ), zwrócenie się do ARMiR o udzielenie informacji, czy zwracano się w wnioskiem o udzielenie dopłaty bezpośredniej ( także nastąpiło ) oraz przeprowadzenie oględzin, które mogłyby wskazywać, jak użytkowana jest sporna nieruchomość. Zebrane w ponowionym postepowaniu dowody ( przesłuchania świadków ) oraz uzyskana informacja z ARMiR nie są jednoznaczne. Jak słusznie wskazuje Kolegium część zeznań przesłuchanych świadków dotyczy zdarzeń z dalekiej przeszłości ( wypasanie owiec i konia ) przez rodziców skarżącej, część dotyczy wykaszania części działki przez przyszłego zięcia skarżącej. To ostatnia okoliczność może mieć istotne znaczenie o tyle, że według twierdzenia M. D.( popartego załączonym na etapie ponowionego postępowania nakazem płatniczym na rok 1996 ) działka nr.8 była podzielone na dwie części, z których jedna z nich znajdowała się w jego posiadaniu. Z drugiej strony z pisma ARMiR z dnia 15 kwietnia 2016 roku wynika, że H. G. nie figuruje w krajowym systemie ewidencji producentów, zaś M. D. ostatni wniosek o płatność obszarową złożył w 2015 roku m.in. z tytułu posiadania spornej nieruchomości. Jest to niewątpliwie ujawniony na zewnątrz przejaw posiadania ( corpus ), podobnie zresztą jak bezsporne opłacania przez niego podatku rolnego od tej działki gruntu ( dotyczy to zresztą także H. G.). Należy także zwrócić uwagę na to, że według twierdzeń M. D. sposób jego użytkowania działki sprowadzał się do koszenia jej raz do roku spornej nieruchomości, w 2015 roku wstrzymał się tymi działania w związku z postępowaniem podatkowym, a wcześniej jej koszeniem zajmowali się jego szwagrowie, na jego prośbę i wykorzystywali siano w prowadzonym przez siebie gospodarstwie rolnym. Sposób użytkowania działki przez uczestnika postępowania opisany w jego zeznaniach i oświadczeniu z dnia 18 września 2015 roku nie oznacza, że utracił przymiot posiadacza samoistnego. Reasumując te rozważania – w ocenie Sądu – przeprowadzone przez Burmistrza miasta P. postępowanie podatkowe wymagało uzupełnienia w istotnej części zatem zaskarżona decyzja nie narusza art.233 § 2 OP. Jak już wyżej wskazano organ odwoławczy nie jest obowiązany do wskazania środków dowodowych, które mogą służyć uzupełnieniu postępowania dowodowego i w tym zakresie inicjatywa organu, któremu sprawa jest przekazana ograniczona jest tylko treścią art.180 i 181 OP, to celowym wydaje się – jak zostało to wskazane w decyzji z dnia [...] - przeprowadzenie oględzin spornej działki gruntu. Sąd akceptuje także rozważania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] dotyczące wadliwości formalnej decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się zarówno w stosunku do skarżącej jak i M. D. Zgodnie z art.210 § 1 pkt.3 OP decyzja powinna zawierać wskazanie strony, przy czym owo wskazanie winno dotyczyć wszystkich stron z jakich udziałem postępowanie się toczyło. Bezspornie decyzja Burmistrza Miasta P. jako stronę wskazuje wyłączenia H. G., w ogóle pomijając M. D. i nie rozstrzygając o jego obowiązkach. Uznając, że podatnikiem podatku rolnego z tytułu posiadania samoistnego spornej działki jest jedynie H. G., organ pierwszej instancji winien był, w oparciu o przepis art.208 OP postępowanie umorzyć. Zarówno rozstrzygnięcie, jak i oznaczenie strony winny znajdować się w sentencji decyzji, bo to owa sentencja rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron postępowania, nie zaś w uzasadnieniu faktycznym, ani prawnym decyzji ( art.210 § 1 pkt.6 w związku z art.210 § 4 OP ). Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić. ms